Hallo lezers,
Als ouder van een inmiddels volwassen borderline zoon, vraag ik me af of er nog meer borderline ouders onder de lezers zijn waar ik mijn ervaringen mee kan uitwisselen.
Borderline wordt pas vastgesteld nadat het 'kind' 18 jaar is
geworden, onze zoon is inmiddels al 29, maar voordat
het vast is gesteld hebben er zich al zoveel drama's thuis
afgespeeld waar het hele gezin onder lijdt.... en het houdt niet op. Wie heeft hier ervaring mee?
Ik heb het idee dat ik overal tegen muren op
loop, er is zo weinig begrip voor zowel van naaste omgeving als van al die instellingen waar je mee te maken krijgt. Iedereen zucht met je mee maar dat helpt zo weinig.
Wie wil en kan hier met mij over praten/schrijven?

Onwetendheid laat mensen oordelen, Borderline is een ziekte.
De patient weet verschrikkelijk goed te manipuleren, juist de mensen die bruikbaar zijn, vandaag hun vriend morgen de vijand.
Afgelopen jaren heb ik voor het eerst  gehoord wat mijn moeder allemaal rondverteld heeft, neem van mij aan -nu nog begrijp ik er NIETS-van.
Bijvoorbeeld als iemand rondverteld dat het haar niet uitmaakt als haar dochter, schoonzoon onderweg verongelukken, ze dat prima vind als ze haar kleinzoon maar krijgt.
Dat niet tegen één persoon maar meerderen, dat NIEMAND zich dan afvraagt of zo'n uitspraak wel helemaal normaal is .
Let wel er speelde geen conflict tussen ons, ik diende gewoon.
Nu zegt men (gôh, we vonden het wel een rare uitspraak maarjah) maar evenzo vrolijk geloven ze haar verhalen nu nog. Het is vechten tegen ..........jahhh tegen wat, dit bedoelde ik ' ze zuigen je leeg'.
Ik gegrijp hoe de ziekte werkt, ik begrijp dat mensen door ze gemanipuleerd kunnen worden, maar ik begrijp niet dat ze een mening klaar hebben zonder wederhoor . Vandaar mijn vraag weet iemand een oplossing' NEE', nou zolang het zo doorgaat, zullen naasten van ........slachtoffer blijven. Af en toe heb ik het gevoel uit m'n voegen te barsten van onmacht. Niet alleen de pijn afgewezen te worden door je moeder/kind, maar ook nog alle valse beschuldigen, verhalen die men maar al te graag geloofd, te verwerken.
Eigenlijk als je alle berichten leest weet niemand een antwoord, we kunnen elkaars pijn alleen maar bevestigen.
Fijne dag nog........

beste Iminionn
hartelijk dank voor uw begrip, Ik las hier net een stukje  geschreven door anoniem ben bang dat hij/of zij niet weet waar het overgaat , bordeline zou aan de ouders liggen, omdat wij het zo heerlijk vinden om ons te bemoeien met die kinderen ,
geef ze de ruimte, ja inderdaad ik gaf de ruimte , maar had op een gegeven moment de zorg voor alle kinderen, deze persoon begrijpt zeker niet dat veel wisselende contacten ook bij deze ziekte horen, en  ze leggen heel veel  beslag op je als ouder zijnde, je raakt  gebroken door de zorgen omdat je wil dat ze goed moeten leven het doet heel veel pijn als je je kind zo ziet afglijden, je stuurt een hond de straat niet op dus helemaal je kind niet,  en dat gezegde (ze zuigen je leeg ) vind ik heel naar om te gebruiken,ze vergen veel aandacht dus ook een groot deel energie,,

Ik heb net de reactie van Ria49 gelezen, alle angst en pijn gevoelens komen weer boven. De pijn omdat je kind/ ouder/ naaste niet bereikbaar is (geestelijk) de angst voor de pijn ( lichamelijk ) als je niet snel genoeg weg bent. Hun manipulatie waar iedereen intrapt ( ikzelf ook heel vaak). Wij naasten van weten "HET", ik teken en schrijf om anderen te attenderen op het bestaan van deze ziekte en wat het allemaal aanricht. In een recentie schreef men " een grote schreeuw.......... enz." Tevens krijg ik reactie's die aangeven, dat ze mijn boek gelezen hebben en voor het eerst erachterkomen waar ze in verzeild zijn , na jaren braaf dienen.
Dit is het enige wat we kunnen doen, want weet iemand een oplossing (?) nee(!) overal gaan de deuren dicht. 

Groetjes

Lieve mensen wat is en blijft dit toch moeilijk, en wat makkelijk om te zeggen  doe ze uit huis en dan ? Op straat,wat komt er van terecht,Zoiets is makkelijker gezegd dan gedaan, Je liefde voor de kinderen is onvoorwaardelijk, het is waar wat ik hier lees,Ook ik heb  zeven jaar voor mijn kleindochter gezorgd en drie jaar voor mijn kleinzoon,en heb toen zelf een burn out gehad, waar ik eigenlijk nooit meer goed van opgeknapt ben,zonder te weten  dat zij een BL kind  was. Maar ik werd er wel eens op gewezen,en ontkende het in alle toonaarde, En zei dan ook heel lakoniek  ik ben maar blij dat jij mijn vader of moeder niet bent, want dan had ik op straat moeten zwerven,fijn zulke ouders, Maar naar mate mijn dochter ouder werd begon ik steeds meer te twijfelen zullen die mensen gelijk hebben wat moet ik doen, Ik heb een kleine 25 jaar bij de riagg gelopen,omdat ik geen uitweg meer zag,en op een gegeven moment hebben ze mij gezegd dat ik echt de knoop moest doorhakken want anders zou ik er zelf aan onderdoor gaan, Ook ben ik een paar keer in een herstellingsoord opgenomen geweest,en daar hoorde ik ook alleen maar ze heeft een leeftijd om opzichzelf te wonen, En dat heb ik  met haar besproken, nu dat wilde ze wel, ik heb haar geholpen,Maar zij raakte weer zwanger van mijn kleinzoon, van een man die zoveel jaar ouder was dan zij ,
Ik heb haar toen gezegd stop ermee want ik kan geen kinderen meer groot brengen,Dan is die relatie over, toen leerde ze iemand kennen die kwam helemaal van een andere planeet, die man rookt wiet niet tekort, maar ik ging vanuit mijn werk bij haar langs om te kijken hoe het ging, voor de kinderen , ik maakte het huis schoon samen met haar  wassen en strijken eten koken want mijn dochter had geen structuur  en geen regels dat vond ze niet nodig.en ik betaalde de boodschappen,  kocht kleding voor de kinderen, zorgde dat ze naar school gingen,,Ineens wilde ze dat niet meer ik hoefde nooit meer te komen en mocht mijn kleinkinderen niet meer zien, Nu daar raakte ze weer zwanger, en werd heel zwaar door die man mishandeld ze betaalde geen rekeningen meer  ze had geen gas en licht het was in en in triest, dan zat ze in het blijf van mijn lijf huis dan klopte ze bij mijn zoon aan die heeft haar opgevangen,Ik heb haar weer geholpen met die baby, weer gezorgd dat ze alle hulp kreeg, ze kreeg weer een huisje, het ging goed  anderhalve maand later nam ze weer die man in huis weer ging alles berg afwaarts,mijn kleinkinderen had ze geleerd als ze mijn zagen dat ze keihard moesten gillen , en dat de schooljuf meteen de politie moest bellen. en dat gebeurde dan ook ,Als ik mijn boodschappen deed ,zeiden mensen op een gegeven moment niets meer geen praatje zoals ik gewend was, tot er iemand zei . Wat erg van jou en je dochter ik had het nooit verwacht van jou dat jij zo gemeen in elkaar zou steken, het is toch je kind, ik vroeg waar ze het over had, nu je dochter heeft me dit en dat verteld en dat is toch heel erg, Ik zei ja het verhaal is heel erg maar ik kan je vertellen dat er geen steek van waar is , er is helemaal niets aan de hand, dan had zij gewoon een of ander verhaal opgehangen,zodat ik de slechte persoon was en zij de beste, en ik haar mishandelde , Dan vertelde ze ook rustig dat zij haar arm gebroken had omdat het door mij kwam dan droeg ze er zo dik  het verband omheen dat leek wel gips. maar dat had ik dan veroorzaakt, Nou het is teveel om op te noemen, Dat rare gedrag het was vreselijk ik heb haar nog nooit een klap gegeven,Toen vernam ik dat ze weer zwanger was, via mijn oudste dochter daar was zij in huis, nu daar heeft ze ook zoveel problemen gemaakt dus ging dat ook niet meer ze zocht weer contact met mij, En toen ik daar niet op in ging  zei ze ook rustig dat ik haar vader had vermoord , Dat hoorde ik laatst  van mijn kleinzoon, ik zei  het is niet waar, opa had longkanker, en daar is hij aan overleden.Vraag het aan je ooms en tante, dat heeft hij ook gedaan dat heeft hem wel wat gerust gestelt te weten dat hij niet bij een enge oma hoeft te wonen,Maar je bemerkt toch een bepaalde afstand bij dat kind hij is nu 14, nu dat is toch verschrikkelijk ik heb Gelukkig mijn andere kinderen die weten dat  er geen steek  van waar is maar ze heeft me toch bij menigeen in een heel kwaad daglicht gezet. Zo erg dat ik de straat niet meer op durfde uit schaamte, Ik ben uit nederland weggegaan, zelfs toen ik niet meer in nederland woonde  deden er nog van die leugenachtige verhalen de ronde, Maar toen kon ik me verdedigen door mijn paspoort te laten zien dat ik niet in nederland was, en ook niet was geweest,
Nu dan zie je mensen denken dan ineens wil iedereen weer met je praten  ik heb toen  alleen gezegd ik wil met geen een onozele figuur meer een woord wisselen ,Maar de pijn is ondragelijk, ik lig zovaak met mezelf overhoop dingen die ik niet begrijp, en nooit zal kunnen begrijpen, Waarom heb ik het niet eerder ingezien, de behandelaars die ik heb gehad zeiden alleen maar u bent te loyaal u moet stoppen, Maar wat is loyaal tegenover je kind,je bent zo machteloos,maar ze heeft nu haar rust. Gister  was het alweer twee jaar dat ik haar kwijt ben elke dag kan ik er om huilen ik mis haar verschrikkelijk,ondanks alle zorgen en problemen was het een verschrikkelijk lief kind, Mijn lief zorgen kind,    ,,laat dit maar eens los,, dat had toch nooit gekund, mijn kleindochter heeft hetzelfde probleem ook zij is moeder maar heb nog nooit mijn achterkleinkind gezien , omdat ik  heb gezegd, oma stopt een keer met  geven, En ik ben gestopt nu na een jaar probeert ze contact te zoeken Nee ik reageer niet,   dat is wat  heb ik geleerd  Uit zelfbehoud ,Ik wens iedereen heel veel sterkte, die met een BL persoon te maken  heeft ,,Zij kunnen het niet helpen ,, maar hou jezelf in de hand dat is wat ik nu weet.  Nu ze er niet meer is,pijn ,,pijn ,, en nog eens pijn,,  het is niet te beschrijven, Wat een diep dal je door moet gaan als je dit onderkent of niet begrijpt,zoek hulp ze zijn er,  sterkte vooor iedereen,

Ik ben dan geen ouder van, maar zoals eerder vermeld wel het kind van. Nu ik eindelijk, na 53 jaar niet beter weten dan dat mijn moeder een moeilijke vrouw was en aan depressie's leed . Bang voor haar buien zijn en altijd maar dienen om de buien te voorkomen, kan ik de omgekeerde onmacht heel goed begrijpen. Zij die zeggen leef verder, laat los, ze hebben hun eigen leven, weten absoluut niet waar ze het over hebben en wat die ziekte inhoud.
Als naaste moet je proberen afstand te houden anders ga jezelf en je gezin er zelf onderdoor. Natuurlijk zijn er gradatie's in de ziekte, waarschijnlijk is door het onbreken van hulp mijn moeder steeds verder gegaan, zodanig dat ze haar rem volledig kwijt was (maar altijd achter de voordeur ). Maar wat een pijn, leed, eenzaamheid, verdriet, onmachtsgevoel en een gevoel dat je geen kant op kunt, geven ze je mee. Als naasten ben je voor het leven beschadigd, dat weten al die goedwillende maar ozo onwetenden niet. In NL. heeft mijn moeder nooit de juiste hulp gekregen gewoon omdat ze niet wilde. Heel veel sterkte, weet dat er mensen zijn die weten. 

Mijn zoon heeft ook bordeline en daarnaast een vorm van autisme, Dit is nu eidenlijk vast gesteld. ( hij is bijna 26) Hij was 8 jaar al uit huis en is in mei naar een zelfmoordpoging weer thuis gekomen, Van daaruit opgenomen geweest. Helaas is alles zo complex dat hij niet in een hokje past en ze hem naar " huis" hebben gestuurd. Hij had geen huis, dus woont hij weer bij ons. Er komt nu wekelijks iemand praten en kijken waar hij kan gan wonen. Het klopt echt ze zorgen voor een hoop zorgen en die gaan nooit helemaal weg. Je hebt geen macht over ze en ze proberen je in alles te gebruiken in hun voordeel. Als hij zijn medicatie gebruikt gaat het beter, helaas vind hij het niet altijd nodig ze te slikken. Dat leverd dan weer problemen op met zijn gedrag.
Kortom hij moet o snel mogelijk echt gehoplen worden en zelfstandig gaan met hulp dan kunnen wij ook weer "normaal"verder met ons leven.
En de hulp verlening is een grote muur waar je tegen aan blijft lopen. Ze hebben geen idee wat ze er mee aan moeten als het niet 1 ding is wat ze hebben, want dan pas je niet in een hokje. Overal wachtlijsten en doorschuiven. En alks je aangeeft dat je het niet trekt is steevast het antwoord. Mw, zet hem dan op straat.
Ja tuurlijk. Alsof dan je zorg weg is.

 Lieve mensen, zoek het antwoord niet bij de Borderline-patienten, er zijn gradatie's in de ziekte, maar echt ze zuigen, manipuleren je helemaal weg.
'Weg 'omdat er niets van jouw als persoon over blijkt te zijn op het moment dat het escaleert. Je moet helemaal bij de basis beginnen en steeds als je de waarheid denkt te weten, komt er weer iets bij.
Ik weet de pijn blijft terugkomen, vergeet al die idiote beschuldigen onze enigste fout als naasten is dat we dienen om dat we escalatie willen voorkomen.
Moet  mijn vader nu zeggen " Sorry, dat ik me dood gedronken heb omdat ik een leven lang kritiek, leugens en manipulatie niet aankon".
En ik als kind me verontschuldigen omdat ik altijd als kind muisstil in een hoekje zat te spelen en als jij( ma) ineens uitbarstte ik sneller op toilet of kamer met slot zat dan jij kon lopen zodat ik veilig was. En al die keren dat we er alles aan deden om je rustig te krijgen zonder dat anderen het mochten weten. Ik begrijp heel goed dat u geen rust zult vinden zonder oplossing maar aub. denk aan u zelf het leven is kort. Groetjes ik hoop dat mijn reactie niet  laat is.


 

Ikzelf heb mijn dochter voor de keuze gesteld. Ik heb haar gezegd dat ze er iets aan moest doen of dat ik er niet meer voor haar zou zijn. Want ik trek het niet meer, heb ik erbij gezegd. Ik heb gezegd dat ze psychische hulp nodig had. Ze heeft gelukkig gekozen voor de psychische hulp en heeft cognitieve gedragstherapie gehad. Bij elke verbetering werd ze zelfverzekerder. En ze is nu al jaren stabiel.

In de meeste gevallen ligt de oorzaak van borderline bij de ouders... en de koude reacties als "ze zuigen je leeg" bevestigt die theorie alleen maar. Laat je kind dan met rust en geef ze dan ook de mogelijkheid zichzelf te redden. Maar vaak wordt de vicueuze cirkel in stand gehouden, omdat de ouder het heerlijk vindt om 'nodig' te zijn.

ik sluit me helemaal bij het verhaal van Antoon aan.
Bij mij is het zelfde verhaal.
Hoe hard het ook klinkt.Het is een gebed zonder eind.
iemand met deze ziekte.Zuigen je helemaal leeg..
Heb ook mijn kleindochter opgevoed..
Als u zoon al 29 is.Een oplossing buitenhuis zoeken.
Want anders gaat de rest van het gezin ook naar de knoppen.
duidelijk u grenzen stellen..Had ik dat zelf toen maar gedaan.
Maar helaas wist ik toen niet.Wat ik nu wel weet
Wens u veel sterkte

Hoi,

Een borderline wordt vaak niet herkend en het helpen van mensen die een borderline hebben is ontzettend moeilijk en kost inmens veel energie. Je moet stevig in je schoenen staan wil je iemand kunnen helpen. Wellicht dat je hier wat meer informatie kunt vinden.
ik hoop in ieder geval dat je het allemaal redt. Krop het niet op, schrijf of praat het wel van je af. Anders ga je er zelf misschien wel aan onder door. Ik vind het allang knap en dapper van je dat je er over begonnen bent. Veel mensen ervaren het als schaamte, omdat je kind anders is dan anderen

Ik mag aanemen dat de annonieme gebruiker weet waar hij of zij het over heeft,u heeft het allemaal mooi omschreven daar mankeert geen letter aan ,maar je moederlijke gevoelens laten je te vaak in de steek om zo helder te denken als u het beschrijft neemt u mij niet kwalijk aub,ik heb in october 2009 mijn bordrline dochter verloren van 34 ik heb mijn kleinzoon van 13 onder mijn hoede genomen die begint nu al trekken te vertonen die mijn dochter ook had, ik hou mijn  hart dan ook vast voor later,en begin nu al om hulp te zoeken,omdat je eerst onderuit moet gaan voordat je weet waar je terecht kunt , en borderline ouder ik heb begrip,voor u, ik weet hoe zwaar het is,om er mee te leven eerst  mijn man later mijn dochter en nu  twee kleinkinderen ,het is vreselijk graag zou ik ook eens in contact komen met mensen die  dit kunnen onderbouwen,sterkte voor de toekomst

 Zie u zoon niet als individu. Zijn wereld omvat u niet als individu, maar als een deel van hem zelf. Als hij u als positief ziet, kan hij heel aardig zijn. Als hij echter boos wordt kan hij door het lint gaan en deugt er niets meer van u. Uw zoon leeft eigenlijk in een eigen wereld. Mensen zijn voor hem objecten om te gebruiken. Voor hem zijn er geen grenzen tussen het ik en het jij. Otto Kleinberg heeft hierover geschreven. Het kost als familielid ontzettend veel moeite om de eigen grenzen te bewaken en te blijven bewaken. Uw zoon ervaart geen grenzen en kan er daarom ook niet mee omgaan. U zult dat voor u zelf moeten doen. Stop met elke poging om hem te redden. Hij zal daar alleen maar misbruik van maken. U helpt hem niet daarbij. Uw taak is om zo stabiel mogelijk naar hem toe te blijven. Laat u dus niet langer manipuleren en ook niet langer emotioneel gebruiken. Houdt afstand. Hoe minder hij u kan beschadigen, hoe meer u hem helpt. Uw energie moet dus niet op hem gericht zijn, maar op uw eigen reactie en het bewaken van uw eigen grenzen. Bewaar zoveel afstand als nodig is om zelf een volwaardig en gezond leven te leiden. Het is de verantwoording van uw zoon om voor zichzelf hulp te zoeken. Wees op de hoede voor mensen die hem willen helpen en u de schuld geven. Alleen mensen die hem zelf verantwoordelijk achten voor zijn eigen gevoelens helpen hem. Mensen die zich door hem laten manipuleren of gebruiken, maken hem meer ziek.
Er zijn hele goede youtube filmpjes van A.J. Mahari. Onthoudt goed: u heeft geen macht over zijn leven of wat hij er mee doet. U heeft alleen macht over uw eigen gedrag. Het kost vaak veel strijd en pijn om dit te leren. Veel sterkte, M.