Ons kind heeft alle contacten met ons verbroken, pagina 3 - Hartekreet

Meepraten in het forum? Word nu lid!

Hartekreet

Home
// forum
// Hartekreet
// Ons kind heeft alle contacten met ons verbroken

Dit onderwerp heeft 61 reacties, is 25729 keer bekeken, en bestaat uit 3 pagina's. U bent momenteel op pagina 3 van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 22-01-2012 22:52.

Terug naar Hartekreet

Ons kind heeft alle contacten met ons verbroken
Dit onderwerp is gestart door Anonieme gebruiker
15-05-2010, 13:35
Graag wil ik een reactie op wat ik nooit gedacht had .
Nu bijna drie jaar heeft onze dochter alle contacten met ons verbroken .
Ook met haar zus en broer wil zij niet meer mee omgaan ..
Zij is getrouwd en woont met haar gezin in het buitenland .
Het laatste wat wij van haar hoorden was nu twee jaar geleden en wij kregen een mail dat wij niet meer voor haar leefden .
Wat er dan door je heen gaat kun je niet beschrijven .
Het voelt je kind is dood en je wilt het niet .
Wij hebben veel hulp van familie gekregen want anders is het niet vol te houden .
Ik zo graag willen horen of er meer ouders zijn die dit hebben mee gemaakt en hoe die daar mee om gaan .
met vr groeten .

reacties

Anonieme gebruiker
25-06-2010, 21:55
Ook mijn dochter wil niets meer met mij en haar 2 broers te maken hebbn. Gelukkig zie ik mijn kleinkinderen bij mijn ex schoonzoon. haar jongste kindje met syndroom van down, van bijna 3 jaar heb ik dus nog nooit gezien.
Het verdriet blijft, maar ik denk maar aan de dingen die ik nog wel heb, 2 zoons met schoondochters en alle kleinkinderen inckusief die van mijn dochter. Het verdriet blijft maar er gaan soms een paar dagen voorbij dat ik niet meer daar aan denk
Anonieme gebruiker
09-06-2010, 10:19
Ik maak het zelfde mee,er alles voor gedaan nu zijn de kleinkinderen groot en nu kun je ophoepelen. Het ergste is we wonen in het zelfde dorp.
somone
19-05-2010, 01:09
Los laten doet pijn. Aan beide kanten. Niemand kiest hier voor ook al denkt men een goede reden te hebben. Het blijft pijnlijk aan beide kanten. Jammer is het voor beiden. Want eigenlijk heb je elkaar zo nodig. Afstand nemen is soms houden van -maar niet aan willen toe geven: ZO PIJNLIJK. Arme zij , arme jij...
Helena8
18-05-2010, 21:57
nou geen dochter
wel zussen die geen kontakt willen
vindt het zeer moeilijk
maar wat niet is is niet
mss is de oplossing brieven schrijven...of je die verstuurt ....
ik kom er zelf niet verder mee
wens je sterkte
Anonieme gebruiker
18-05-2010, 21:05
Hallo Annoniem,
Ik maak hetzelfde mee. Sinds mijn scheiding, 8 jaar geleden, wil mijn oudste dochter (32 jaar) ook geen contact meet met mij. Het waarom weet ik nog steeds niet. Wel weet ik dat mijn ex. heel veel vervelende leugens over mij tegen haar heeft verteld, ( ook tegen mijn andere kinderen,maar die geloven die leugens niet) en zei geloofd gewoon wat hij zegt. Ik heb steeds contact met haar blijven zoeken, via de mail, of een kaart, gevraagd of ze een keer op neutraal terrein af wil spreken, om eens een keer tot een gesprek te komen, maar ze wil absoluut niet.
Nou heb ik om mezelf te beschermen me voorgenomen, om niks meer te hopen of te verwachten van haar.
Ik kom haar nog regelmatig tegen op verjaardagen bij mijn andere kinderen, maar ik heb me aangeleerd om net te doen of ze er niet is, doe ik dat niet dan ga ik vanbinnen kapot. Nu ik dit opschrijf zit ik ook weet te janken , maar ik ben erachter gekomen, dat niks helpt, alleen je bij de situatie neerleggen, en verder gaan met je leven.
Genieten van mijn andere kinderen en kleinkinderen, en bidden dat het ooit toch nog tot een contact komt. Mocht dat er komen dan weet ik dat het nooit meer een relatie wordt van moeder en dochter, daarvoor heeft zij met teveel pijn gedaan, en te hard gekwetst.
Ik wil alle andere moeders die dit ook meemaken, veel sterkte toewensen.
ywh
17-05-2010, 19:08
Heel veel sterkte. Wij hebben het andersom. Mijn schoonouders willen ons niet meer zien. Daardoor ziet mijn man zijn 3 broers ook bijna nooit meer. Ik wens je alle goeds.
roosje40
15-05-2010, 20:38
Ach lieve Cecil, was ik maar niet zo wijs geworden, maar door alle omstandigheden, je weet ervan, al zijn die weer anders dan bij anoniem, is dit eigenlijk het eindresultaat van jaren denken en doen...al lijkt dit heel makkelijk geschreven zie ik nu., zo voelt het niet...

Ik kan en wil er hier verder niet op ingaan Anoniem, mede omdat ik er een poosje tussenuit ga. Hopelijk zijn er meer moeders die reageren.

Groetjes, Lau ( welkom hier, dapper dat je met zo'n vraag komt! )
maria40
15-05-2010, 19:36
goede avond
dat is heel erg !
was het een verrassing dat dit gebeurde ,of had je het verwacht ?
wens je veel sterkte .
groetjes !
cecil
15-05-2010, 19:05
Lau...ik ben er stil.van..wat een wijze woorden...
roosje40
15-05-2010, 17:30
Ja hoor anoniem, zat ouders die dat meemaken, ook als kind nog in eigen land woont, wat heet dezelfde stad. Er is niet mee om te gaan, dit heeft tijd nodig.
Probeer je eigen leven door te leven, met je gezin, je kind kiest er op dit moment voor haar leven zonder jullie te leven, daar kun je niets aan doen, dan aanvaarden, hoe dan ook, hoe moeilijk ook, dit is loslaten in de grootste zin van het woord. Loslaten in liefde....

Veel sterkte gewenst! Lau.
cecil
15-05-2010, 13:50
Godzijdank nooit mee gemaakt..maar het lijkt me een hel

Hoe is het zover gekomen denk je????