Hartekreet
Dit onderwerp heeft 61 reacties, is 25730 keer bekeken, en bestaat uit 3 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 3.
De laatste reactie is geplaatst op 22-01-2012 22:52.
Ons kind heeft alle contacten met ons verbroken
Graag wil ik een reactie op wat ik nooit gedacht had .
Nu bijna drie jaar heeft onze dochter alle contacten met ons verbroken .
Ook met haar zus en broer wil zij niet meer mee omgaan ..
Zij is getrouwd en woont met haar gezin in het buitenland .
Het laatste wat wij van haar hoorden was nu twee jaar geleden en wij kregen een mail dat wij niet meer voor haar leefden .
Wat er dan door je heen gaat kun je niet beschrijven .
Het voelt je kind is dood en je wilt het niet .
Wij hebben veel hulp van familie gekregen want anders is het niet vol te houden .
Ik zo graag willen horen of er meer ouders zijn die dit hebben mee gemaakt en hoe die daar mee om gaan .
met vr groeten .
reacties
![[W]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-52.gif)
Ook mijn dochter wil al langer dan een jaar geen contact meer.
Het gaat haar verder goed. Dat vind ik voldoende om te weten. Zij is mens van zichzelf en maakt eigen keuzen. Het is teleurstellend, maar ik ga er niet gebukt onder.
Mensen horen zichzelf toe, ook als het je kinderen zijn. Bepalen dus zelf hoe en wat. Zo beschouw ik alle leven, ook mijn kinderen. Dat is geen verdriet, dat is zelf kiezen en zelf bestaan.
Voorop staat het welbevinden van degene die je lief hebt en niet het eigen welbevinden. Dat het haar op deze wijze goed gaat is belangrijker dan contact met mij willen houden.
Sterkte en groeten, Felice.![[8-|]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-15.gif)
- Ook ik heb al 3 jaar nauwelijks contact met mijn dochters. De reden is dat ze het niet eens zijn met mijn relatie.
Ik ben 18 getrouwd geweest met de vader van mijn dochters en toen gescheiden. Ze waren toen 14 en 9 jaar oud. We zijn 11 jaar met zijn drieen geweest. Beiden zijn toen in een andere plaats gaan samenwonen. Ik leerde daarna een lieve man kennen en we werden verliefd. Vanaf het moment dat mijn meiden merkten dat het serieus werd tussen mijn vriend en mij ging het mis. Ze vonden het geen "goede" man voor mij, hij was niet mijn type volgens beide. Ik heb geprobeerd om in contact te blijven, samen gesprekken gevoerd, alleen gesprekken gevoerd maar het loopt steeds op niets uit. En nu zijn er ondertussen 3 kleinkinderen die ik nauwelijks zie. En het doet zo vreselijk veel pijn!!
Ik blijf hopen dat het eens goed komt tussen ons want ik hou zoveel van mijn meiden, zoveel.
En aan de andere kant ben ik soms ook zo boos op ze. Ze willen me laten kiezen tussen hen en mijn partner. Ik heb toch ook recht op een eigen leven en op geluk. Want ondanks alles zijn we toch gelukkig maar mijn relatie lijdt er ook onder.
Vlinder - ik had het ook andersom
Ik had geen goed contakt met mijn moeder
zij wilde mij niet. wat ik ook deed of zei niets hielp.
en nog steeds niet met mijn familie ik wil wel maar hun niet
het verleden doet teveel pijn.
Praten erover doe ik alleen met mijn spveer.
en mijn pastor omdat het veel pijn omhoog haalt.
want het duurt nu jaren voor ik weer helemaal kan vertrouwen.
toen ik dit verhaal hier ook las kon ik niet direkt reageren moest mezelf weer bij elkaar pakken. omdat ik dit soort dingen niet kan begrijpen.
liefs ds - ik heb het andersom, al vanaf mijn 7e of 8e wil mijn moeder niks meer van me weten. Heb het nog wel eens geprobeerd, maar ze wil echt niks van haar kinderen weten.
Denk dat het gevoel nooit slijt, accepteren en meer leren leven. Jezelf bedenken dat alleen JIJ voor JOUW eigen geluk kan zorgen en dat niet af laten hangen van keuzes van anderen Hoe dierbaar die je ook zijn. - Onze dochter wil geen contact meer met ons.
Ik heb behoefte om hier over te praten met moeders die hetzelfde meemaken. - ik heb het gelukkig niet meegemaakt, maar het lijkt me verschrikkelijk, heel veel sterkte voor degenen die met zo'n vreselijk verlies verder moeten.kay wijzigde dit bericht op 28-07-2010 10:16 met 1%
- Ik zit aan de andere kant. Heb enkele jaren geleden contact verbroken met mijn moeder. Ik heb lang getwijfeld omwille van verschillende redenen; het was een moeilijke beslissing, "omdat het toch je moeder blijft".
Lange tijd bleef ze mij contacteren, omdat ik geen reden had gegeven, behalve dat ik haar opdringerige gedrag (de telefoon van mijn vader afpakken terwijl ik met hem probeerde af te spreken) en zinloze communicatie (bv. dat ze was gaan winkelen, maar niet dat ze een nieuwe man ontmoet had) beu was. Een paar maanden geleden schreef ik dan toch een zo diplomatisch mogelijke mail naar haar met de werkelijke redenen, in de hoop haar te doen begrijpen dat het menens is, en dat ze voor de eerste keer in haar leven één van mijn beslissingen zou respecteren. Het bleek ijdele hoop, maar dat was te verwachten, en nu heb ik gedaan wat ik kan opbrengen om haar verdriet te verzachten.
Ze spookt nog regelmatig door mijn hoofd, en heel af en toe, wanneer ik in een vergevingsgezinde bui ben, overweeg ik om contact op te nemen. Even later neemt mijn verstand dan weer over... Ik had heel concrete redenen om geen contact meer te willen, en ik moet zeggen dat mijn leven er vééééél rustiger op geworden is. Een concreet voorbeeld: ik heb geen nachtmerries meer. Ja, ik vind het jammer dat het zo ver moest komen. Ja, ik zou weer contact opnemen als ik geloofde dat het zin had. Maar soms zijn twee personen zo totaal verschillend dat contact zinloos is.
Als zij niet mijn moeder was, zou ik absoluut niks met zo'n persoon te maken willen hebben. Ik ben er niet eentje die mensen wil veranderen. Ik accepteer mensen zoals ze zijn, maar beslis wel zelf hoe dichtbij ze mogen komen.
Aan al degenen die aan de ene of de andere kant van deze situatie staan wens ik veel sterkte toe. Geen enkele kant is makkelijk, al is het misschien net iets makkelijker om het contact te verbreken - er is altijd een belangrijke reden voor die persoon, tijdelijk of permanent. - Verdriet, heel veel verdriet heb je hiervan. Hier nóg een moeder die verlaten is door haar dochter. Ook komt ze niet meer bij haar broer. Het is nu een dik jaar geleden dat we haar niet meer zien.
Heel langzaam kom ik een beetje tot rust, met veel steun van man en zoon, want zonder steun kom je er niet.
Ik wens jou ook heel veel sterkte en moed.
Groetjes van Elco - quote:lau schreef op 15 mei 2010 @ 17:30:
Ja hoor anoniem, zat ouders die dat meemaken, ook als kind nog in eigen land woont, wat heet dezelfde stad. Er is niet mee om te gaan, dit heeft tijd nodig.
Probeer je eigen leven door te leven, met je gezin, je kind kiest er op dit moment voor haar leven zonder jullie te leven, daar kun je niets aan doen, dan aanvaarden, hoe dan ook, hoe moeilijk ook, dit is loslaten in de grootste zin van het woord. Loslaten in liefde....
Veel sterkte gewenst! Lau.
Zonnenbloem, zoals jij zegt: de mensen die dat zeggen lopen meestal het hardste achter hun eigen kinderen aan, die ervaring hebben wij ook, maar toch hé...toch hebben ze uiteindelijk gelijk...( ik heb het ook tegen anoniem gezegd ), door ervaring geleerd.
'k Was van plan hier verder niet te reageren, omdat het té dichtbij komt en dus kwetsbaar ben, ik ben hier op dit forum ook eens tegen zo iemand aangelopen, die het allemaal goed wist...uit een boekje ja... als het je eigen kind is, is het iets anders.
'k zal proberen uit te leggen:
Je zegt: de navelstreng doorsnijden doe je niet zo snel, dat hoeft ook niet....dat heeft je dochter proberen te doen..... ik zeg proberen, want uiteindelijk denk ik dat ze vanzelf weer naar je terugkomt....blijf die hoop houden! Altijd!
Ook al zou ze komen, als het te laat is, dan is dat háár keuze, zij moet iets uitvechten met zichzelf, loskomen van ouders misschien? Dat gaat niet op de goede manier, maar misschien kan het niet anders?
Ga niet achter haar aanlopen, je stoot haar des te harder af, misschien wist ze geen andere manier om van alles af te komen, dan breken?
Laat haar vanaf nu ook los, even geen mail, geen kaarten, brieven, enz.. Ze wil dat niet...respekteer die grens, je dochter is volwassen en leeft haar eigen leven.
Het heeft ook tot niets geleidt...ja een hartinfarkt...(uit frustratie, verdriet, woede), maar géén dochterkontakt.
Geloof me, ik zeg dit niet zomaar, waar jij doorheen gaat snap ik maar al te goed. Ik heb dit ook moeten leren...alleen voor jezelf is zo het leven leefbaar,
Bij ons was het een andere reden, maar toch...je moet verder en ja...je gaat ermee naar bed en staat ermee op. (We hebben nu sporadisch kontakt).
Bedenk wel, dat breken met je moeder niet zomaar iets is, je bent waarschijnlijk méér in haar gedachten, dan je zelf denkt...ze heeft het nu druk met van alles, maar o wee als ze ouder wordt....
Zoek hulp als je er niet uitkomt, het liefst met ervaringsdeskundigen (vaak hebben hulpverleners kinderen die nog thuis wonen, kleine kinderen of helemaal geen kinderen, ze weten dus niet hoe het voelt en dáár gaat het om)..., geloof me...er zijn honderden ouders met dit verdriet...je weet het alleen niet, omdat ze dit verdriet verzwijgen, uit schaamte...? Hoeft niet, het is háár keuze en daar heb jij in principe geen rol in.
Hoe rót het ook voelt en ja...natúúrlijk hou je van je kind...(ook als hij/zij aan de drugs is, in de gevangenis zit of wat dan ook.)
Maar soms ook niet en dat mag je best zeggen....!
Ga wel zo goed mogelijk na of er geen drugs, loverboy, incest in het spel zijn,
dat zijn ook redenen waardoor volwassen kinderen afstand nemen, of moeten nemen...
Sterkte allemaal!
Lau
Ps. Kan zijn dat je woedend op me wordt, maar probeer er rustig over na te denken, en te lezen en weer te lezen....(die woede begrijp ik ook hoor...maar ál te goed! Is ook goed...maar daarna verder denken....)roosje40 wijzigde dit bericht op 04-07-2010 22:29 met 9% - Ik heb dit van dichtbij meegemaakt bij een goede vriendin van mij en ik vind het zó verschrikkelijk ondankbaar dat je je moeder ( zonder reden) laat vallen na alles wat ze voor je heeft gedaan!
Totaal geen respect hebben voor het feit dat het je moeder is en BLIJFT!
Oh ik kan er zó boos om worden... maar ja dat helpt weinig... heel veel sterkte in ieder geval voor de moeders die dit zelf meemaken. - ik kan zoveel begrip opbrengen voor die mevrouw waar haar dochter geen contact met hen wil. Wij maken dit zelf al ruim vier jaar mee, van onze enige dochter.
Zomaar ineens net voor ze 22 werd, inmiddels is ze nu 26 jaar. Het houdt je alle dagen bezig, want je wordt hier continu mee geconfenteerd. Al die goedbedoelde adviezen van loslaten en doorgaan, dat zijn meestal van de mensen die het hardst achter hun eigen kinderen rennen. Althans dat is ons persoonlijke ervaring.
De navelstreng definitief doorsnijden doe je niet zo snel, een moeder houdt nu eenmaal onvoorwaardelijk van je kind. "op uitzonderingen na" Ik schrijf ook naar haar en e-mail haar, nooit een respons. Zij woont al vanaf haar studie samen met haar vriend en ik weet dat ze nu nog samen zijn.
Bij mij heeft het geresulteerd in een hartinfarct, ik was er kapot van en in feite nog. Er was een leven voor haar breuk en er is een leven na haar breuk. Maar als ouder hou je hoop, want dat houdt je op de been. Ik heb ook gesprekken gehad met een psycholoog en die weten uiteindelijk ook niets. Daarom doe datgene wat u hart ingeeft en voor u goed voelt. De rest is afwachten, want zij zal het moeten inzien en bereid zijn om met u in dialoog te willen gaan. - Afschuwelijk dat zulke dingen gebeuren. Zelf spreek ik uit ervaring. Zes jaar geleden hebben mijn twee oudste kinderen alle contact met mij verbroken zonder dat ik de reden wist. Ik ben doorgegaan met kaartjes sturen op ver-jaardagen;cadeautjes voor de kleinkinderen; goede wensen als ik via de andere kinderen of via internet vernam dat de oudsten een nieuwe baan hadden, enz.enz.enz. En met succes!!!! Sinds vorig jaar heb ik weer contact met de oudsten en ben ik zelfs meegevraagd op vakantie dit jaar. Ik mag nu op mijn kleinkinderen passen wat ik heel graag doe. Met mijn dochter heb ik haar bruidsjurk uitgezocht. Heel regelmatig gaan we uit eten, winkelen en nog veel meer leuke dingen doen. Dus, goede raad van een ervaringsdeskundige, verbreek het contact niet ook al krijg je geen respons. Blijf communiceren al komt het van 1 kant. Mogelijk komen de kinderen tot besef. In ieder geval heb jij ze dan niet in de steek gelaten.
- Als je zoiets vreselijks niet zelf meegemaakt hebt, kun je niet begrijpen wat het met je doet. 14 jaar geleden maakte ik hetzelfde mee. Van de één op de andere dag wilde onze dochter geen kontakt met ons, het kwam kompleet uit de lucht vallen.. Af en toe hoorden we via andere nog wat van haar.
In deze tijd leer je de mensen pas goed kennen, zgn vrienden, zelfs familie, die oordelen en veroordelen, ook al wisten ze net als wi,j niet waarom!!
Ik heb hulp gezocht bij een psycholoog, ik kon er niet mee omgaan.
Mijn tips:
Twijfel vooral nooit aan jezelf, zoek professionele hulp, praat het van je af, schrijf het van je af. - Ook mijn dochter wil niets meer met mij en haar 2 broers te maken hebbn. Gelukkig zie ik mijn kleinkinderen bij mijn ex schoonzoon. haar jongste kindje met syndroom van down, van bijna 3 jaar heb ik dus nog nooit gezien.
Het verdriet blijft, maar ik denk maar aan de dingen die ik nog wel heb, 2 zoons met schoondochters en alle kleinkinderen inckusief die van mijn dochter. Het verdriet blijft maar er gaan soms een paar dagen voorbij dat ik niet meer daar aan denk - Ik maak het zelfde mee,er alles voor gedaan nu zijn de kleinkinderen groot en nu kun je ophoepelen. Het ergste is we wonen in het zelfde dorp.
- Los laten doet pijn. Aan beide kanten. Niemand kiest hier voor ook al denkt men een goede reden te hebben. Het blijft pijnlijk aan beide kanten. Jammer is het voor beiden. Want eigenlijk heb je elkaar zo nodig. Afstand nemen is soms houden van -maar niet aan willen toe geven: ZO PIJNLIJK. Arme zij , arme jij...
- nou geen dochter
wel zussen die geen kontakt willen
vindt het zeer moeilijk
maar wat niet is is niet
mss is de oplossing brieven schrijven...of je die verstuurt ....
ik kom er zelf niet verder mee
wens je sterkte - Hallo Annoniem,
Ik maak hetzelfde mee. Sinds mijn scheiding, 8 jaar geleden, wil mijn oudste dochter (32 jaar) ook geen contact meet met mij. Het waarom weet ik nog steeds niet. Wel weet ik dat mijn ex. heel veel vervelende leugens over mij tegen haar heeft verteld, ( ook tegen mijn andere kinderen,maar die geloven die leugens niet) en zei geloofd gewoon wat hij zegt. Ik heb steeds contact met haar blijven zoeken, via de mail, of een kaart, gevraagd of ze een keer op neutraal terrein af wil spreken, om eens een keer tot een gesprek te komen, maar ze wil absoluut niet.
Nou heb ik om mezelf te beschermen me voorgenomen, om niks meer te hopen of te verwachten van haar.
Ik kom haar nog regelmatig tegen op verjaardagen bij mijn andere kinderen, maar ik heb me aangeleerd om net te doen of ze er niet is, doe ik dat niet dan ga ik vanbinnen kapot. Nu ik dit opschrijf zit ik ook weet te janken , maar ik ben erachter gekomen, dat niks helpt, alleen je bij de situatie neerleggen, en verder gaan met je leven.
Genieten van mijn andere kinderen en kleinkinderen, en bidden dat het ooit toch nog tot een contact komt. Mocht dat er komen dan weet ik dat het nooit meer een relatie wordt van moeder en dochter, daarvoor heeft zij met teveel pijn gedaan, en te hard gekwetst.
Ik wil alle andere moeders die dit ook meemaken, veel sterkte toewensen. - Heel veel sterkte. Wij hebben het andersom. Mijn schoonouders willen ons niet meer zien. Daardoor ziet mijn man zijn 3 broers ook bijna nooit meer. Ik wens je alle goeds.
- Ach lieve Cecil, was ik maar niet zo wijs geworden, maar door alle omstandigheden, je weet ervan, al zijn die weer anders dan bij anoniem, is dit eigenlijk het eindresultaat van jaren denken en doen...al lijkt dit heel makkelijk geschreven zie ik nu., zo voelt het niet...
Ik kan en wil er hier verder niet op ingaan Anoniem, mede omdat ik er een poosje tussenuit ga. Hopelijk zijn er meer moeders die reageren.
Groetjes, Lau ( welkom hier, dapper dat je met zo'n vraag komt! ) - goede avond
dat is heel erg !
was het een verrassing dat dit gebeurde ,of had je het verwacht ?
wens je veel sterkte .
groetjes ! - Lau...ik ben er stil.van..wat een wijze woorden...
![[Y]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-21.gif)
- Ja hoor anoniem, zat ouders die dat meemaken, ook als kind nog in eigen land woont, wat heet dezelfde stad. Er is niet mee om te gaan, dit heeft tijd nodig.
Probeer je eigen leven door te leven, met je gezin, je kind kiest er op dit moment voor haar leven zonder jullie te leven, daar kun je niets aan doen, dan aanvaarden, hoe dan ook, hoe moeilijk ook, dit is loslaten in de grootste zin van het woord. Loslaten in liefde....
Veel sterkte gewenst! Lau. - Godzijdank nooit mee gemaakt..maar het lijkt me een hel
Hoe is het zover gekomen denk je????
