Hallo allemaal, ik wil hier iets kwijt. Ik ben een waardeloze mama. Ik heb 2 mooie kinderen, van 10 en 11, maar ik kan niet van ze genieten. Sinds afgelopen zomer ben ik gescheiden. Ik heb co-ouderschap en ik vind het ontzettend moeilijk om te genieten van de tijd met de kinderen. Ik weet niet hoe ik het gezellig met ze moet hebben. Ik heb veel tijd voor mijzelf nodig en (ik zal het maar eerlijk zeggen zoals het is) dan zitten ze me soms in de weg met al hun vragen, wensen en behoeften. Als er andere volwassenen bij zijn vind ik het prima, maar zo'n weekend als het afgelopen weekend..pfff...ik weet gewoon niet hoe ik het door moet komen!
Mijn oplossing is om zoveel mogelijk met anderen af te spreken, maar uiteindelijk is dat geen echte oplossing. Ik voel me slecht over mijn gevoelens. Gisteravond moest ik verschrikkelijk huilen toen ze in bed lagen. Hou ik dan niet van ze? Is er iets mis met me? Ik hoor graag jullie gedachten...

Ik denk persoonlijk dat je meer een bange mama bent, dan een waardeloze mama. Neem de dagen zonder kinderen voor jezelf: probeer een nieuw evenwicht te vinden en laad je zoveel mogelijk op voor de dagen dat je kinderen er wel zijn. Zij hebben niet om deze nieuwe situatie gevraagd en moeten ook een nieuw evenwicht vinden. Neem de tijd om je balans te vinden, stort je niet te snel in een nieuwe relatie, maar zoek eerst uit wat belangrijk voor jou is. Je kunt je kinderen ook hierin betrekken voor een deel. Kinderen van 10 en 11 kan je heel goed duidelijk maken, dat deze situatie voor jou nieuw is en dat je niet goed weet wat je moet doen. Wie weet komen zij met verfrissende inzichten, die jullie samen brengen.

Als aanvulling op de andere reacties: 

Soms, een enkele keer komt het voor dat iemand geen liefde kan voelen voor zijn of haar kinderen.
Ik heb het meegemaakt dat een mama op een geven moment besloot de kinderen "weg te geven"  puur om ze een kans te geven op een liefdevoller leven.

Voor deze ene mevrouw was dat DE oplossing, hoe hard ook, en hoe moeilijk ook voor de kinderen, uiteindelijk kwam iedereen daardoor beter terecht.

Dus, soms komt het voor, dat je als mama gewoon geen mama blijkt te kunnen zijn, zoals je wilde zijn. Als je dan na jaaaaaren proberen niet verder komt, zijn er wel degelijk andere mogelijkheden.
Zelden echt bespreekbaar natuurlijk bij familie en vrienden, maar die ene, heel enkele keer, noodzakelijk om maatregelen te nemen.

Als je werkelijk niet voor je kinderen wil en of kan zorgen, dan kun je ze beter afstaan. En ja, ik weet echt dat zo'n beslissing keihard, en keimoeilijk is.

Vandaar dit puur als aanvulldend idee. Hoe rot ook. Soms denken ouders namelijk dat het beter is om door te gaan, terwijl het dan soms aan komt op verwaarlozing of mishandeling, en ja, dan is de beslissing van afstaan echt beter voor iedereen.

Ik wens je heel veel sterkte, en ik hoop dat je gewoon door je eigen gevoelens heen komt en beseft dat je je kinderen nooit meer kwijt wilt! :-)

Hoi Bangemama

Ook ik ben gescheiden zo'n 3 jaar geleden en ik heb een dochtertje van bijna 5 (was toen 2)
Ik weet nog steeds niet hoe ik in hemelsnaam die tijd ben doorgekomen. Verhuizen, samen ergens anders wonen, omgangsregeling etc. Ik vond het ook erg moeilijk om zo weinig tijd voor mezelf te hebben. Voorheen zei je tegen je partner, ik ben even naar de stad, met vriendin borrelen etc. Nu kan dat niet meer, omdat je je kleintje thuis hebt zitten, en niemand om op te passen. Daarbij betrapte ik mezelf erop dat ik te flexibel werd. Veel toegeven, alles doen wat zij leuk vond. Op een gegeven moment liep dat volledig uit de hand, en maakte ze overal misbruik van. Toen heb ik mezelf streng tot orde geroepen en de teugels aangetrokken. Rust, regelmaat en regels. Dit heeft even tijd nodig gehad, maar het werkte wel. Heb nu na lange tijd eindelijk mijn lieve dochterje weer terug, en zitten nu allebei lekker in ons vel. Doen waar we zin in hebben, ene keer wat zij leuk vind, andere keer wat ik leuk vind.

We hebben samen een afstreepkaart gemaakt met dingen die ik graag wil doen, en die zij graag wilt doen, en om de beurt strepen we wat af !!

Ze haalt nog steeds wel eens het bloed onder mijn nagels vandaan....maar missen wil ik ze nooit !!

lfs ...

Tuurlijk heb je tijd voor jezelf nodig..

Maar heb je die tijd niet dan?

en kinderen eisen nu eenmaal veel aandacht..maar je kan hun vertellen dat je ook even tijd of rust voor je zelf nodig hebt

Ik ben zelf zwaar overspannen geweest.maar mijn kinderen stonden altijd voorop..en hebben er nooit onder hoeven lijden

En jouw kinderen hebben ook niet om een scheiding gevraagd..je zit in een moeilijke tijd

en jouw tijd komt wel weer hoor...maar wees er in de eerste plaats voor je kinderen..  En het hoeft niet altijd leuk te zijn...dat verlangen ze ook niet

al met al zit je gewoon met jezelf in de knoop denk ik....zal tijd nodig hebben..

Ik snap dat je ook tijd voor jezelf nodig hebt, wie heeft dat niet? Er is dus niks mis met je. Wel is het zeker nodig dat je iets met deze gevoelens gaat doen, misschien kun je naar een therapeut oid? Je kunt ook bijvoorbeeld 2 avonden in de week 'alone-time' nemen? Dan heb je toch die tijd voor jezelf waar je van kunt genieten. Dan zijn de andere avonden met je kinderen ook leuker. Wel wil ik nog even zeggen dat het van enorm belang is dat jouw kinderen niks van je gevoelens merken, zij mogen niet het gevoel krijgen dat ze 'te veel' zijn. JE kunt gewoon zeggen dat je het soms wat moeilijk hebt met de situatie en dat je daarom die avonden voor jezelf nodig hebt. Dat zullen ze vast begrijpen!

Ik denk dat je de situatie erger inschat dan het is. Kinderen vragen veel aandacht en kunnen daarom lastig en vermoeiend zijn. Focus je meer op de leuke dingen met de kinderen! Probeer het te combineren met dingen die jij leuk vindt.
Ga met het mooie weer fietsen. Ga naar de dierentuin of de bioscoop. Zo hebben de kinderen plezier zonder dat jij daar specifiek voor zorgt. Bovendien kan jij ook genieten van de frisse lucht. Je kunt zo letten op de kinderen en leuke dingen doen en zelf ook even ontspannen.
Sterkte. 

Met je eigen gevoelens omgaan is ingewikkeld, maar vergeet vooral je kinderen niet, zij hebben jou nu ook nodig, hoe moeilijk het soms voor jou is om er voor ze te zijn, doe het wel! Leg ze ook uit dat jij ook niet overal een antwoord op weet, maar dat je wel open staat voor al hun vragen. En geef ze soms een extra knuffel. Kinderen zijn erg onzeker als hun ouders uit elkaar gaan. Ze twijfelen of het misschien aan hun ligt. Dus geef ze zelfvertrouwen en sta altijd voor ze klaar! Succes!

Ik geloof niet dat ik erg met de scheiding zit, op zich, maar wel met de vraag: hoe moet ik mijn leven nu inrichten? Ik ben 45 en had niet verwacht er weer alleen voor te staan. Ik ben blij dat mijn ex uit mijn  leven is, ik heb sinds kort ook weer "verkering" en dat is allemaal best leuk, maar ik worstel wel met het grotere geheel.
En ik denk dat mijn moeite met het mijzelf opzij zetten voor de kinderen ook al voor de scheiding speelde. Het is nu alleen veel zichtbaarder geworden voor mij.