Mijn moeder heeft longkanker en zit in haar laatste levensdagen. Soms gaat het goed, vaak niet.....
Komt het door de Morfine die ze krijgt?
Een ander middel die de verwardheid tegen moet gaan is zondag niet gegeven en meteen is het weer helemaal mis....
Omdat broer en zus (ook nog eens ver weg wonend) beiden werken en ik door chronische ziekte niet veel kan doen, komt de hulp neer op de thuiszorg, familieleden, buren en/of een vriendin.
Ik vind het zelf erg moeilijk dat ik niet meer kan doen maar moet me er bij neerleggen want wat hebben we eraan als straks 2 mensen hulpbehoevend zijn.
Het zorgt er wel voor dat ik bijna dagelijk enorme hoofdpijn heb....
Omdat ze aangegeven heeft dat ze thuis wil sterven is voor deze optie gekozen.
's Nachts is er iemand van de intensieve thuiszorg.
Onbetaalbaar de thuiszorg verleners!! Wat een schatten!!
Na een goede week, gaat het nu weer erg slecht. Komt het weer goed als ze weer op het 2e middel gaat reageren of moeten we toch echt gaan nadenken om haar in een Hospice op te laten nemen?

Wie heeft iets soortgelijks mee gemaakt en kan tips geven?

Het anonieme stuk was dus idd van mij. Wou eens wat andere reacties uitlokken dan van de mensen die al volledig op de hoogte zijn. Van alle bekenden van hier krijg ik op diverse wijze enorm veel steun. En ook al is dat digitaal het geeft een enorm goed gevoel!

Helaas weinig reacties. Maar dat is ook wel weer positief. Waarschijnlijk dus hier niet veel lezeressen die in een soortgelijke situatie gezeten hebben.

Haar vriendin van 82 is weer bij haar, een zeer kordaat persoon die me vanmorgen weer kon melden dat Mama weer een opleving doormaakt. Na een goede nacht leek ze vanmorgen een stuk helderder. Van de afgelopen dagen kan Mama zich niets herinneren. Straks komt de huisarts weer.

Als het voor zowel Mama als voor die vriendin (die aangegeven heeft dat ze zolang blijft als nodig is, dus met andere woorden 'als de dood ons scheidt') goed voelt dat het met wat extra hulp zo gaat dan moeten we dat doen. Het is Mama's wens thuis te sterven, als dat op deze manier kan dan is dat beter voor haar dan haar over te brengen naar een hospice.

Dank je, Jonda.

Nooit zoiets meegemaakt en dan gelijk je moeder terwijl je zelf weinig kunt is niet makkelijk. Ik moet op verhalen van anderen afgaan (ook ik woon zo'n 40 km bij haar vandaan).

Net de tante gesproken die bij haar is, die vindt het niet goed gaan.
Mijn broer (die op steenworpafstand woont) is er vanmorgen geweest maar daar heb ik niks van gehoord. Mailen was afgesproken zodra iemand wat wist.... Broer en zus werken weliswaar maar een mailtje is snel gedaan, lijkt me.

Vandaag komt mijn zusje (eind van de dag) met haar vriendin en de bedoeling was dan de tante weer mee terug te nemen. Geen idee of dat verstandig is.

Tante en vriendin zijn zeer verschillende personen. Die vriendin is met haar 82 jaar een taaie. Tante is een zenuwpees.....

Ik hoop snel wat te horen van broer of zus.

Allereerst sterkte, ik snap hoe moeilijk het is. Mijn moeder is anderhalf jaar geleden overleden ook aan kanker (82 jaar). Ze werd ook erg verward op het laatst, komt ook door zuurstofgebrek. Mijn ervaring met haar is (en ik heb dat vaker gehoord) dat als er met morfine wordt begonnen, het vaak niet lang meer duurt. Het lijkt alsof de geest dan geen controle meer heeft over het lichaam en dan gaat het vaak snel. Als ze graag thuis wil sterven, probeer dat dan te laten gebeuren. Zo te horen hebben jullie goede hulp. Mijn moeder kon vanuit het ziekenhuis niet meer naar huis, wel heel goed verzorgd op een speciale afdeling van een verpleeghuis. Ik heb daar wel vrede mee. Je kunt niet meer doen dan je aankunt, pas ook op jezelf en probeer de zorg verder over te laten aan de thuiszorg (inderdaad prima mensen!).
Nogmaals, heel veel sterkte, neem af en toe even een rustmoment voor jezelf.