Zelfdoding…
Een jaartje geleden heeft mijn moeder zelfmoord gepleegd! Ze was nog geen 60 jaar! Nu na de zelfmoord Antonie Kamerling dringt nog beter tot me door dat ook ik een nabestaande ben van iemand die het leven niet meer zag zitten. Dat ik me niet schuldig moet voelen, dat ik mooie herinneringen moet bewaren, dat mijn moeder alles goed voor elkaar had en dit voor de buiten wereld geen rede was dit te doen. 
Ik ben niet boos om mijn ma maar het gemis wordt steeds erger. Ik wil haar bellen en spreken, horen, voelen en knuffelen.
Maar ze is dood en de wens om dood te gaan was groter dan de liefde voor haar gezin om daar bij te blijven. Deze was echt enorm dus ze moet wel heel erg ziek geweest zijn. Ze zijn zo ziek, ze kunnen geen lichtstraaltje meer zien, laat staan dat ze deze kunnen vastpakken…..er is maar 1 oplossing en dat is uit het leven stappen. Als nabestaande leef je het 1e jaar op de automatische piloot gewoon door…maand in, maand uit. Soms super gevoelig & verdrietig, maar vaak met een dikke muur om je heen.De schok van de dood van Antonie, een leeftijdsgenoot, kwam zo weer keihard binnen!
Waarom kun je met andere ernstige ziektes hulp krijgen bij sterven en moeten mensen, voor ons onzichtbaar maar erg ziek in hun hoofd, zelf een verschrikkelijke dood bedenken en uitvoeren....................
Natuurlijk wel met volle 100% zorgvuldigheid en stappen plan, (iem. met tijdelijke depressie oid worden er zo uitgefilterd) maar het moet volgens mij wel bespreekbaar worden!!
xxxx

Lieve Elfie, gecondoleerd met dit grote verlies. Zelf zit ik er nog middenin. Mijn man, mijn maatje mijn alles heeft 5 maanden geleden besloten uit het leven te stappen. Nooit iets aan hem gemerkt, ik stond zo dichtbij en heb niets gemerkt! Nu pas vallen er ieniemini-puzzelstukjes op hun plaats maar de gaten blijven te groot en de ''waarom's'' blijven groeien. Ik voel me schuldig dat ik het niet heb zien aankomen. Niemand heeft het zien aankomen maar ik stond zo dichtbij! Of blijkbaar toch niet?? Als je iemand na 26 jaar nog steeds niet blijkt te kennen omdat hij iets doet wat je totaal niet had vermoed! Met golven overspoelt het verdriet mij, ik ben verdoofd of gek van verdriet. Mensen om me heen zeggen nu vreselijke dingen over hem; mensen die hij en wij amper kenden! Beseffen ze niet dat ze me alleen maar kwetsen hiermee en hem zonder reden in een slecht daglicht stellen? Elfie, hoe ben jij dat jaar doorgekomen? Voor mij hield de wereld op met bestaan maar alles blijkt 'gewoon' door te gaan, alleen voor mij niet. Niets lijkt nog enig nut te hebben, alles heeft zijn glans verloren. Mijn eerste liefde, mijn grote liefde, mijn enige liefde en mijn allerliefste is niet meer in deze wereld; hij heeft een keuze gemaakt die ik niet snap, en velen met mij.

De laatste dag voor de zomervakantie kreeg ik te horen, dat de vader van een oudklasgenootje van mijn oudste dochter uit het leven gestapt was. Ik ben zelden zo geschokt geweest, dagenlang ben ik er naar van geweest. Een jonge vent, vader van een pracht van een dochter, leuke vrouw, eigen bedrijf: ik snapte het niet.
Na de verhalen van Isa Hoes over haar Antonie heb ik begrepen hoe diep iemand in de put moet zitten, dat zelfdoding de enige uitweg lijkt te zijn. Iemand die zó ziek in zijn hoofd is, dat hij geen licht meer ziet. Een gebroken been kan je zien, van kanker kan je (in veel gevallen) genezen, daar heeft iedereen van gehoord. Maar depressie, manisch-depressiviteit is voor buitenstaanders zo moeilijk te herkennen en mee om te gaan: iemand die daaraan lijdt is daarin zo eenzaam... Ik kan nu begrip en medelijden opbrengen voor mensen die zelfmoord hebben gepleegd (met uitzondering van mensen die daarbij ook anderen beschadigen, zoals treinmachinisten enzo) en ik leef intens mee met een ieder die achterblijft. Niet iedereen is zo sterk als Isa Hoes, maar ik wens wel iedereen haar kracht toe.

Ik denk dat het goed is als deze topic een vervolg krijgt. Een "onbespreekbaar" onderwerp bespreekbaar maken.  Er zijn teveel mensen die het gevoel hebben hier alleen voor te staan. Samen is men sterker.
Ik hoop dat jullie wat voor elkaar kunnen betekenen.

Moderator Margriet.

Heel moeilijk allemaal, ook als ik al die reacties lees, iedereen heeft zijn eigen verhaal!
Lieve schat je moeder heeft JOU niet verlaten en het gezin ook niet, ze verliet het leven dat ze niet meer aan kon.
Jouw moeder was ernstig ziek in haar hoofd, daarom heeft ze deze stap genomen ze wilde rust, rust van die stemmen rust van die ondraagelijke pijn, ze heeft niet kunnen overzien wat het voor jullie deed.
Hoe moeilijk ook, ik hoop dat je haar deze stap vergeeft, je zal haar altijd missen dat gaat nooit over, maar ik hoop dat je troost kan putten uit het feit dat ze bevrijd is.
Heel veel sterkte!

Beste ....., ik respecteer dat je anoniem wil blijven.
Zelfdoding is iets dat ik al lange tijd ken. Toen ik nog op school zat en een meisje zichzelf verdronk terwijl ze niet kon zwemmen, geen idee wat de reden was.Via mijn werk contacten met mensen die het zelf wilden doen of personen in hun omgeving die meldden. De reden is zo persoonlijk...
Het probeem ligt altijd bij de nabestaanden, ze worden geconfronteerd, vragen zich af, hebben vaak een schuldgevoel. Wat kun je, wat had je gekund, zag je het aankomen. Allemaal heftige vragen voor iedereen die nablijft.
Degene die voor zelfdding kiest, weet het antwoord. En dat antwoord wil je soms niet weten.

quote:

bunnyfun schreef op 26 augustus 2011 @ 18:28:
Ik ben in 2008 getrouwd 3 mnd later was ik weduwe en bleef ik achter met twee kids toen 7 en 11 jaar.
5 mnd later maakte een vriend een einde aan zijn leven en afgelopen dec 2010 mijn allerliefste vriendin waar ik 25 jaar bevriend mee was.
Ondanks alles probeer ik het beste van te maken,en weet dat er vast wel weer een tijd komt dat ik ook weer gelukkig mag zijn.
En omdat dit nog niet alles is heb ik het contact met mijn schoonfamilie en mijn broer beeindigd daar ik niet over mijn man mocht praten,dit werd mij teveel en heb ik gekozen verder te gaan met alleen mijn kinderen.
Met hun praten we regelmatig over papa en halen we leuke herinneringen op,ook als ik eens mijn dag niet heb en mijn man erg mis kan ik dat met een gerust tegen ze vertellen omdat zij ook van die dagen hebben.
Mijn kinderen zitten nu lekker in hun vel, en ik troost me met het idee dat ik het nu na bijna 3 jaar toch goed voor elkaar heb.
Er blijven momenten dat het ook wel eens niet zo lekker gaat maar dat hoort erbij,en elke dag wordt ik wakker en ga ik naar bed met mijn man in gedachten.
Ja......het leven valt niet mee maar probeer er toch ondanks anders er iets moois van te maken en ik heb mijn kinderen om voor door te leven, zij hebben hier niet om gevraagd en ik ben blij hun mama te mogen zijn.

Meid wat heb je veel voor je kiezen(gehad),en je hebt je eigen weg gekozen samen met je kinderen....daar moet je sterk voor zijn.
Ik weet ook uit ervaring dat groot gemis nooit over gaat en je alleen staat met rouwverwerking als de mensen om jeheen je niet begrijpen.
Ik heb ook mn pad gekozen,samen met mn gezin...en man.
Familie waarvan je denkt...daar krijg ik steun van,die kwamen gewoon niet meer omdat mn verdriet enorm was.
Begrip is een klein woord met een E-norme lading,geduld,aandacht,luisterend oor en liefde...kreeg ik meestal van buitenstaanders.
Ik heb ruim 3jaar in de hulpverlening gezeten en ben er sterk(er)uitgekomen.
Los-laten van familie was nodig om al het negatieve over boord tegooien.

GOED dat je man en vader van je kinderen nog steeds in gesprekken aanwezig is en blijft.
Liefs Maartje

Ik ben in 2008 getrouwd 3 mnd later was ik weduwe en bleef ik achter met twee kids toen 7 en 11 jaar.
5 mnd later maakte een vriend een einde aan zijn leven en afgelopen dec 2010 mijn allerliefste vriendin waar ik 25 jaar bevriend mee was.
Ondanks alles probeer ik het beste van te maken,en weet dat er vast wel weer een tijd komt dat ik ook weer gelukkig mag zijn.
En omdat dit nog niet alles is heb ik het contact met mijn schoonfamilie en mijn broer beeindigd daar ik niet over mijn man mocht praten,dit werd mij teveel en heb ik gekozen verder te gaan met alleen mijn kinderen.
Met hun praten we regelmatig over papa en halen we leuke herinneringen op,ook als ik eens mijn dag niet heb en mijn man erg mis kan ik dat met een gerust tegen ze vertellen omdat zij ook van die dagen hebben.
Mijn kinderen zitten nu lekker in hun vel, en ik troost me met het idee dat ik het nu na bijna 3 jaar toch goed voor elkaar heb.
Er blijven momenten dat het ook wel eens niet zo lekker gaat maar dat hoort erbij,en elke dag wordt ik wakker en ga ik naar bed met mijn man in gedachten.
Ja......het leven valt niet mee maar probeer er toch ondanks anders er iets moois van te maken en ik heb mijn kinderen om voor door te leven, zij hebben hier niet om gevraagd en ik ben blij hun mama te mogen zijn.

alsnog gecondoleerd met het verlies van je moeder.het is verschrikkelijk en ik begrijp dat je haar elke dag meer gaat missen, maar ik begrijp de daad van je moeder ook, ook al heb je alles al bezit je zoveel geld,maar wat is geld als je verder alles moet missen de liefde van je kinderen, een man , geen verdere familie hebt, zelfs je kleinkinderen moet missen, je achterkleinkind niet mag zien,terwijl je zelf zoveel van iedereen houd om je heen, en alles doet en geeft wat er in je vermogen ligt,en man die je lief hebt  maar evengoed vreemd gaat  en met die vrouw in jouw huis leeft er mee naar bed gaat haar laat halen en brengen door een buurman die taxi rijd  je alles verwenst en smeekt dat je dood neervalt en je het liefst je keel zou dichtknijpen op dat moment,  je vernederen tegenover iedereen en de hele buurt en je kleinkind denkend dat hij de gene is die het gemaakt heet terwijl hij niks heeft jij geeft wat je kunt  geven wat is ie flink en als je zegt nu het huis uit gaat huilen als een kind, zo'n  vuile narcist, en dan een paar dagen later je helemaal bont en blauw slaat zo erg dat je denkt dat je een klaplong hebt, drie grote bulten zo groot als een knikker in je aderen stuk trapt want dat is gebeurt ik beleef nog elke dag hels pijnen ,kan soms haast niet lopen, maar ik wacht en zou het liefst alleen willen zijn als mijn kleinkind zn best zou doen op school en ik weet dat zn toekomst goed kan worden omdat hij heeft geleerd, de man weer contact heeft met zn familie en zeker zijn zoon dan wil ik alleen zijn omdat ik rust wil .heb net mijn dochter verloren, nooit heeft iemand tijd voor mij als ik al een keer iets vraag dan is het even wachten want ik ben even bezig, iedereen is altijd bezig, behalve als ik  bezig ben  dan doe ik meteen ik heb voor iedereen belangstelling maar er is echt niemand die dat heeft voor mij,en geloof me dat deze dingen je heel moe maken de zin van het leven wordt je ontnomen .en ik ben laf want ik heb nog niet het lef om zover te gaan alhoewel ik er steedts vaker over nadenk.  maar niemand begrijpt het , daarom heb alsjeblieft begrip voor haar daad hoe zwaar het ook is, want het leven is niet altijd even leuk, ik wens je heel veel sterkte,

In- en intriest. Ik heb zelf een broer verloren door zelfdoding.
Wat mij het meest is bijgebleven is dat hij ontzettend eenzaam moet zijn geweest. Het alleen worstelen met het uit het leven stappen is iets wat onmenselijk is. De tegenstrijdige gevoelens, anderen niet willen kwetsen maar het toch als de enige mogelijke oplossing zien. Waarom kunnen mensen die zo strijden niet terecht bij een onafhankelijke instantie cq artsen? Waarom is het nog steeds voor de meeste mensen een moeilijk onderwerp om over te praten? Ik hoop dat jullie de site 113Online kennen zodat jullie er vrij over kunnen praten met lotgenoten.
Heel veel sterkte..

Anonieme gebruiker van vandaag(lastig,want er zijn er hier nu al 3;-))),
helpt het je niet hier af en toe eens even van je af te schrijven????
Opkroppen helpt in ELK geval niet!Evenmin als zelfmedelijden.
Depressie is idd een ziekte,die vaak zwaar wordt onderschat.
Het is ook vaak praten tegen een muur om deze mensen te kunnen helpen,het gevoel is er en verdwijnt vaak nooit helemaal.

Het is ook vaak een wisselwerking....jij straalt depressieviteit uit....mensen om je heen reageren zo terug en zo krijg je vaak nooit echte oppeppers meer.

Ik denk juist dat het erg belangrijk is JUIST eens met je kinderen erover te praten wat je voelt.ZONDER daar ELKE keer weer op terug te komen.En voor de rest natuurlijk LEUKE afleiding zoeken,al begrijp ik dat je ook daar niets meer voor voelt.
Moe zijn en pijn hebben IS ook erg deprimerend,maar geen reden tot depressie.Andersom is het echter wel....depressie kan als gevolg vermoeidheid en pijn met zich meebrengen.

Is een ander hondje niet een optie je minder eenzaam en depri te voelen.Iets om voor te zorgen?

Hoe dan ook,ik hoop dat je nog es op andere gedachtes komt.Ik weet uit eigen ervaringen dat je het zwaar hebt.Recht je rug en ontspan je gezicht met een glimlach en probeer de wereld eens van een andere kant te bekijken en dat bedoel ik dan niet in de letterlijke zin van deze stelling.

allereerst alsnog natuurlijk  gecondoleerd met het verlies van je moeder.
vreselijk.
misschien verkeerd om hier over mij zelf te beginnen, maar ik zit in dezelfde situatie (denk ik) als jou moeder. zou er het liefst een eind aan willen maken, alleen ik kan het niet opbrengen vanwege mijn kinderen en kleinkinderen. omdat ik weet dat ik ze dan met een vreselijk schuldgevoel achter zou laten. ons leven is niet over rozen gegaan. tot ze 10 en 12 jaar waren hoop ellende. maar we hebben elkaar (met zoon en dochter) er doorheen geworsteld en zij zijn gelukkig goed terecht gekomen.heb 4 schatten van kleinkinkinderen, maar zelfs daar wordt ik gevoelloos voor. pas nog wel eens op en dan heb ik ook wel weer een beetje plezier eraan. maar zoals vroeger ??? nee.. !!!!ben dan blij als ze weer gaan. erg he???
mijn kids maken zich altijd zorgen om MIJ!!! en dat wil ik niet. 
ben een chronisch pijn- /vermoeidheidspatient en zwaar depressief. heb alle hulp al geprobeerd (ook 2x me op laten nemen) maar er is niemand die het begrijpt. als je naar een specialist gaat, werkt die op zijn gebied. zo ook in  geestelijke gezondheids wereldje. hoef daar niet over mijn pijn te beginnen, je komt daar voor je depressie.  bestaat er een arts die je lichamelijk als geestelijk zal begrijpen? wat dat betreft sta je dan met je rug tegen de muur ...er is niets/niemand meer wat mij nog kan helpen. zie mezelf als uitbehandeld.
3 weken geleden mijn hondje in laten slapen.....had zóóóó graag met hem mee gewild!!! was ook mijn kindje, we deden alles samen. saampjes weg op de scootmobiel. alles!!!!
heb van de week het hele huis bij elkaar geschreeuwd dat ik naar GUUSJE wil, bij zijn grafje staan schreeuwen, helemaal uit mijn dak gegaan. (wat al een  wonder is omdat ik normaal helemaal gevoelloos ben voor alles en iedereen) en echt op het punt gestaan dat het nu maar afgelopen moest zijn. 
de kinderen  weten ook dat ik een groot feest wil als ik er niet meer ben, omdat ik dan geen pijn meer heb.
begrijp je moeder zo goed. heeft er ook mee te maken dat je je kinderen met al je ellende niet wilt opzadelen dus praat je er niet meer over tot je overloopt. en aan alles komt een eind. je voelt niets meer. alles is zinloos. dagen die niet voorbij gaan.dat kan je niet meer opbrengen en dan komt het moment dat je denkt dat de hele wereld beter af is zonder jou. ook je kids, want je wilt niet dat ze zien hoe ongelukkig je bent
ben morgen jarig . heb de hele boel afgeblazen. moet ik "leuk" en "gezellig" gaan doen? dat zijn ze van me gewendt als ze me zien. terwijl ik de rest van de tijd niets anders doe dan janken, soms niet eens. tranen lopen gewoon., voor me uit kijken, niet meer buiten kom en er totaal niets uit mijn handen meer komt. leef  's nachts, kan ik overdag slapen en de wereld niet meer meemaken.
misschien ben ik te laf om het te doen, hoop dat ik gewoon niet meer wakker wordt. maar dat zal wel niet gebeuren ondanks alle medicijnen die ik slik.
heb begrip voor je moeder, maar besef héél goed dat het voor de achterblijvers ondraaglijk moet zijn... en leef met je mee.
aan de andere kant ...bedankt!!! voort de waarschuwing. zal er nog extra over nadenken voor ik zover ben, wetende wat je nalaat aan verdriet en gemis 
hoeveel moeite me dat ook zal kosten. ik wil ook niet meer!!!!
wat betreft antonie,hij was zo gek met zijn isa en kinderen. zoveel om voor te knokken. en dan toch je zo ongelukkig voelen. en praatte er ook gewoon over maar  niets kan je helpen om het leven anders te zien.
het is een ziekte waar totaal geen aandacht voor is. ze peppen je op om toch vooral maar door je gaan, maar je bent niet te redden.
mijn ervaring is precies zo. ZIJ hebben alles uit boekjes. maar zo zit de werkelijkheid  er niet uit voor deze mensen die zo "ziek" zijn

Ik weet zeker dat jouw moeder super trots zal zijn met zo'n kanjer!
Jouw moeder is gelukkig nu op een plaats waar ze "genezen"kan vaar haar diepe somberheid!

Groet!

Hallo anonieme gebruiker, wat vreselijk voor je....
Ik weet helaas welke emoties en gevoelens er bij komen kijken, ik heb namelijk precies hetzelfde meegemaakt, nu ruim 3 jaar geleden.
Zoiets wens je je ergste vijand nog niet toe en mensen om je heen lopen met een grote boog om je heen omdat ze niet weten hoe te reageren.
Ik ben daardoor vriendinnen kwijtgeraakt en het eerste jaar is volledig aan me voorbij gegaan, het werd lente en zomer maar voor mij stond de tijd stil. Er word niet over gepraat terwijl je daar zo ontzettend behoefte aan hebt. Op een gegeven moment denk je dat je je draai een beetje gevonden hebt maar dan gebeurd er iets en val je weer een paar treden naar beneden.
Uit dat diepe dal klimmen gaat maar treetje voor treetje en dan knikker je weer wat naar beneden. Het is nu 02.43 midden in de nacht en ik kon niet slapen, ik mis mijn moeder zo verschrikkelijk..... Even koffie drinken, even langs gaan even bellen, dat even is nu nooit. Ook ik zit nog vol vragen en begrijp ook niet waarom ze mij en mijn kinderen het niet waard vond om voor te leven, en dan komt de boosheid toch weer om de hoek kijken. Op een andere moment heb ik zoiets van ik moet door voor mijn kinderen en probeer er het beste van te maken maar de laatste weken heb ik het er weer moeilijk mee, en dan is het ook nog bijna moederdag en ben ik ook nog binnenkort jarig. Mijn wereld is een heel stuk kleiner geworden en ik ben bang dat ik het nooit een plek zal kunnen geven. Het lijkt wel alsof het gemis alleen maar erger word zeker nu mijn kinderen ook weer van alles mee maken wat ik nog zo graag met haar had willen delen.....
Heel veel sterkte, een lotgenoot

ik heb hier geen ervaring mee, maar wil iedereen die met dit probleem te maken heeft heel veel sterkte wensen, en er wordt inderdaad niet over gesproken, ik weet niet waarom, een vriend van mij heeft het drie keer meegemaakt,onder zijn broers en zussen,het is zo in en in triest,en En toch hij wil er geen woord over kwijt laat staan iets horen ik weet niet waarom?

Het missen van je moeder is heel erg! Voor iedereen! Maar als je moeder het zelf heeft gedaan blijf je met heel veel vragen achter. Had ik dit, had ik dat, was dit beter........Ik WEET dat ik het niet had kunnen voorkomen maar toch blijven de vragen dag in dag uit in je hoofd!! Waarom kon ze niet om hulp vragen, waarom hebben ze mijn moeder niet gehopen terwijl ze hiervoor gespecialiseerd zijn.Te weinig ervaring om haar situatie goed in te schatten??? Ze had geholpen kunnen worden? dan was ze er nog!!
Missen is erg, veel vragen die blijven over haar dood misschien nog erger!
Ik zou graag zien dat er meer over gesproken gaat worden. Mensen die met de gedachte rondlopen zouden er dan misschien over gaan praten.Deze mensen zouden hulp kunnen krijgen en zien dat ze begrepen worden.Er komt meer ervaring en misschien gaan minder mensen het dan doen met hulp op maat...heel veel "misschien" maar om het in een hoekje te laten staan vind ik heel jammer.Bedankt voor je reactie! x
*ik zit op een forum door heel het land en 1 reactie zegt ook genoeg hoe moeilijk dit te bespreken is!!!

Allereerst nog gecondoleerd met het verlies van je moeder.
dat het een moeilijk ondererp  is dat geloof ik wel ,mensen weten niet hoe ze moeten reageren,  alles wat je zegt  is verkeerd....tenminste dat denk je dan...
ja ik kan me voorstellen dat het gemis steeds erger wordt dat vond ik ook na het overlijden van mijn moeder , en al is dat dit jaar 30 jaar geleden,  ik was toen pas 25 , mijn moeder is door een ziekte overleden,maar ik denk dat het gemis hetzelfde is.
Ik vind het ook erg dat er zo weinig hulp voor deze mensen is,  en een recept is er ook niet voor.
die mensen zijn echt heel ziek en weten geen enkele uitweg meer, aan hun gezin kunnen ze niet meer denken of wat ik weleens hoor ze denken dat hun gezin beter af is zonder hun.
De eerste jaren zijn moeilijk en je zult met veel pijn aan je  moeder terug denken ,maar eens over een paar jaar kun je aan haar terug denken zonder die erge pijn, en dat is ook maar gelukkig je moeder zou niet anders gewild hebben toch?

ik wens jou heel veel sterkte , ik begrijp dat zoiets weer  heel erg naar boven komt na de dood van Antonie Kamerling...