Hallo,

Ik zoek contact met mensen die hun kindje hebben verloren aan wiegendood.

Het is nu voor mij bijna 9 jaar geleden maar mis haar nog elke dag.
Ik had een zware bevalling ze was groot en woog 4475 gram maar was dolgelukkig met haar komst. Het was een gezonde wolk van een baby ze at goed, sliep goed echt een schatje. Drie dagen later (als of het vandaag is) lag ze dood in haar bedje wiegendood, ik was kapot van verdriedt en leefde niet meer alles ging langs me heen. Mijn ex heeft alles voor de crematie geregeld. Mensen zeiden kom op je moet door gaat ze is er niet meer of dan neem je toch een ander kind, als of het daarmee opgevult is.Ik mis haar nog steeds alsof het gisteren gebeurt is heb ik het nooit kunnen verwerken.

Groetjes Romy

---

Hallo ,
Ook ik ben een zoontje verloren en ik denk nog iedere dag aan hem ,
Vier ook elk jaar zijn verjaardag nog .
En hoewel ik vaak zeg dat ik mijn benen er voor over zou hebben om dat kind weer terug in  mijn leven te krijgen ,,, zou ik de levenwijheid die ik opgedaan heb door het verwerken van het verdriet ook niet meer willen missen.
net als jou ben ik ook gescheiden na die tijd , we verwerkten het toch op een ander manier en onze leven viezie kwam daardoor niet meer overeen.
Maar weet je wat ik denk dat heel belangrijk voor je is in de verwerking , probeer het positieve er zoveel mogelijk uit te halen . Weet je ik denk dat in onze westerse maatschapij het verliezen van je kind het ergte is dat ons kan overkomen .
En als je dat aan kan ,, dan kan je de hele wereld aan.
Als ik vroeger voordat hij overleden was me druk kon maken om dingen ,, zolas eens niet genoeg geld ergens voor hebben .
Nou dat heb ik nu echt niet meer dat momt morgen of volgende week wel
En ik ben veel intenser gaan leven  leef voor de herinering die zijn blijvend
Door mee te maken dat je kind al zo vroeg dood moet gaan , wordt je je ook bewust van hoe snel het voorbij kan gaan , en moet je van iedere dag die je hebt leren genieten , en zeker neit vergeten ook genieten van je kind ook al is die er niet meer.
Ik vind het heerlijk om aan hem te denken een kaarsje voor hem aan te steken of een ballon de lucht in laten gaan .
Maakt niet uit hoe je dat doet ,
Maar vergeet jezelf niet , Ik denk dat alles dat je mee maakt in het leven een reden heeft en voor mij heb ik de reden persoonlijke groei , leren omgaan met dood en durven rouwen , gezien .
Hoop dat je er iets aan hebt
Help je graag als en waar ik kan
Jacqeuline

Wow Romy, wat een pijn en verdriet! Wij zijn onze beide kinderen dan niet verloren aan wiegedood, maar aan 2 doodgeboortes. Dit na 6 en 9 maanden zwangerschap. Gelukkig heeft het onze relatie alleen maar versterkt en hebben we nog 2 gezonde kinderen gekregen. Nu 16 en 13 jaar. Maar het gemis blijft. Ondanks dat het bij ons al 20 en 18 jaar geleden gebeurd is. Dit blijft je je hele leven bij. Je zult je dochtertje nooit vergeten.  Het gemis is ook niet op te vullen door dan maar een ander kind te 'nemen'. Een kind 'neem' je niet, maar is een geschenk. Op zijn hoogst geef je het gemis een plaatsje. Wat mij wel al die jaren goed geholpen heeft is een regelmatig bezoek aan de psycholoog. Praten, praten en nog een praten. Want ja, de buitenwereld, hoe gemeen dan ook is op den duur klaar met jouw verdriet. Zij snappen maar niet dat dat verdriet blijft. Je zult dus echt hulp moeten zoeken. iemand die naar je luisterd, iemand die je kan bijstaan met raad en daad.
Romy, ik wens jou heel veel sterkte!
En een hele dikke knuffel van mij.

Ik geloof dat zo'n zieltje wel weer terug komt het was nog niet helemaal klaar om een start op aarde te maken geef de hoop niet op en wie weet komt dit zieltje weer bij je terug en kan je het alle liefde geven.

Romy, andere mensen kunnen jou gemis niet op vullen, wel de trieste ervaring delen.
Probeer eens EMDR therapie. Dit is korststondig, 3 a 4 X en je hoeft niet veel te praten, verzacht wel de pijn.  Dit wordt meestal vergoed door de zorgverzekering. Een aanrader om de scherpe kantjes van dit verdriet minder pijnlijk te laten zijn.
Verdiep je hier maar eens in, of beter, ga het aan!  Het kan er alleen maar beter van worden voor jou.

Ikzelf heb geen kindje verloren aan wiegendood, maar als gevolg van een miskraam. Weliswaar nog heel vroeg in de zwangerschap, maar ook dit kindje draag ik nog steeds met me mee. Helaas kan ik met bijna niemand hierover spreken, omdat afgezien van mijn man niemand nog van de zwangerschap wist. Ik heb veel later nog 2 mooie dochters gekregen, maar het gat van dat 1e naamloze kindje kunnen zij niet vullen. Voor mijn gevoel is dat kindje het beschermengeltje van zijn kleine zusjes en dat gevoel troost.

hoi romy,
ik weet dat het ook jou zal lukken om dit vreselijke verdriet een plaatsje te geven,ik dacht dat ik er nooit overheen zou komen,en van verdriet zou sterven,maar een vrouw is sterk!!
ook ik heb mijn dochtertje verloren 7 pnd 50cm...alleen kwam er nog eens bij dat ik een dokter had,die het allemaal zo goed wist wat hij deed...dat tot slot mijn baarmoeder is geknapt en ik geen kinderen meer kon krijgen,en daar kon ik het mee doen..maar gelukkig heb ik 1 (adop.zoon) waar ik ontzettend trots en gelukkig mee ben, maar m;n dochter zal ik m;n leven lang blijven missen.
en dat zul jij ook doen. maar echt de pijn word wat milder.
heel veel sterkte

Hi Romy,
Verlies van je kind is vreselijk. Wij hebben ook een kind verloren- niet aan wiegendood-maar aan ongeluk met een speeldje in bed. Hij was 10 maanden.Dat is nu 17 jaar geleden en ik mis hem nog steeds. Wij hebben nog 2 kinderen. Ik weet heel goed wat jij voelt.
Sterkte

Och wat vreselijk!! Wat een pijn en verdriet! 
Ik wou dat ik je kon troosten.
Ik heb dan wel geen kinderen verloren, ik draag wel een groot verdriet mee over het feit dat ik nooit zal kunnen kiezen om een kind te krijgen.
Ik ben soms zo jaloers op mensen die wel een kindje hebben.... ik heb de ziekte van crohn, en spuit medicatie die het immuunsysteem onderdrukt. Ik mag dus ab-so-luut niet zwanger worden. Ook mijn hubby is ziek, hij heeft diabetes type 1, en samen geloven we niet dat het kan, een gezond kindje krijgen, en het risico van een ziek kindje, met zowel diabetes als crohn durven we niet te nemen, durven we het kindje niet aan te doen.

Dit voelt voor mij als een enorm verlies.

Verliesverwerking is zwaar. Als je dat nooit eerder gedaan hebt, en dan zoiets vreselijks "moet" verwerken als het verlies van je schat, je wolk, je engeltje, aan wiegedood, lijkt mij dat je van binnen dood gaat. De pijn is te groot.
Er ontstaat een gat in je ziel, die inderdaad niet opvulbaar is met een ander kindje.

Je zal dit verlies altijd met je meedragen, in die zin kan je zoiets ook niet verwerken. Je kunt wel proberen verder te leven. Plezier te halen uit andere dingen. Maar het gat in je ziel zal blijven. Puur door de intensiteit waarmee je van haar hebt gehouden! Het verdriet is evenredig daar aan.

Toch denk ik, dat je misschien wel kan werken aan relativeren, hoe koud dat ook klinkt. Stel je maar even voor dat je met je dochtertje kan praten.
Zou ze het dan okay vinden dat mama blijvend zoveel pijn heeft? Zou ze niet willen dat mama beseft dat haar dochtertje ook van haar hield en houdt?!

Dit is natuurlijk zwaar, en heel moeilijk om te doen, maar ik vermoed dat het je kan helpen om toch wat verder voorbij het verlies te komen.
Heb je wel eens een brief geschreven aan je dochter? Over wat je voelt? en denkt? en haar zou willen vertellen?

Ik kan niet zeggen dat ik exact hetzelfde soort verlies voel als u, maar ik weet wel dat verlies altijd vreselijk pijn doet, als je iemand bent die diepgaand liefde voelt.
Misschien kun je daar troost uit putten, dat je gedurende negen maanden en drie dagen alles hebt gegeven aan liefde wat je had, en dat je dochter dat heeft gevoeld. Dat jij ook in haar hartje was en bent, en dat zij voor altijd een grote plek in jouw hart in zal nemen, voor zolang als je leeft.

Een hele dikke troostende knuffel van mij voor jou   
Ik wens je erg veel sterkte.