Waarom voel ik me niet gelukkig op mijn werk terwijl ik ook niet zonder kan? Ik bedoel. ik vind mijn werk als verzorgende wel leuk, maar de druk erom heen, altijd wisselende diensten ,niet voldoen aan de eisen van mijn leidinggevende (hij is een erg dominante man)Roddelende collega's, enz enz . Ik maak me zelf gek door het steeds ook neg. te bekijken en word steeds emotioneler, maar wat moet ik ? kan niet stoppen en zomaar iets anders gaan doen( Hypotheek lasten) of in de thuiszorg en gesplitste diensten gaan draaien -nee nog meer BSO nodig betaal me blauw .Ietsje minder uren ??Help wat kan ik doen om positiever te worden hierin.

Ik denk dat er MEER is dan enkel je werkdruk! Je leven vliegt een beetje aan je voorbij denk ik. Nu veranderen van baan is geen optie, jij neemt jouzelf mee.
Ga eens rustig zitten thuis en schrijf voor jezelf op wat je van je leven had verwacht en wat je er nog van verwacht.
Heb je een partner? Laat hem of haar dan ook eens zo'n lijst maken, leg ze dan naast elkaar.
Maak ook een lijst van wat je zo leuk vind aan je werk en wat je minder vind, leg die lijst naast je hoop en verwachtingen lijst.
Ik denk dat je er dan wel uitkomt, anders zou ik je aanraden naar een maatschappelijk werker te gaan. Je werk opzeggen kan altijd nog maar beschouw het niet als een eerste optie, denk eraan vluchten nekt je op den duur!
Sterkte

Waar werk je, in wat voor instelling, verzorgingstehuis,verpleegtehuis?
Ik weet niet of je verzorgende of ziekenversorgster bent maar er zijn veel mogelijkheden in de zorg momenteel. Zeker met jou ervaring kun je wat doen. Misschien ga je er iets op achteruit wat loon betreft maar met meer werk/levensvreugde kom je tot andere intiatieven.

Ga een open sollicitatie aan. Toevallig hoorde ik vandaag dat iemand dit gedaan heeft, zonder ervaring,aangenomen is als gastvrouw in een verzorgingstehuis.

Ooit gedacht om te gaan werken in het begeleid wonen? Dan heb je ook onregelmatige diensten maar het werk is zo anders. Meer begeleidend en kleine groepjes. Heel gezellig
kan dit zijn. Ook zonder "Z" diploma zoals dat heette kun je aangenomen worden. Wie niet waagt? Probeer open sollicitaties naar banen die jou wat lijken. Met niets doen blijft alles zo het nu is. Succes.

Let op jezelf, want in dit soort situaties ligt een burnout op de loer.
"Wakkere" tijd wordt grotendeels opgeslokt door werktijd, veel mensen staan daar niet bij stil. En als je niet lekker in je vel zit op je werk, kun je in een negatieve spiraal belanden.

Heb je al rondgekeken naar een andere baan met andere verantwoordelijkheden?
Het is nu moeilijk om werk te vinden, maar vanuit een baan gaat makkelijker dan zonder baan.
Heb je altijd in de zorg gewerkt en is je opleiding daarop gebaseerd?
Dan kun je overwegen bij UWV in te schrijven als werkzoekende en meteen een competentietest te vragen. Dat geeft een beeld van je sterke kanten en in welk soort functie of branche je zou passen.
Het kan een eye-opener zijn, maar ook een bevestiging dat hetgeen je nu doet bij jou past.

Je begint met'altijd wisselende diensten' dat lijkt me onoverkomelijk als je in de zorg werkt. Heb je niet hiervoor gekozen omdat je dan kinderopvang kon besparen omdat je man thuis is op uren dat jij er niet bent?
Ga een gesprek aan met je leidinggevende. Je kunt beter aangeven wat er volgens jou niet goed loopt en daar een oplossing voor vinden dan dat je je straks ziek meldt met alle gevolgen (ook voor hem) van dien.
Roddelende collega's heb je overal, denk ik.
Blijf de leuke dingen zien. Doe je het voor je collega's, je leidinggevende of voor de mensen die je verzorgt?
Spelen er niet nog meer dingen in je prive situatie die hier debet aan zijn?