Met grote belangstelling heb ik het verhaal gelezen van Fien over pleegzorg in nr 38
Ik sta volledig achter het feit dat er gezinnen moeten zijn die kinderen in noodsituatie zitten op vangen.Ook dat een kind voor korte of langere tijd niet bij de eigen ouders kunnen verblijven, worden opgevangen door pleegouder. Dat is een nobel streven van die pleegouders die dat er voor over hebben.
Maar ik zou willen dat er in de voorbereidingen en informatieavonden meer nadruk komt te liggen dat bij het kind ook familie hoort.
Een pleegkind is geen adoptiekind!
Wat ik bedoel te zeggen is dat als een pleeggezin zich aanmeld realiseert dat er bij dat pleegkind ook een familie bij hoort. Dus de biologische ouders, broertjes ,zusjes,opa’s en oma’s tante en ooms neven en nichten.......dus een hele familie.
Dikwijls word in het zogenaamde “belang” van het kind alle banden verbroken,totdat er een stabiele thuis situatie ontstaat. Maar wie beslist daar over,wie weet wanneer een situatie stabiel is of niet.
Ook als een uithuisplaatsing langer dan verwacht gaat duren weet dat je altijd open moet staan voor die familie en dat je er veel tijd in moet steken.
Die familie willen hun kind broer of zusje cq kleinkind zien,dus zul je als pleeggezin er altijd rekening mee moeten houden dat er een bezoekregeling komt,waar veel tijd in kan gaan zitten,vooral als het bezoekadres niet in de buurt is.
En een van de voornaamste dingen, weet dat een pleegkind nooit een eigen kind kan worden als er nog zoveel familie omheen hangt.
Je geeft het kind een veilig gevoel,een liefdevolle opvoeding, en een toekomst ,maar vergeet die ouders, broer, zus, opa’s oma’s niet ! Die verlangen ook naar hun eigen kind,die verlangen ook naar hun kleinkind.
Deze familie bindingen zijn van het grootste belang om die in stand te houden.
 Ik ben moegestreden,samen met mijn dochter hebben we er alles aan gedaan om contact te krijgen met haar dochter, mijn kleinkind dus. We zijn moe om iedere keer weer tegen die muur aan te lopen, die muur die pleegzorg, en jeugdzorg iedere keer weer opbouwen.


We komen er nu en nooit meer door heen,en wat erger het is te laat...... het klinkt heel dramatisch maar echt het heeft geen enkele zin meer.
De instantie’s hebben er voor gezorgd dat er een gat is geslagen dat niet meer te repareren is. Een gat van jarenlange onthoudingen van een bezoekrecht.
Het inmense verdriet dat mijn dochter heeft omdat ze haar dochter niet mag zien doet me zo zeer. En te moeten zien dat ze de moed heeft opgegeven...... Natuurlijk sturen we kaartjes en bellen we, maar het heeft geen enkele zin. 
 
 

Helaas is het ook heel om te constateren dat ook pleegzorg de plank regelmatig misslaat. Vrienden van ons voeden hun kleinkind op. Dit is geregeld via pleegzorg. De weekenden gaat het lieve mannetje naar zijn vader. het kind is stelselmatig mishandeld door zijn moeder. Moeder wil wel bezoekrecht en het liefst zonder toezicht van pleegzorg.Helaas kan het jonge kind de bezoeken aan zijn moeder niet aan en ondervindt grote psychische gevolgen van de bezoeken aan moeder. En toch stemt de rechter erin toe dat het kind nu regelmatig een hele dag naar haar toe mag en in de toekomst ook hele weekenden. Dit mag en kan niet de waarheid zijn.Deze moeder maakt het kind kapot en overziet zelf de gevolgen er niet van. opa,oma en vader hebben er erg veel verdriet van om hun (klein)zoon zo te moeten zien lijden.Het kind heeft nu al psychische gevolgen van de bezoeken, maar wat als de moeder straks weer doorslaat en hem weer gaat mishandelen?Het is te hopen dat hij ook deze mishandeling dan weer gaat overleven. Helaas is hij dan helemaal psychisch beschadigd omdat jeugdzorg heeft gefaald.

Het is inderdaad belangrijk dat het pleegkind kontakt blijft houden met zijn of haar familie, maar soms kan het verkeerd uitpakken. Zoals bv. bij de dochter van een goede vriend. Toen haar vader kwam te overlijden, wilde/kon haar moeder niet voor haar zorgen, dus belandde ze in een pleeggezin, waar goed en liefdevol voor haar gezorgd werd. Maar moeder bemoeide zich wel met de opvoeding van haar kind, had vaak kritiek over het pleeggezin, bv. omdat haar dochter een nieuwe winterjas nodig had en het pleeggezin toch genoeg geld aan haar kind verdiende om een jas voor haar te kopen. Als moeder zijnde koop je dan toch zelf een jas voor je kind? Ik heb alle bewondering voor pleegouders, die het met opgroeiende pubers vaak niet makkelijk hebben. Het opvoeden van pleegkinderen doe je mijns inziens niet om er financieel beter van te worden, maar uit idealisme om een kind een betere toekomst te geven. Mocht de bemoeienis van de naaste familie van het pleegkind een negatieve invloed hebben op het pleeggezin dan kan het soms in het belang van het kind zijn om tijdelijk geen kontakt te hebben met de familie. Het is naar dat je geen kontakt meer hebt met je kleinkind, het is te hopen dat het uiteindelijk toch nog goed komt. Bloedbanden kun je toch niet verbreken?
Veel sterkte toegewenst!

ja, zo,n verhaal is inderdaad triest.en pijnlijk.en ik wens jullie dan ook heel veel sterkte. en kracht toe .     er is ook een omgekeerde kant.. wij hebben 3 [netwerk[ pleegkinderen.met  onze fam hebben zij heel goed contact . maar van hun moeders kant heeft er nog nooit 1 naar hun omgekeken. zelfs  die 2 oma,s en opa,s niet !!. zelfs geen kaart met een verjaardag.terwijl zij in het begin van harte wlkom waren.
maar niet kwamen.ook de ouders kwamen/komen waneer het hun uitkomt en kwamen vroeger zelden op afspraken.werkte alleen maar tegen.dit heeft ons echt gesloopt ! de knderen goed opvoeden is al een klus. maar alles er om heen slopend.

 Ik zou zo graag willen dat dit probleem bespreekbaar zou worden met alle instantie's .....maar dat is niet mogelijk. Ook het kromme van veel rare regels die ter plekke verzonden worden,om maar geen discussie aan te gaan. Wat denken jullie van het onderstaande?
5 jarige in pleeggezin geeft aan niet naar de biologische ouder te willen, reactie jeugdzorg : in het belang van het kind word de bezoekregeling geminimaliseerd, ..... immers de rechten van het kind gaan voor alles.
nu het volgende:
Je bent gescheiden en je 5 jarige zegt niet naar zijn vader te willen, reactie jeugdzorg : de moeder moet het kind stimuleren om de vader te bezoeken,de vader heeft recht om zijn kind te zien. Hoe zit dit dat met pleegouders ? En heeft de biologische moeder geen rechten?