Online Coaching
Dit onderwerp heeft 41 reacties, is 22947 keer bekeken, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 02-03-2009 16:05. Dit onderwerp is gesloten!
Betreft: Annette Heffels over omgaan met pubers
Beste forummers,
Dit topic is nu geopend. Over een klein half uurtje begint Annette Heffels hier het groepsgesprek over 'omgaan met pubers'. Wie al vragen wil stellen kan deze nu achterlaten.
reacties
- Dit was het voor vandaag. Ik wil jullie graag bedanken voor jullie reacties en vragen. Volgende week maandag ben ik er weer, om dan met jullie van gedachten te wisselen over relaties. Een thema wat ons allemaal elke dag bezig houdt. Toch? Ik ben benieuwd naar jullie visie daarop.
Tot dan !
Annette Heffels.
P.S. Het viel mijn zoon mee hoe ik me door deze twee uur heb heengeslagen. Ik kon hem naar waarheid vertellen dat ik het leuk vond. - Hallo allemaal,
Heel erg bedankt voor al jullie reacties. Het was een goed gesprek. Volgende week is Annette weer op het forum aanwezig en dan praten we over relaties. Dit topic wordt nu gesloten, er kan niet meer worden gereageerd, wel kunt u het hele gesprek nog eens nalezen. Wilt u zelf nog napraten over dit onderwerp, dan kan dat natuurlijk in het forum. - Toezien terwijl je kind pijn , verdriet of teleurstellingen moet verwerken is inderdaad het moeilijkste wat er is. Tegelijk gun je geen enkel kind een jeugd zonder teleurstellingen ( als dat al mogelijk zou zijn ). Daar leert het immers niks van. Natuurlijk probeer je je kind te beschermen tegen grote fouten met grote gevolgen, maar wanneer hij desalniettemin vindt dat hij de dingen op zijn manier moet doen, dan zal hij ook de gevolgen daarvan moeten dragen.quote:En nog even over verantwoordelijkheden. U vindt dus dat kinderen best eens 'op hun bek' mogen gaan. Als ze hun verantwoordelijkheden niet nemen, leren ze daarvan. Heeft u ook tips voor moeders om zich dan in te houden, want geen enkle moeder wil toch haar kind op zijn bek zien gaan?
- Nee natuurlijk is niet alles fantastisch. Ik liet me even meeslepen door moederlijke trots. Maar ik moet wel zeggen dat veel dingen waar ik me vroeger aan stoorde: bijvoorbeeld dat ze niet net zo gedisciplineerd zijn als ik, tegenwoordig toch wel in een ander licht komen te staan. mijn dochters zijn iets minder ambitieus en besteden meer tijd aan leuke dingen en aan vrienden dan ik. En eigenlijk vind ik dat ze gelijk hebben. Het heeft inderdaad te maken met loslaten. Nu ik zie dat ze zich redden kan ik makkelijker over dingen heen stappen waar ik vroeger van wakker kon liggen.quote:
Meen je dat nou>???? Alles fantastisch??? Ik zie ook heel veel dingen terug..waar ik mezelf helemaal niet in terug kan vinden
Ik vind het ook heel erg moeilijk...vooral omdat je ze moet loslaten...Loslaten lijkt wel het moeilijkst van de hele opvoeding.... - En nog even over verantwoordelijkheden. U vindt dus dat kinderen best eens 'op hun bek' mogen gaan. Als ze hun verantwoordelijkheden niet nemen, leren ze daarvan. Heeft u ook tips voor moeders om zich dan in te houden, want geen enkle moeder wil toch haar kind op zijn bek zien gaan?
- Meen je dat nou>???? Alles fantastisch??? Ik zie ook heel veel dingen terug..waar ik mezelf helemaal niet in terug kan vinden
Ik vind het ook heel erg moeilijk...vooral omdat je ze moet loslaten...Loslaten lijkt wel het moeilijkst van de hele opvoeding....
Ik zal er weer zijn volgende week maandag...vond het ook erg leuk..om het eens te lezen..en zo rechtstreeks..antwoord te krijgen
Bedankt..je zoon kan trots op je zijn![[;)]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-5.gif)
- Ja, misschien is dat we het meest boeiende en ontroerende aspect van de puberteit , dat je ziet hoe er uit dat kind, ineens een volwassene groeit met een eigen en andere persoonlijkheid dan jij. Ik vind het zelf fantastisch om te zien hoe mijn dochters met dingen omgaan. Deels herken ik daarin dingen uit mijn opvoeding, maar deels zie ik ook hoe ze het heel anders en niet zelden beter doen dan ik.quote:ja. en dan merk je ineens hoe sterk ze een eigen persoonlijkheid aan het ontwikkelen zijn...
- ja. en dan merk je ineens hoe sterk ze een eigen persoonlijkheid aan het ontwikkelen zijn...
- De twee kenmerken van pubers die u noemt: hun emotionaliteit en hun behoefte om meningen uit te wisselen zijn inderdaad opvallend in deze periode. Wat het emotioneel reageren betreft: dat heeft voor een deel te maken met hormonale veranderingen en voor een deel met de ontwikkeling van de hersenen. Niet alle gedeelten van de hersenen rijpen even snel. Het emotionele deel is in de puberteit overaktief, terwijl het gedeelte in de cortex waar zich het rationele verstandelijke nadenken bevindt nog niet helemaal uitontwikkeld is
Wat betreft hun denken maken pubers overigens wel een grote ontwikkeling door. Ze leren tijdens deze fase onder andere om abstracter te denken en om zich te verplaatsen in het standpunt van anderen. Dit maakt hun tot gedreven en geduchte gesprekspartners. Dit vormen van meningen door te discussieren met anderen is voor pubers belangrijk omdat ze zo hun eigen mening vormen. Vaak door die af te zetten tegen de mening van anderen ( hun ouders)quote:
ik merk vooral dat ik het moeilijk vindt om ze als volwassene te behandelen. Dat willen ze ZOOO graag, maar vaak blijkt uit kleine dingen gewoon duidelijk dat ze niet volwassen zijn. Bijvoorbeeld doordat ze buitensporig boos worden om iets kleins of nog niet erg handig zijn met verantwoordelijkheiden.
Maar goed voor mij is het ook al een tijd geleden. De jongste is nu 26. Wat ik vooral heel moeilijk vond tijdens puberteit was dat ik heel duidelijk merkte dat ze anders werden dan ons. Dat is natuurlijk heel normaal, maar als ze ineens keer op keer heel anders denken over bepaalde dingen terwijl ze dat nooit deden... - ik merk vooral dat ik het moeilijk vindt om ze als volwassene te behandelen. Dat willen ze ZOOO graag, maar vaak blijkt uit kleine dingen gewoon duidelijk dat ze niet volwassen zijn. Bijvoorbeeld doordat ze buitensporig boos worden om iets kleins of nog niet erg handig zijn met verantwoordelijkheiden.
Maar goed voor mij is het ook al een tijd geleden. De jongste is nu 26. Wat ik vooral heel moeilijk vond tijdens puberteit was dat ik heel duidelijk merkte dat ze anders werden dan ons. Dat is natuurlijk heel normaal, maar als ze ineens keer op keer heel anders denken over bepaalde dingen terwijl ze dat nooit deden... - Pubers begeleiden in hun omgang met internet is inderdaad een terugkerend probleem waar veel ouders mee worstelen. Dat komt vooral omdat hun kinderen veel meer weten van internet dan zijzelf. In het algemeen kun je zeggen dat het belanhgrijk is er regelmatig eens naast te gaan zitten en je uitleg te laten geven. Dat maakt de kans groter dat je meer te weten komt over wat je kind op internet doet. Overigens is internet niet alleen een gevaar voor pubers. Het kan ook een plek zijn waar ze oefenen met het vormen van een beeld van zichzelf ( Hyves) met het praten over gevoelens en met het onderhouden van contacten. Van een moeder hoorde ik dat chatten met lotgenotren de enige vorm van contact was die haar dochter door een lastige depressieve periode heen loodste. Maar de gevaren wil ik zeker ook niet bagatelliseren. Graag wil ik van andere moeders horen hoe jullie hier mee omgaan.quote:ben benieuwd hoe andere ouders omgaan met hun pubers mbt internet en met name hyves , msn en cyberpesten. lijkt me een steeds groter probleem, waar je moeilijk iets in kunt veranderen.
- ben benieuwd hoe andere ouders omgaan met hun pubers mbt internet en met name hyves , msn en cyberpesten. lijkt me een steeds groter probleem, waar je moeilijk iets in kunt veranderen.
- Omdat het even wat rustig is heb ik de tijd nog wat uitvoeriger in te gaan op je vraag wat je vriendin zou kunnen doen. Waar het om gaat, is dat ze haar zoon voorbereidt op een volwassen en zelfstandig leven. Dat betekent dat ze hem thuis op die zelfstandigheid kan voorbereiden door bijvoorbeeld van hem te vragen dat hij een paar keer per week kookt, dat hij zijn eigen was doet en dat hij zijn aandeel levert in huishoudelijke taken. Daarnaast zal ze hem zelf moeten leren om met zijn eigen geld uit te komen. In feite moeten ze dus naar een soort zelfstandig op kamers wonen toe, maar dan thuis.
Houd rekening met het feit dat advies geven aan vriendinnen over de opvoeding van hun kinderen een hachelijke zaak is. Wij zijn hier heel kwetsbaar in. Maar dat gezegd hebbend, lijkt het erop dat je vriendin te weinig grenzen stelt. Eigenlijk kun je als opvoeder van pubers twee grote fouten maken: de ene is dat je te star blijft en te weinig ruimte geeft om zich zelfstandig te wontwikkelen. De andere fout is dat je juist te veel ruimte geeft. Vaak is dat vanuit de angst om de relatie met je kind kwijt te raken. Door alles goed te vinden en geen eisen te stellen bereid je je kind ook onvoldoende voor op de volwassenheid.quote:
Hoi annette,
Een vriendin van mij heeft een zoon van 22 die nu pas in de pubertijd lijkt te komen. Hij doet maar waar hij zin in heeft (terwijl hij nog thuis woont) en houdt geen rekening met anderen in huis. Hij werkt fulltime en is nog niet van plan om uit het huis te gaan. Wat kan ze doen, want hij is gewoon zo onvolwassen... ze klaagt er altijd over tegen me.
je kan ook niet goed met hem praten want hij maakt overal een grap van...
groetjes - hoi annette
O bedoel je dat soort dingen.
Nou onze dochter vind dat heel moeilijk om op tijd op te staan.
Ik gooi er altijd een deel vrolijkheid tegen aan.
Gewoon als je er nu uitkomt en ff onder de douche stapt dus.
ze is graag schoon dus dat werkt altijd.
kun je lekker fris naar school.
Vaak is de tafel dan al gedekt en ja dat doet wonderen.
Een heleboel gezelligheid(tenminste nu werkt het nog)
Het lijkt me dat dat bij iedereen wel werkt. - Op zichzelf is het geen punt als ouders niet op een lijn zitten. Kinderen zijn heel goed in staat om onderscheid te maken en om gebruik te maken van die verschillen. Wat niet goed is, is als je wanneer een ouder een kind aanspreekt op zijn gedrag je daar als andere ouder mee te bemoeien. Een opvoeder tegelijkertijd is meer dan genoeg voor een puber. Ben niet te bang voor een wat hardere aanpak door de vader. Wij moeders zijn goed in het begrijpen en koesteren van kinderen. De wat striktere aanpak van vaders is daar vaak een goede aanvulling op. Later in de maatschappij zal je puber ook niet alleen maar begrip en geduld tegen komen. De rol van vaders in het weerbaar maken van pubers is belangrijk, blijkt uit onderzoek.quote:
Lastig vind ik dat je als vader en moeder niet altijd op 1 lijn zit. Zo heb ik de neiging om steeds maar voor mijn zoon op te komen omdat ik vind dat vader hem te hard aanpakt, te weinig begrip heeft. - Ik merk dat er vooral veel vragen komen over autisme of ernstige gedragsproblemen. Misschien is het ook goed om ervaringen te delen over hoe je de meer alledaagse dingen met pubers oplost. Bijvoorbeeld zaken rondom uitgaan, vrienden, geldzaken en het eeuwige verslapen. Angelique had het er al over dat hara zoon vaak moeilijk uit bed te krijgen is. Dit is heel typerend voor pubers en heeft een fysieke oorzaak. Pubers kunnen ''s avonds moeilijk in slaap komen, maar hebben toch ongeveer 9 uur slaap nodig, zodat ze er 's ochtends vaak niet uit kunnen. Dus bijslapen in het weekend of op een vrije dag heeft een functie.quote:
hoi angelique dit deed onze dochter ook.
zeer recent heeft ze onze jongste naar de keel gegrepen zeer herkenbaar dus.
ook zei moet in terapie - Lastig vind ik dat je als vader en moeder niet altijd op 1 lijn zit. Zo heb ik de neiging om steeds maar voor mijn zoon op te komen omdat ik vind dat vader hem te hard aanpakt, te weinig begrip heeft.
- Hoi annette,
Een vriendin van mij heeft een zoon van 22 die nu pas in de pubertijd lijkt te komen. Hij doet maar waar hij zin in heeft (terwijl hij nog thuis woont) en houdt geen rekening met anderen in huis. Hij werkt fulltime en is nog niet van plan om uit het huis te gaan. Wat kan ze doen, want hij is gewoon zo onvolwassen... ze klaagt er altijd over tegen me.
je kan ook niet goed met hem praten want hij maakt overal een grap van...
groetjes - Ik heb daar zelf ook al eens aan gedacht..... Ik ben bekend bij Betty van jouw praktijk en ik zal het eens met haar hierover hebben.
Bedankt.
Grt,
Angelique - Angelique, het lijkt me goed om ook in jouw geval ( en dat van je zoon ) toch nog een keer hulp te zoeken. Kennelijk heeft hij meer dan anderen moeite om zijn impulsen onder controle te houden. Misschien is hij geholpen met een therapie waarbij hij leert om wat meer naar de lange termijn gevolgen te kijken van zijn gedrag in plaats van alleen met de onmiddellijke beloning bezig te zijn. Ik hoop dat je hem daarvoor kunt motiveren. Bij kinderen die al jong gedragsproblemen hadden is het zaak om extra op je hoede te zijn in de puberteit.
- Dankje wel voor dit advies, zo had ik het nog niet bekeken, want onze optie was dat we zelf als ouders hulp zouden zoeken over de omgang met onze dochter. Maar wellicht is dit een goede insteek om haar toch mee te krijgen.
m.vr. gr. Jean - hoi angelique dit deed onze dochter ook.
zeer recent heeft ze onze jongste naar de keel gegrepen zeer herkenbaar dus.
ook zei moet in terapie - Ik merk ook bij mij in de praktijk dat pubers het soms moeilijk vinden om te gaan praten met een psycholoog. Wat soms helpt, is dat je uitlegt dat zij misschien hulp niet nodig vindt, maar dat jij zelf graag advies zou willen hebben over hoe je het beste met hara om kunt gaan. Leg uit dat je je zorgen maakt en waarover. Praten met een puber vereist altijd dat je heel eerlijk bent over je eigen angsten. Vraag haar of ze omwille van jou bereid is in ieder geval een keer mee te gaan naaar een gesprek.
- beste michelle
Ik heb zelf ook een autisme stoornis.
Ik heb het boek geef me de vijf voor een deel gelezen, maar het was te pijnlijk
daarom niet uitgelezen.alles wat ik las paste ik al praktisch toen op mijn klassiek
autistje en mijn pddnossertje.beiden vrouw in dop maar wel met gebruiksaanwijzing.
liefs ds - Hoi Annette,
Toen hij ongeveer 4 jaar was hebben we hulp ingeroepen van een kinderpsychotherapeut. Er ging toen van alles mis (en hij heeft toen o.a. met een mes voor mijn oma gestaan), hij had behoorlijk woede aanvallen en ook toen was er niet te achterhalen wat er in hem omging. Die therapie heeft toen heel goed geholpen, het bleek toen dat zijn grootste probleem was dat hij zijn energie niet kwijt kon. Op advies van haar hebben we hem toen op scouting voetballen en zwemmen gezet en vanaf toen ging het goed tot ongeveer zijn 16e....
Angelique
