Online Coaching
Dit onderwerp heeft 39 reacties, is 18615 keer bekeken, en bestaat uit 2 pagina's. U bent momenteel op pagina last van 2.
De laatste reactie is geplaatst op 03-06-2009 14:36. Dit onderwerp is gesloten!
Dhr. Trubendorffer over gameverslavingen
Woensdag 3 juni kunt u tussen 13.00 uur en 14.30 uur meedoen met een coachingsessie met dhr. Trubendorffer.
Dhr. Trubendorffer is de oprichter van CrisisCare, een organisatie voor preventie, behandeling, resocialisatie en zorg aan mensen met verslavingsproblematiek, waaronder gameverslaving.
Tijdens deze online coaching behandelt dhr. Trubendorffer het onderwerp gameverslaving. Wanneer zit een kind te veel achter de computer? En is gamen echt zo erg?
Deze topic opent woensdag 3 juni om 13.00 uur. Om mee te kunnen doen aan deze groepscoaching heeft u een Mijn Margriet-profiel nodig.
Om de groepscoaching prettig en voorspoedig te laten verlopen zijn er een aantal regels en tips opgesteld:
1. De coaching is een groepscoaching en geen één op één gesprek. Houd het gesprek dus open en ga niet te specifiek in op eigen ervaringen die veel uitleg nodig hebben.
2. De groepscoach geeft richting aan het coachingsgesprek en bepaalt daarbij op welke postings wordt gereageerd.
3. Probeer eigen vragen, opmerkingen en adviezen zo beknopt mogelijk te beschrijven
4. Geef de groepscoach de tijd om een reactie te plaatsen.
5. De groepscoaching is vooral om ervaringen en meningen te delen. Stimuleer elkaar vooral hierin en geef elkaar de ruimte om te reageren.
6. Margriet.nl heeft het recht om fragmenten uit de groepscoaching te plaatsen in het tijdschrift. Dit conform de bestaande forumregels
7. Margriet.nl heeft het recht om berichten van gebruikers die het coachingsgesprek onnodig en opzettelijk belemmeren te verwijderen.
8. Om alle reacties te kunnen volgen raden wij u aan uw scherm regelmatig te verversen dit kan door de toets F5 op het toetsenbord van uw pc in te toetsen.
reacties
- Mijn zoon zat ook....heel veel achter de pc....maar inmiddels..is hij 27..en nu kan hij er gewoon goed mee om gaan....zijn school of zijn werk heeft er nooit onder geleden.
Ik denk dat dat heel belangrijk is.. - Ja dat klopt. Het moment van de waarheid is als je dan weer " aan de slag gaat". Als dat lukt is er niets aan de hand natuurlijk.
- Ik denk dat die kinderen er wel overheen groeien. Sommige kinderen lezen de hele tijd stripboeken, en anderen doen een spel op de computer.
Kijk, als ze het op hun 30ste nou nog doen... dan is er iets mis. Maar je moet er toch niet altijd vanuit gaan dat het zover komt, lijkt me - ik denk ook niet dat je gauw iemand van bv. 18 zover krijgt dat er een externe hulp ingeschakeld kan worden..
- of tijdverdrijf tijdens revalidatie..,
zolang de pc maar weer uitgaat/blijft als het ziekteproces verbetert..
J. - Nee hoor. SMS verslavingen, Hyvesverslavingen, MSN verslavingen, ze vallen wat mij betreft allemaal in dezelfde hoek: realiteitsvermijding en dempen negatieve gevoelens..
- Als we vastgesteld hebben met elkaar dat het een familieprobleem/ziekte is dan is dat niet vrijblijvend. Dat geeft dus iedereen een verantwoordelijkheid. Niet alleen de "verslaafde".
- Gaat het alleen om het gamen per pc.. of ook msn-en.. of anderszins computeren.. dus "algemene" pc verslaving??
- Dat u toegeeft het niet te weten is de eerste stap. Het probleem wordt altijd erger door te blijven proberen het zelf op te lossen. Dit hoewel de praktijk laat zien dat het alleen maar erger wordt...In feite is, dank u wel daarvoor, de parallel met alcoholverslaving nu inzichtelijk. Partners van alcoholverslaafden proberen het jaren om er altijd achter te komen dat het ze niet lukt, alle mooie praatjes en beloften van de verslaafde ten spijt. Dat is wel bitter. Je moet dan toegeven dat je inzet nergens toe geleid heeft. Ondertussen ben je ook ouder geworden, heb je financiele problemen en heb je zelf stress tot het niveau dat je er jelf onderdoor gaat. dat noemen we de familiedynamieken bij verslaving. Het is een "familydisease".
- ik ben van mening dat het ook een gezins probleem is door de verslaving heeft hij geen 'tijd' meer voor elk ander iets. hulp van buiten af is dan wenselijk maar de vraag is waar vind je die. zoon is 20 doet helemaal niks anders dan alleen maar gamen
- Wat je moet vaststellen is dat zo een probleem niet ineens ontstaat. Er zit een voortraject aan vast. Het is niet zo dat een kind van een uurtje gamen per dag ineens een week later zevenenhalf uur loopt te gamen. Daar zit een klim in. Vaak is die klim progressief. Maar waar grijp je in? Of je grijpt niet in en laat het nog verder escaleren. Dat kan natuurlijk ook.
- Ik weet het niet meer...
Wat voor stappen raadt u dan aan? - u stelt dat uw kind excessief gamed...en dat hij nauwelijks aanspreekbaar is...hoe gaat u het dan oplossen?
- In dit soort situaties zie ik vaak dat de kracht van de dialoog wordt overschat. Het zijn dan jouw argumenten tegen die van het kind. Als je kind al luistert dan vindt hij zijn eigen argumenten beter. En doet, als de middelen en de mogelijkheden er zijn, gewoon wat hij wil. Die aantrekkingskracht heeft zo n game gewoon. Daar kom je als ouders niet voorbij, als het al uit de hand is gelopen.
- ik vind het ook verontrustend... maar wat nu?
het is toch niet noodzakelijk om gelijk externe hulp in te schakelen>? - Of je het wel of niet een verslaving noemt is niet zo interessant. Wat bijzonder is is dat een kind de hele dag achter de computer zit en nauwelijks aanspreekbaar is. Dat feit is verontrustend.
- Op een zeker moment heeft het "grenzen stellen" ook geen geloofwaardigheid of kracht meer. Dan wordt het heel moeilijk om het probleem te keren. Externe hulp is ons inziens dan echt noodzakelijk.
- Ik weet niet of mijn zoon echt een gameverslaving heeft, maar hij zit wel echt iedere dag achter de computer die spelletjes te spelen. Hij reageert nauwelijks als je wat tegen hem zegt en ik ben bang dat het steeds erger zal worden.
Hij is 14 jaar oud. Wat kan ik doen om hem ervan te overtuigen dat hij ook andere dingen kan doen? - Ik noem het gezinsprobleem omdat, in de situaties waar wij mee van doen krijgen, het al meerdere malen geprobeerd is om grenzen te stellen. Alleen het lukt niet om ze te eerbiedigen (kind) of te handhaven (ouders)
- Helaas is het zo dat met een dergelijke stoornis men vaak extra gevoelig is voor de " voorspelbare, zichzelf herhalende", protocollen van een game. Het creert als het ware een "veilige" wereld. dat geldt overigens ook voor veel kinderen/jongeren die niet met deze stoornis kampen.
- Goedendag, ik had even wat problemen in te loggen maar ben nu "binnen". Uw situatie is extra gecompliceerd doordat uw zoon een aan autisme verwante stoornis heeft.
- Ik denk dat gameverslaving inderdaag een gezinsprobleem is, maar ik geloof niet dat het perse nodig is om exerne hulpverlening te krijgen om het probleem op te lossen. Je kunt als ouder ook gewoon grenzen stellen en je kind niet altijd achter de computer laten zitten.
Wanneer is er eigenlijk sprake van een gameverslaving? - Onze zoon van 24 jaar is gemiddeld 10 uur per dag bezig met World of Warcraft, dit is zo sinds hij gestopt is met zijn studie, nu 3 jaar geleden. Dat hij met zijn studie stopte had te maken met zijn aan de autisme verwante stoornis; asperger.
Wat zijn in uw ogen de eerste stappen die we kunnen ondernemen om hem hier vandaan te krijgen. Verstandige gesprekken hebben helaas nog niets opgeleverd! - Beste mensen,
Ik open deze coaching met een stelling. Hier kan op worden gereageerd, maar er kunnen natuurlijk ook andere vragen gesteld worden.
Stelling: "Gameverslaving is een gezinsprobleem, geen kindprobleem. Als je met elkaar in die verslavingsdynamiek bent vastgelopen heb je externe hulpverlening nodig om de situatie te ontwarren."
Bent u het hier mee eens?
