Onlangs heeft de Nederlandse Transplantatie Stichting (NTS) een onderzoek laten uitvoeren, waaruit bleek dat acht van de tien jongeren wel eens met hun ouders praat over orgaandonatie. Een kwart van de jongeren geeft aan dat ze door het gesprek thuis positiever over het onderwerp zijn gaan denken, bij de rest bevestigt het gesprek hun mening. 

Ik werk zelf als publieksvoorlichter bij de NTS en ben benieuwd hoe ouders met dit onderwerp omgaan. Vindt u het makkelijk om aan de keukentafel over orgaandonatie te praten, of juist niet? En wat zijn eventuele obstakels om erover te beginnen?

quote:

Elise_NTS schreef op 20 mei 2011 @ 11:13:


 Hierdoor laat je je naasten niet achter met vraagtekens, op een toch al moeilijk en verdrietig moment.

Ach, de kans daarop is enorm klein, dus daar hoef je je niet druk om te maken.

Bedankt allemaal voor jullie eerlijke reacties. Fijn om te horen dat in de meeste gevallen orgaandonatie thuis aan de keukentafel besproken wordt tussen ouders en kinderen (of andere gezinsleden).

Wat ons betreft is het belangrijk dat je een keuze maakt, liefst een Ja, maar Nee is ook prima. En dat je die vastlegt in het Donorregister. Hierdoor laat je je naasten niet achter met vraagtekens, op een toch al moeilijk en verdrietig moment.

Mijn kinderen 5-7 en 9, zijn binnen 7 maanden een oma en een opa verloren.
Dit maakt natuurlijk een en ander wel bespreekbaar. We moesten wel.
Bij de opa hadden de artsen nog een transplantatie overwogen, maar is niet door gegaan.
Mijn eigen moeder is bloeddonor, dit is natuurlijk ook een mooie insteek om mee te beginnen.
Donor zijn betekent niet altijd dat je dood moet zijn.
Toch hoort doodgaan bij het leven, dat hebben mijn kinderen dus vrij jong ervaren en na twee keer vertellen dat een geliefde gestorven is, wordt je er wel wat meer in gehard om er over te praten.
Zelf ben ik ook donor en mijn man ook, we hebben de kinderen uitgelegd dat je als je dood bent je lichaam niet meer nodig hebt. En dat daar andere mensen nog wel beter van kunnen worden. Ze pakten het heel makkelijk op.
Hoe moeilijker je er zelf over doet, hoe moeilijker het wordt om het met je kinderen te bespreken.

Rosanne schreef:
Het lijkt mij het beste als wij gewoon allemaal automatisch donor zijn, en als je dat niet wilt zijn, je dat kunt aangeven.

*******DAT....zou het beste zijn idd.
Dochter hier van 19,kreeg van de week haar 3de brief op korte tijd om orgaandonor te worden.WEEEER zo'n brief, riep ze.Die is opt moment met heel andere dingen bezig in dr leven en vind het maar dwingerij."Al kunnen ze al mn organen krijgen,wat moet ik er nog mee als ik dood ben!"Ik ben bang....dat het wachten wordt op weer een volgende brief,want volgens mij heeft ze nog steeds nergens iets ingevuld!

 Elise, ik vind het niet erg om over de dood te praten met mijn kinderen, sterker, ik doe dat heel vaak, en zij met mij. Net zoals wij over het leven praten.
Ja, ik heb dat heel sterk, het gevoel dat men hoopt dat je op een geschikte manier doodgaat, want daar is een ander dan weer mee geholpen.
Als men dat niet zou hopen, niet zou willen, dan hoef je toch ook niet te vragen om donor te worden?
Zo zie, voel ik het nu eenmaal, en niet anders.
Kan me haast niet voorstellen dat ik daarin de enige ben.
Misschien wel de enige die dat durft te zeggen.
Ik begrijp de goede bedoelingen en gedachtes achter al die oproepen, maar bij mij wekt het alleen maar wrevel op.
Laat ze maar lekker de wet wijzigen, waarom is daar geen meerderheid voor?
Wat zijn de bezwaren?
De kans is toch zó klein, dat je op een dergelijke manier doodgaat, dat de kans dat je vergeet, of niet weet, dat je bezwaar moet maken, ook niet zoveel uit zal maken.

En ik zeg wat ik bedoel, kijk maar naar mijn eerste posting hier.
Jij vroeg zelf naar evt. obstakels om er over te beginnen 

quote:

rosanne schreef op 12 mei 2011 @ 22:12:
 En, Elise, wat vind je van mijn obstakel?
Hoor je die wel vaker?
Het lijkt mij het beste als wij gewoon allemaal automatisch donor zijn, en als je dat niet wilt zijn, je dat kunt aangeven.
I.p.v. dat je aan kunt geven dat je donor wilt zijn.
Als je doodgaat.
En het liefst nog als je niet te oud bent en door een ongeluk, want dan heb je de bruikbaarste organen voor de ander in petto.
Ik vind het hele idee eigenlijk walgelijk, orgaantje hier, orgaantje daar....maar a la, als ik of mijn geliefden er eentje nodig hebben, prima, vooropgesteld dat het leven dan nog leefbaar is in mijn ogen.
Afijn, en dan die ongelukken, ik heb wel gelezen dat er minder organen beschibaar zijn doordat er minder mensen sterven door een ongeluk.
En daar ben ik blij om, alhoewel, je wilt niet weten hoe mensen er wel niet kunnen uitkomen na zo'n ongeluk, dan had je nog beter dood kunnen zijn.
Van mij mogen ze alles hebben, ik heb mij speciaal geregistreerd om van het gezeik, het gedram, het inpraten op, af te zijn.
En nu lekker af en toe mijn mening over dergelijke zaken neer te zetten [afbeelding]

Hoi Rosanne,

Je hebt het over een obstakel, volgens mij bedoel je dat je het gevoel hebt dat je mensen 'de dood inpraat'? Zeker kan ik me voorstellen dat het raar is om te praten over doodgaan, vooral bij kinderen. Toch kunnen kinderen vanaf een jaar of 12 echt wel begrijpen dat er maar een hele kleine kans is dat zij op jonge leeftijd overlijden en dat het dus om een hypothetische situatie gaat. En dat het dan fijn is als je van elkaar weet wat je wilt, mocht het ooit toch gebeuren. Persoonlijk heb ik nog nooit van iemand gehoord dat zij mijn vraag over orgaandonatie opvatten als een aansporing om snel te overlijden.... maar als jij dat zo zelf ervaart, dan is het goed om daar rekening mee te houden. Je kunt dan iets zeggen als "De kans is enorm klein dat het gebeurt, maar stel dat...." Dat is ook zo, dat die kans heel klein is, daarom is het ook zo belangrijk dat heel veel mensen hun keuze vastleggen. Tegenstrijdig he?

Wat betreft het registratiesysteem: er is de afgelopen jaren meerdere malen in de politiek over gesproken, maar nooit een meerderheid in de Tweede Kamer voor bereikt om de wet te wijzigen. Want dat is er nodig als we willen overstappen naar een ander systeem, bv dat iedereen automatisch donor is.
In het huidige systeem moet je zelf je keuze vastleggen, dat proberen we dan ook zoveel mogelijk te stimuleren. Liefst een Ja, maar Nee is ook prima.

Tot slot over het aantal mensen dat daadwerkelijk organen kan afstaan. Dat zijn vaak mensen met een fatale hersenbloeding/herseninfarct of verkeersslachtoffers, die hersendood zijn geraakt. Gelukkig is van beide groepen het aantal de afgelopen jaren drastisch verminderd, vanwege betere gezondheidszorg en een hogere verkeersveiligheid. Belangrijk is dus dat van iedereen die toch helaas in deze situaties overlijdt hun wens over orgaandonatie bekend is.

Zo is de cirkel weer rond: nadenken over wat je zelf wilt en dit met elkaar bespreken is erg belangrijk. Voor meer informatie daarover kun je altijd terecht op

 En, Elise, wat vind je van mijn obstakel?
Hoor je die wel vaker?
Het lijkt mij het beste als wij gewoon allemaal automatisch donor zijn, en als je dat niet wilt zijn, je dat kunt aangeven.
I.p.v. dat je aan kunt geven dat je donor wilt zijn.
Als je doodgaat.
En het liefst nog als je niet te oud bent en door een ongeluk, want dan heb je de bruikbaarste organen voor de ander in petto.
Ik vind het hele idee eigenlijk walgelijk, orgaantje hier, orgaantje daar....maar a la, als ik of mijn geliefden er eentje nodig hebben, prima, vooropgesteld dat het leven dan nog leefbaar is in mijn ogen.
Afijn, en dan die ongelukken, ik heb wel gelezen dat er minder organen beschibaar zijn doordat er minder mensen sterven door een ongeluk.
En daar ben ik blij om, alhoewel, je wilt niet weten hoe mensen er wel niet kunnen uitkomen na zo'n ongeluk, dan had je nog beter dood kunnen zijn.
Van mij mogen ze alles hebben, ik heb mij speciaal geregistreerd om van het gezeik, het gedram, het inpraten op, af te zijn.
En nu lekker af en toe mijn mening over dergelijke zaken neer te zetten 

quote:

jerney schreef op 11 mei 2011 @ 08:46:
Wij praten overal over,dus ook daarover!Zelfs de dood hoort bij het leven.
Hier dus geen obstakels erover te beginnen...zou niet weten waarom.

Hier net zo

Mijn zwager heeft een donornier gekregen. En hiermee een veel plezieriger leven. We hebben het dus van dichtbij meegemaakt en er uiteraard met de kinderen over gesproken. 

Mijn kids zijn pas 5 en 10 en wij praten ook over de dood. Niet van mij uit maar het komt wel eens ter sprake als een huisdier van een vriendje dood is of als er een oma of opa van een klasgenootje doodgaat maar ook als we het erover hebben waar het vlees vandaan komt. Dat zijn nu nog meestal korte gesprekjes maar van alles rond de dood kan ter sprake komen. Wat gebeurt er met je geest of je lijf als je doodgaat. Begraven, cremeren maar ook orgaandonatie is al wel eens langs gekomen. Maar alles terloops als het zo uitkomt en niet in een goed gesprek waar we eens goed voor gaan zitten.

 Als er bij jullie geen obstakels zijn om er over te beginnen, Jerney, dan kunnen ze er nog wel bij anderen zijn, en daar is dan wel een waarom, waarvan je er nu dan
al eentje weet, als je goed gelezen hebt  

Wij praten overal over,dus ook daarover!Zelfs de dood hoort bij het leven.
Toevallig gaf dochter gister aan dat ze ook orgaandonor wilde worden,met de woorden dat ze zelf ook blij zou zijn met een nieuw orgaan,mocht dat nodig zijn.Hier dus geen obstakels erover te beginnen...zou niet weten waarom.

 Ik begin er niet over, want dan voelt het net alsof ik ze de dood inpraat.