Hoe weet ik of ik een verjaardag vieren "goed"doe?
Is het niet te veel voor het kind? Hoe kijkt het kind tegen zo'n dag aan? Wanneer wel of geen partijtje? Wel of niet aftellen tot de verjaardag? Hoe sluit ik zo'n dag goed af voor het kind?
Heeft iemand een idee waar ik zulke informatie kan vinden? Een boek of een site?
Zou fijn zijn!
Ben
____________________________________
Ben, verwijzen naar een website en reclame maken is verboden op het forum. Zie de spelregels. 

Als je kind een fijne dag heeft, dan heb je het goed gedaan.
Ik maak het zelf niet te groot voor het kind, maar een buurkindje heeft een aftelkalender nodig. Met verjaardagsfeestjes ben ik begonnen toen ze 5 werden, want dan beginnen ze ook wat vriendjes op school te krijgen. Aangezien ik creatieve kinderen heb, heb ik tot nog toe altijd knutselfeestjes thuis gegeven, tot groot genoegen van iedereen. Als algemene regel geldt dat het aantal gasten de leeftijd van je kind +1 zou moeten zijn, maar ik hou het bij max. 6 kindjes. Dit vind ik persoonlijk een mooi te overzien getal en het past precies aan tafel.
In de bibliotheek kan je vaak wel boeken over het vieren van verjaardagen vinden. Gewoon 's een middagje voor uittrekken en rustig ervoor gaan zitten. Succes ermee!

Jerney, je hebt helemaal gelijk hoor. Intussen (na 40 jaar) had ik mezelf al gewapend tegen teleurstellingen of weet ik een manier om er mee om te gaan. Maar als het gaat om je kind, dan wordt er ineens enorm aan je stoelpoten gezaagd. En natuurlijk ook dat probeer ik te blijven relativeren. We zijn allemaal gezond, de kinderen gaan met plezier naar school en 'doen' het goed. Vandaar dat ik zelf al zei, dat ik niet zo kinderachtig moet doen...

Hoi Ben, waarom gaat het altijd over een partijtje? Je kunt ook kijken of je met een groepje iets leuks kunt doen.
Je kind kan aangeven met welke leeftijdgenoten hij/zij iets leuks zou willen doen. In het voorjaar een speurtocht in samenwerking met andere ouders gehad, aan het eind van de middag tot schemering. Tussendoor eten, daarna werd het en spooktocht. Ze vonden het allemaal prachtig omdat ze vooraf wisten dat het vertrouwd was.
Je kunt ook kijken naar een piratenspeurtocht met aan het eind de "schat".
En de afsluiting? Ze zijn na afloop bekaf en willen hun bed in. Ze praten er nog maanden over na.

Craatje,probeer je eigen teleurstelling niet te spiegelen op je eigen kind en leer je kind met teleurstellingen om te gaan.
Probeer het sterk erin te maken,want of het nou het niet uitgenodigd worden voor een feestje is of iets anders,teleurstellingen kom je je hele leven wel tegen.

Wij deden ook met elk jaar 1 kind meer uitnodigen en vanaf het 11de jaar mocht de hele klas komen....errug gezellig vond ik altijd en kijken er met veel plezier op terug,in de 3de van het VO was het opeens over.Toen gingen we weer terug naar enkele vriendinnen.
Nu kon ze toch niet verwachten dat ze bij iedereen terug mocht komen?En dat zou ik ook niet hebben gewild.Ons kind was er ook 1 die vaak buiten de boot viel en hoe verdrietig dit soms als ouder ook is....je kunt vriendschappen of liefde nooit en te nimmer afdwingen.En dat hebben we ons kind ook proberen mee te geven.Ze is inmiddels 19 en dan veranderen dingen,dus ook vriendschappen en ermee om te gaan....alles gaat nu stukken eenvoudiger en ouders mogen van de zijlijn "meekijken".

Het meest lastige van kinderfeestjes vind ik eigenlijk de uitnodigingen, wie wel en wie niet. Lijkt op zich niet moeilijk, maar ik vind het zo naar als mijn kind iemand uitnodigt en ze wordt niet terug uitgenodigd. Zelf proberen we daar zoveel mogelijk wel aan te denken. En je denkt dan dat iemand anders dat ook doet. Teleurstelling niet alleen bij mijn kind. Ik denk wel eens, ik vraag het gewoon waarom niet, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik begrijp best dat financiën ook een grote rol spelen, maar als ik dan hoor hoeveel en wie er wel zijn uitgenodigd....Ik voel me zelf dan weer zo enorm dat kind van vroeger die er ook vaak niet bij hoorde. En dan heb ik weer een hekel aan mezelf en zeg tegen mezelf: doe niet zo kinderachtig.

Wij deden altijd een feestje maar dan het aantal kinderen dat ze jarig werden. Dus met 4 jaar 4 kindjes, etc. En wij begonnen bij alle vier de kinderen met een kruisjeskaart aan het begin van de maand waarin ze jarig waren.
We deden wel altijd doe dingen. Bij de meiden vaak knutselen, of toen ze ouder werden een make-up middag. Bij de jongens was het vaak echt gemakkelijk, ze wilde meestal voetballen.
Succes.

Hoi Ben,

Hoe een kind tegen een verjaardag aan kijkt hangt een beetje van de leeftijd van je kind af en ook van zijn of haar persoonlijkheid. Mijn persoonlijke ervaring is dat kinderen (vanaf het moment dat ze beseffen wat een verjaardag is) meestal zelf prima weten wat ze willen.  Is je kind al 3 weken van te voren helemaal stuiterend van ongeduld en denkt het iedere dag: ben ik vandaag dan jarig: dan kan een kruisjes kaart wellicht wat duidelijkheid en rust scheppen. Is je kind er niet zo mee bezig: dan hoeft het waarschijnlijk niet. Heeft je kind het al weken van te voren (aangestoken door andere kids in de klas / peuterspeelzaal of door broertjes of zusjes) over zijn of haar partijtje. Tja: dan heb je wat uit te leggen wanneer je het niet doet. Overigens kan je daar natuurlijk altijd nog voor kiezen, want jij bepaalt zelf hoever je met je kind meegaat. Is je kind daar nog niet zo mee bezig: dan kun je misschien nog een jaartje overslaan (als ze nog jong zijn). Zijn ze al wat ouder en willen ze geen feestje dan is er misschien iets anders aan de hand.
Om een heel lang verhaal heel kort te maken: Luister naar je gevoel en luister naar je kind.