12 jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn nu 15-jarige puberdochter. Dit vanwege het overmatige drankgebruik door hem en alle gevolgen van dien. Hij neemt mij dit uiterst kwalijk en blijft al, al die jaren hangen in zelfmedelijden. Hij verwacht ook van zijn omgeving dat zij hem hierin steunen, zijnde onder andere mijn dochter. Zij gaat 1 x per 14 dagen het weekend naar hem toe en geregeld tussendoor een uurtje of zo. Op dit moment aanbid zij haar vader. Mijn probleem is dat hij op geen enkele manier contact met mij wenst te hebben en als er iets doorgegeven moet worden dan moet zij dit doen. Tegen mij zegt ze, dat ik haar tussen haar vader en mij in zet. Terwijl ik hem een beleefd briefje schrijf over zaken die besproken moeten worden en haar hierbuiten houd. Hij daarentegen laat haar deze briefjes dan lezen met een hoop negatief commentaar mijn richting uit. Vervolgens geeft hij haar mondeling zijn antwoord door. Weet iemand raad, waardoor ik hem kan afleren om steeds alles via mijn dochter door te spelen? Tegen mijn dochter heb ik al gezegd dat zij ook hem moet zeggen dat ze er niet tussen wil staan. Zij vind dat ze mij dit gemakkelijk kan zeggen, maar hem absoluut niet, want dan doet hij moeilijk. Mijn dochter heeft hierdoor heel vaak behoorlijke migraine achtige hoofdpijn. Hoe kan ik haar het beste helpen, want dit wil ik natuurlijk niet. Ik vind het voor haar belangrijk dat ze met hem blijft omgaan op een goede manier.

 Misschien moet je maar accepteren dat hij zo is, zoals zij kennelijk ook doet als zij hem aanbidt. Dat hij niet anders kan, misschien begrijpt jouw dochter dat wel, omdat zij zegt dat Papa weer bezig was.
Je zou er grapjes over kunnen maken samen met haar, humor kan veel schelen.
In feite is hij zielig moet je maar denken, en dan niet denigrerend bedoeld.
Begrip voor haar, je dochter, en er geen drama van maken, maar een tragikomedie.

Ik denk dat het goed is voor jou (indirect je dochter en misschien je ex) om toch contact op te nemen met een maatschappelijk werker ( meestal gratis via gemeente.)  Een maatschappelijk werker heeft een heel andere benadering dan een psycholoog en jeugdzorg. Vaak goede adviezen en evt.doorverwijzing.
Voor jou lijkt het me fijn als je er met iemand over praten kunt die jou begrijpt.
Ik hoop dat je hier iets mee kunt. 

Dank jullie voor je reacties. Die hulp is er al in zekere zin geweest. Een maandje na de scheiding heeft hij ons aangemeld bij jeugdzorg om mij eens goed de waarheid te laten vertellen door hen. Het advies aan hem was om eens een afspraak met een psycholoog te maken. Dit heeft hij niet gedaan, want ja, het is allemaal mijn schuld.
Een jaar later heb ik contact met jeugdzorg opgenomen, omdat hij geen enkel contact wilde en mijn dochter veel buikpijn had. Dit met de vraag hoe ik haar het beste kon helpen. Er zijn toen ook weer samen met hem gesprekken geweest en er zijn regels opgesteld in onderling overleg. Zogauw de gesprekken bij jeugdzorg afgelopen waren, lapte hij ze allemaal aan zijn laars. Met de woorden dat ik dan maar niet had moeten gaan. Conclussie, er was niets bereikt, terwijl hij toch zelf betrokken was bij deze afspraken.
Dit gedrag is tot op heden niet veranderd. Ik doe hard mijn best om zo beleefd en vriendelijk en niet beschuldigend mogelijk te zijn, zonder resultaat.
Ik probeer geen commentaar op hem te geven, maar heel af en toe word ik zo kwaad door alle valse beschuldigingen en gekonkel dat ik wel iets zeg. Dit is in al die 12 jaar, misschien zo'n 5 à 6 keer geweest.  Eigenlijk bijt ik nog liever mijn tong af. Soms beschuldigd ze me met zijn woorden van, vanalles en nog wat. Dan vraag ik waarom ze dit van mij vindt. Ze geeft dan meteen toe dat papa dit vind en niet zij. Hier zeg ik maar verder niets op. Ze heeft dit nu ook wel door nu ze ouder word en zegt alleen nog dat hij weer bezig was.
Ik hoop dan ook op verdere goede raad, hoe ik ervoor zorgen kan dat hij stopt hiermee of vooral hoe ik haar kan helpen en opvangen.

Ik denk ook dat het goed is om advies in te winnen voor jullie dochter, want zij moet op nr.1 staan nu. Haar leeftijd geeft al zoveel onzekerheden. Jij als moeder kan hulp zoeken voor jezelf, dus voor haar, hoe hier mee om te gaan.  Via de gemeente kun je gratis een gesprek aanvragen met een maatschappelijk werker.
Voor jullie alle 3 kan dit een oplossing brengen.  Succes.
( Laat je nog wat van je horen?)

Heb jij ook veel negatief commentaar op hem?
Als dat zo is, laat dat dan eens achterwege, scheelt de helft 

Lijkt me een moeilijke situatie. Is het enigszins mogelijk dat je met hem kan gaan praten zonder dat je dochter hier bij is? En dat je hem dan uitlegt wat voor uitwerking zijn reactie heeft op het leven/gezondheid van jullie dochter. Anders is het misschien een idee om een goede bekende van jullie beiden met hem te laten praten. Een buitenstaander heeft misschien meer invloed op zijn gedrag. Ook kun je overwegen eens met je huisarts te gaan praten. Misschien dat die een oplossing kan aandragen.

Ik wens je veel sterkte toe!