Beste lezer(es). 29 Jaar geleden werd ons enig kind een zoon geboren. Na een huwelijk van 20 jaar zijn we doordat mijn man een dubbelleven leidde, uit elkaar gegaan. Hij hertrouwde kort daarna en wilde niets meer met ons te maken hebben. Dat hij na de scheiding met mij niets meer te maken wil hebben, kan ik wel tegen. Maar waar ik niet tegen kan is dat hij onze zoon die destijds16 jaar was, ook volledig heeft afgewezen. Hij kreeg letterlijk de deur dichtgegooid. Dit veroorzaakte erg veel verdriet bij hem. Na een aantal jaren kwam ik er achter dat mijn zoon harddrugs gebruikte. Na vele ups en downs was ik doordat hij agressief werd, verplicht om een ander onderkomen te zoeken. Hij had de boel kort en klein geslagen. Ik was niet meer veilig met hem onder 1 dak. Een paar maanden heb ik van logeeradres naar logeeradres getrokken.  Nadat ik weer met hem in gesprek kwam was het toch wel beter om weer samen met hem onder een dak te gaan wonen. Uiteindelijk is en blijft hij mijn zoon en hou ik nog steeds van hem. Voor 10 tallen duizenden eoro's hebben mijn partner en ik hem uit de schulden verlost. Achteraf bezien was het beter geweest om dit niet te doen. Sinds enige tijd is hij clean. Door zijn negatieve leven heeft hij ook te maken gehad met justitie. Hij raakte gedetineerd. Na zijn detentie had hij een kortdurende relatie. Hieruit is een jaar geleden een zoontje geboren. Hij heeft nooit contact gehad met zijn zoontje. Het contact dat ik met de moeder van mijn kleinkind had is er ondanks goede pogingen helaas ook niet meer. Ik heb het kindje 1 keer gezien. Bij mijn zoon bemerkte ik herhaaldijk dat hij extreme angst ontwikkelde en dat hij, zoals nu blijkt, paranoïde gedrag vertoonde. Dat was me toen nog niet duidelijk. Sinds vorig jaar december heeft hij een  nieuwe relatie. Door zijn angsten staat mijn relatie met hem voortdurend onder druk. Ook zijn huidige vriendin heeft veel meegemaakt en helaas ook veel drugs gebruikt. Bij haar signaleerden we waanideeën. Ze denkt dat ze voortdurend aangevallen en vergiftigd wordt. Mijn zoon gaat hierin mee, ze versterken elkaar. Ter bescherming daarvan hebben ze een hond aangeschaft. Er kwam een bijzonder grote zorg bij. Ze raakte zwanger en was hier zelf erg blij mee. Ondanks mijn zorg deelde  ik haar vreugde. We zijn samen naar een echo geweest. Ze liet zich aan mij zien als het mooiste meisje van de wereld. Mijn schoondochter vroeg me of ik bij de bevalling wilde zijn. Hier was ik ondangs alle zorgen erg door geraakt en begon steeds meer van dit kindje te houden. Telkens gebeurde er (volgens hun) weer wat waardoor ze erg angstig werden. Omdat elke realiteit ontbrak, konden wij hier niet in meegaan. Steeds probeerde ik om hun te helpen maar heb mezelf inmiddels overtuigt dat ik dat niet kan. Doordat ze beiden erg grillig zijn in contacten naar hun omgeveing en bij voortduring in conflicten raken, raken ze ook nog eens volledig geïsoleerd. Ook met mij zijn ze in conflict geraakt waarbij ik ernstig ben gekwetst. Van mijn kant uit kan ik dit contact nu ook niet blijven behouden. Een tijd geleden heb ik mijn zorg uitgesproken naar deskundigen en heb geen andere keus dan de deskundige hulpverlening aan hun over te laten. In Januari zal mijn kleindochtertje geboren worden maar ook dit kindje zal ik niet zien. Sinds enige jaren heb ik een lieve man die me met raad en daad bijstaat. Mag wel arrogant klinken maar ik weet zeker dat ze een hele lieve opa en oma aan ons missen. Maar wij missen onze kleinkinderen en dat doet zeer. Binnekort gaan we verhuizen naar een klein dorpje in de kop van Drenthe. Misschien zijn daar wel kinderen die op zoek zijn naar een lieve opa en oma. Och.. je weet maar nooit hoeveel geluk er nog op ons pad komt. 
Fijn dat ik dit even kon vertellen! 
Een warme groet van Laura 

 Laura,, hoe gaat het nu met je????????
Kom je nog even langs???????
Gr van Janita,,

Jeetje Laura wat een verhaal;
Ook ik heb geen kontakt meer met mijn oudste dochter sinds zo'n 10 jaar,
Maar gelukkig heb ik nog mijn jongste dochter en wij zijn soul-mades.
Zij is getrouwd en ze hebben 3 kids en dat maakt veel goed;.
Gr van Janita en veel sterkte..
Doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Hoe gaat het nu met je, Laura?

Hallo vlindermeisje en do, Bedankt voor jullie lieve reacties. Ik wil nog wel even melden dat mijn zoon altijd een heel lief en gezellig kind was en dat hij altijd graag gezien was. In zijn hart is hij dat in mijn beleving nog steeds. Daarom wil ik er nog steeds op vertrouwen dat het goed komt met hem. Hij zal dit zelf moeten willen. Warme groet van Laura 

quote:

vlindermeisje schreef op 07 november 2011 @ 18:20:
Lieve Laura.
Veel sterkte er mee,ik zie mij zoon en kleindochter ook niet,wat erg pijn doet.
Je bent vast een goede oma,ik ben het ook  al zeg ik hetzelf.Had altijd kinderen over de vloer.Veel liefs en een dikke knuf van me

Lieve Laura.
Veel sterkte er mee,ik zie mij zoon en kleindochter ook niet,wat erg pijn doet.
Je bent vast een goede oma,ik ben het ook  al zeg ik hetzelf.Had altijd kinderen over de vloer.Veel liefs en een dikke knuf van me

lieve Laura,

Goh, wat een verhaal zeg en wat een ellende hebben jullie meegemaakt.
Ik wilde je even een hart onder de riem steken.
Kan je vertellen dat er genoeg kinderen op de wereld rondlopen die iemand nodig hebben. Ikzelf ben 25 jaar en heb ook een hoop meegemaakt en maak nog voldoende mee.
Zou met alle liefde een opa en oma willen hoor! Maar daar gaat het niet om ik wilde even melden dat ik jullie verdriet begrijp al heb ik er geen zinnig woord op te zeggen.
veel liefs