Hallo,

Ben nieuw hier en heb hierover nog niet een topic kunnen vinden vandaar. Op dit moment woon ik, samen met mijn 2 kinderen, gescheiden van mijn man.
In het verleden heeft hij nogal eens gelogen over verschillende onderwerpen. Steeds beloofde hij verbetering maar die is niet gekomen.
Okee, ik heb natuurlijk ook mijn aandeel in hoe we er nu voor staan.
Waar 2 "vechten" hebben 2 schuld. Ik hou nog van hem, maar weet ook dat dit niet genoeg is om een relatie te doen slagen.
Heb relatietherapie voorgesteld, maar omdat hij met therapie een nare ervaring heeft, voelt hij daar niet veel voor.
Zit nu in tweestrijd. Moet ik er voor vechten of laat ik de boel de boel en ga alleen met mijn kids verder.
Ik hoop dat iemand mij wat advies en suggesties kan doen hoe ik met de situatie om kan gaan.
Alvast bedankt.

Bedankt voor jullie lieve reacties.
Tja en nu is de kogel door de kerk en heb ik de eerste stap gezet. En wat zegt hij tot mijn verbazing maandagmiddag: Misschien komt het wel niet zover en als het wel zover komt zou je dan nog wel stiekum met me willen trouwen? Ik snap niks meer van de man waar ik 15 jaar geleden mee getrouwd ben. Is dit nu om mij een rad voor de ogen te draaien of meent hij het serieus. Ik kan hier toch helemaal niets mee?
Alles blijft en wordt steeds verwarrender.
Gisteren ruzie met hem gehad waar de kids bij zijn. Zijn "vriendin" vond het zelfs nodig om de politie te bellen dus ben ik zijn huis uit gezet. En maar beweren dat ze niets hebben. Baal ervan dat ik mezelf niet in de hand kon houden.
Gelukkig heb ik zo een afspraak met de psycholoog en kan ik daar mijn hart gaan luchten.

Groetjes Memmie

ooed dat je het een kans gegeven hebt. Dat helpt ook bij de verwerking. En ook heel goed dat je nu je helderheid hebt voor jezelf ook voor jezelf durft te kiezen. Ik ben twee jaar geleden door een zelfde proces gegaan.

Ook mijn ex heeft over belangrijke dingen gelogen. Alleen heeft hij het me "makkelijk" gemaakt door zelf de keuze te maken. Ik herken de twijfel en de angst: kan ik het wel alleen.

Uit ervaring weet ik dat je sterker bent dan je denkt. En als ik het goed lees, dan had je toch al niet heel veel steun meer. Ik zelf had eigenlijk vanaf het begin, naast de woede en het verdriet,  ook een gevoel van opluchting. Voor mij een teken dat het toch de goede beslissing was.

Sterkte en als je een keer advies of een luisterend oor wil van imand die al een klein beetje verder is inhet verwerkingsproces dan kun je dat altijd hier of in een PB vragen.

Tanja

meis
sterkte
heel goed van je
je hebt hem dus niiet kunnen overhalen voor therapie
en jouw therapie heeft je doen inzien dat alleen verder gaan beter is.......
snap ik dat zo goed???????///
meis sterkte
en je kunt het /........echt waar....

De kogel is door de kerk.
Morgen heb ik een afspraak met de advocaat. Ik ga de scheiding aanvragen.
Heb dit tegen hem gezegd. Tranen met tuiten heeft ie gehuild. Maar waarom?
Ik weet het niet. Hij blijft doen wat hij altijd al doet en deed.
Maar jee, wat is dit toch vreselijk eng. Nu weet ik dat ik idd alleen verder moet en hem niet meer zal hebben als steun en toeverlaat.

Groetjes Memmie

Blijf er op hameren hem naar therapie te laten gaan,ook al heeft hij er nare ervaring mee gehad.
Dat is nog niet een teken dat het nu ook zo is.
Jullie hebben tenslotte 2 kindertjes ,vecht er alsjeblieft voor.
Succes hoor.

Ik vind dat je dat goed oplost....ga eerst met jezelf aan de slag....maak je zelf sterk..en dan kan je het ook beter over zien..allemaal..

maar hoe ging de eerste sessie?? of was het een intake gesprek??

Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie meedenken en adviezen.
Dave bedankt voor het aankaarten dat mannen over het algemeen weinig voor therapie voelen.
Heb besloten om voor mezelf in therapie te gaan. Ga uitzoeken hoe ik nu in deze hele relatie sta en wat ik zelf eigenlijk wil. Met betrekking tot mezelf maar ook naar hem toe.
Vind dit heel erg moeilijk maar denk dat toch een goede stap is voor mezelf.
Ik ga eerst voor mezelf en hij moet maar bij zichzelf gaan denken wat hij wil.

Heb te horen gekregen dat hij "kriebels" heeft voor een andere vrouw en niet wat hij hier mee moet.
Hij geeft aan dat ik diep in zijn hart zit, maar weet niet of dit genoeg is.
Hij moet het zelf maar even lekker uitzoeken.
Oooh, wat makkelijk gezegd. Maar in de praktijk is dit verdomde moeilijk omdat ik steeds moet denken aan hem met een ander en ik daar zowat hartkloppingen van krijg.
Bij de huisarts geweest en die heeft medicijnen voorgeschreven en een doorverwijzing.
Morgen al een afspraak. Kijken wat dat gaat brengen.
Heb hem wel gevraagd of hij evt., in het belang van mijn therapie en evt. verwerking, bereid is een keer te komen praten, mocht de psych dit nodig vinden. Hier staat hij gelukkig niet onwelwillend tegenover.

Groetjes Anneke

 Beste Memmie73,


Hier een reactie van een getrouwde man. Hij heeft over een aantal dingen gelogen. Ik weet niet “hoe zwaar” die leugens waren. Maar als ik je oproepje goed lees vallen mij een paar opmerkingen van jou op: waar 2 “vechten” hebben 2 schuld en ik hou nog van hem. Daarbij hebben jullie twee kinderen. 


Hij voelt niet veel voor relatietherapie. En voor mannen “in het algemeen” geldt dat die niet zo dol zijn op therapie. Dus zie dat nu niet direct als een soort afwijzing of onwilligheid.


Je vraag om wat advies of suggesties, komt ie:Mede omdat je nog steeds liefde voelt zou ik een (pittig) gesprek met hem aangaan. Daarin geef je hem te kennen dat hij nog 1 kans krijg om het in zijn leven anders te gaan doen. Je bent een volwassen vrouw en wil door hem ook serieus behandeld worden. Vertel hem dat je bereid ben om de relatietherapie te laten zitten maar dat hij nu als een volwassen vent moet gedragen. 
Kijk hoe zijn reactie is. Belangrijk is dat je hem goed duidelijk maakt dat het echt zijn LAATSTE kans is. 


Mocht hij dan, na verloop van tijd, weer in zijn oude patroon vervangen dan kan je altijd nog gaan scheiden. Maar dan weet je voor jezelf dat je het in ieder geval geprobeerd hebt. En hij kan jou niet verwijten dat hij nooit een kans van je gekregen heb om het goed te maken. Jij hebt hem dan zijn laatste kans gegeven.


Succes Memmie73, groet van Dave

iedereen heeft wel eens slechte ervaringen....maar daarom kAN JE TOCH WEL JE DAAROVER HEEN ZETTEN
WIL HIJ ZELF OOK SCHEIDEN
WIL HIJ ZIJN KINDEREN DIT AANDOEN.....
DAT IS TOCH OOK WEL BELANGRIJK
GA ERVOOR

Memmie wat is het probleem?? dat jullie uit elkaar zijn??? Waar heb jij het meest problemen mee?? met zijn liegen?? of ??? Ik zou eerst wat meer duidelijkheid willen...eer ik in relatie therapie zou gaan......als hij door blijft liegen schiet het niet op;...

en als hij er niet zelf aan wil werken...vanwege zijn nare ervaringen?? geen therapie?? wat is het dan nog waard??
Wil jij verder?? of wil hij verder?? of willen jullie samen verder???

Cecil: Tja, waarom liegt hij? Dat is iets wat hij uit moet zoeken. Ik kan hem wel aansporen maar hij zal dat zelf moeten doen. Mss moet ik idd zelf eerst maar eens in therapie om de relatie onder de loep te nemen en wat ik ermee wil.

Rosanne: Loslaten. Dat is wat jij zegt. Maar dat is niet zo makkelijk. Misschien ben ik wel aan hem verslaafd en aan de ruzies die voortvloeien uit de leugens. Wie zal het zeggen.

Allemaal weer bedankt voor jullie reactie

Nou, dan zou ik zeggen, je hebt A gezegd, zeg dan ook B, want hij liegt en dat kan hij kennelijk niet afleren.
Misschien is hij daarom ook niet zo happig op relatietherapie.
En je kindertjes hebben er geen problemen mee zoals de situatie nu is, dus wat dat betreft geen probleem om alleen met hen verder te gaan.

Ja moeilijk hoor....ik weet niet wat voor therapie hij heeft gevolgd??? maar ik heb ook therapie gehad...en dat voldeed prima...

later samen mijn man en ik hebben relatie therapie gedaan en het was echt de moeite waard..al met al een jaar..ongeveer...........maar bij ons ging het niet om leugens?? We waren uit elkaar gegroeid......

zit wel verschil in denk ik

maar is het niet beter dat je uitzoekt waarom hij liegt????????

Bedankt voor jullie reacties.

Rosanne: Om de hele geschiedenis hier op te gaan schrijven is voor mij te prive. Hoop dat je dat kunt begrijpen. Vandaar dat ik dus ook niet in zal gaan op je vragen.

Jerney: Ben het met je eens dat het beëindigen van een relatie, vooral als er kinderen bij betrokken zijn, altijd triest is. Gelukkig gaan de kids er heel relaxed mee om. Beter nog dan wij als volwassene er mee omgaan. De vraag is nu alleen is het het waard om er voor te gaan vechten. En dat antwoord weet ik nog niet. Vandaar dat ik hier de vraag heb gesteld. In de hoop dat er mensen zijn die zich, al is het maar een beetje, in de situatie kunnen verplaatsen en me hierin advies kunnen geven.

Helena8: Ik zou idd wel in therapie willen. Ook al is het maar om uit te zoeken wat er is mis gegaan en of het nog mogelijk is om samen verder te gaan. Maar hoe kan ik hem dat duidelijk maken en hem over de drempel van angst/weerstand krijgen?

een relatie moet altijd voor gevochten worden,en waarom de therapie niet toch proberen....lijkt mij altijd de moeite waard

Ik vind het altijd triest als relaties eindigen ,zeker als er kinderen zijn die ervan de dupe zijn.Als er gevochten moet worden om de relatie te redden,is dat niet alleen aan jou he?!Dus ik zou zeggen..vecht er samen voor!Steek er samen energie in als het jullie dat waard is!(relaties...welke dan ook,werkt en blijft enkel werken als beiden er energie in blijven steken).

Succes ermee,wat je ook uiteindelijk beslist!

Waar heeft hij allemaal over gelogen, wat voor nare ervaring heeft hij met therapie, en wat is jouw aandeel in hoe jullie er nu voor staan?