Na jaren van aanmodderen heb ik besloten dat ik van mijn man wil scheiden.Ik heb de knoop door gehakt, maar dat betekend niet dat ik er geen verdriet van heb. We hebben een groot deel van ons leven met elkaar gedeeld. We hebben kinderen samen... vooral dat laatste doet me pijn. Mijn man had/heeft woedeaanvallen die van kwaad tot erger werden. Vooral verbaal gezien, maar soms kon hij bv de hond net iets te hard behandelen. Dat weerloze beest liep dan op dat moment gewoon in de weg of werkte op zijn zenuwen. Natuurlijk sprong ik er tussen, maar het kan echt niet meer.  Het hele gezin leed eronder. Het kan dagen goed gaan en dan was het weer goed mis. Keer op keer op het punt gestaan dit door te zetten, maar nooit gedurfd. Nu is er laatst iets gebeurd wat voor mij de druppel was, uiteraard liep ik er al langer mee rond. Hij is nu eindelijk in therapie gegaan sinds vorige week, nadat ik hem het had verteld is hij door andere naar de ggz (crisisdienst) gebracht, maar er is teveel beschadigd ik heb te veel pijn gehad, te veel angst... ik ben echt op... Het kan weer beter worden misschien met therapie, maar de angst die blijf ik houden, het vertouwen wat beschaamd is dat zal heel veel tijd nodig hebben en ik wil het echt niet meer. Hij is nu nog geen week weg, en ondanks de pijn en verdriet voel ik me opgelucht...niet meer bang zijn...niet meer op mijn tenen lopen, niet meer geclaimed worden. Ook mijn kinderen leden eronder ze weten nooit wat ze van hem kunnen verwachten. Ik hoop zo dat hij de therapie doorzet zodat ik de kinderen met een gerust hart bij ze achter kan laten... hun kinderen hebben een stabiele vader nodig, ook al woont hij hier dan niet meer. Hij vraagt waarom ik er niet meer voor wil vechten, maar ik kan het gewoon niet meer. Ik denk dat ik door alles wat er gebeurd is niet genoeg meer van hem hou.  Ondanks wat hij allemaal heeft gedaan, neem ik het hem niet eens kwalijk. Het overkwam hem, een gevoel waar hij zich niet tegen kon verzetten. Maar nu ben ik degene die gezegd heef tot hier en niet verder.  Hij kan het niet accepteren, hij kan het niet snappen. Ik heb hem precies hetzelfde verteld wat ik hier boven schrijf, de angst, het claimerige, de uitbarstingen ik kan en wil niet meer. Ik moest even mijn verhaal kwijt, weleens waar anoniem, maar het doet me goed het hier op te schrijven.  

Janita heb geen spijt, je hebt gedaan wat je gevoel je zei te doen. Je kunt verder zonder schuldgevoel en ik denk dat jou tijd nog komen gaat...
Men zegt toch, wat je geeft krijg je uiteindelijk terug?  Die 2 jaar die je nu alleen bent heb je nodig hoor, hoe moeilijk het soms kan zijn...

 Butterflykiss;. Ik ben wel bij mijn man gebleven tot zijn dood.
Eerst omdat hij steeds zei dat ie zou veranderen en dat hij zo veel spijt van alles had wat er weer gebeurd was.
En later omdat hij invalide was geworden.
En geloof me toen ik weduwe was geworden, voelde ik mij pas ,VRIJ,.
Ben hu 2 jaar alleen en ik had het veel en veel eerder moeten doen.
Maar dat is jammer dat ik het eerst niet durfde en later niet meer kon.
Je laat een zieke man toch niet in de steek zei ik altijd tot mezelf, met alle gevolgen van dien.Ach ik heb nu een rustig leven. Maar soms iets TE rustig, alleen zijn is niet makkelijk.gr van Janita.

Hoi Butterflykiss,

Wat een dapper besluit heb jij genomen, hoe moeilijk het ook was, is en worden zal. Het is jammer dat de vader van je kinderen geen oor en oog kan/wil hebben voor jouw kant want je spreekt ondanks alles geen kwaad woord over hem. Je toont zelfs in zekere mate begrip en hoop voor hem en de kinderen dat het in de toekomst zo goed zal gaan dat hij de band met hen kan op- en uitbouwen. Ik ben benieuwd hoe het nu met jou gaat. Zijn er al concrete stappen gezet of bekend? Sterkte, hoe dan ook.

Dapper hoor om je verhaal neer te zetten en de stap  te zetten te gaan scheiden van je man. De moeilijkste tijd komt nog is mijn ervaring maar daarna ga je echt genieten van de stap die je gedaan heb.

Hoi Butterflykiss, lees net je verhaal. Goed inderdaad dat je voor jezelf en je kinderen hebt gekozen. Hoe gaat het nu met je?

Ik vind het heel dapper van je dat je uiteindelijk de stap hebt genomen om voor jezelf te kiezen. Je hebt, wat ik uit je verhaal begreep, lang genoeg geprobeerd om met hem samen te leven, maar op een gegeven moment is het emmertje vol. Je hebt lang genoeg gevochten, maar nu is het tijd voor jou. Jij moet je thuis veilig kunnen voelen, je kinderen moeten zich thuis veilig kunnen voelen, dat is een basisrecht. 

Hij moet nu alleen aan zichzelf werken, zeker als hij wil dat er een goed contact blijft bestaan tussen hem en de kinderen, maar dat is iets wat hijzelf moet doen.

Je hebt er goed aan gedaan, je kunt nu weer echt leven en ervan genieten.

Met de nodige taalfouten zie ik nu, en ik praat in heden en verleden. Ach het is allemaal zo vers, doet allemaal zoveel pijn...