Sinds twee dagen weet ik waar ik 7 jaar lang in geleefd heb met mijn ex vriend..
Doordat ik steeds een zelfde patroon zag terug komen ben ik eens gaan snuffelen op internet...ook van mijn omgeving had ik het woord Narcistisch steeds gehoord in situaties warain dingen niet klopte..
Toen ik las wat de kenmerken zijn van iemand die NPS heeft en hoe deze in relaties is,in zijn omgeving en hoe deze denkt,handelt ben ik me rot geschrokken..
Alle kenmerken voldoet hij aan in mijn gedachte nam ik de afgelopen 7 jaar door en wist nu waarom hij zo deed,handelde en vooral vluchtte en afstootte..gebruikte,vernederde,kwetste...
Hij heeft de relatie voor de 5e keer vebroken 2 maand geleden en het kwam desondanks onverwacht...hij heeft zich weer met mooie woorden mij aan zich gebonden,ook onze dochter van 5 mooie dingen voor gehouden en ondertussen"eten bij een ander"...
Continu bevredigd worden in zijn denken en handelen,overlijken gaan,en vooral uitstralen dat hij HET is...liegen en bedriegen..
En dan van de week een briefje krijgen waarin hij aangeeft dat hij binnenkort een goed gesprek met mij wil omdat alles wat ik hoor niet waar is..."straatje schoonvegen"voor mijn gevoel want het is allemaal weer precies hetzelfde als de andere 4x..

Hij is gevoelloos,afstandelijk en komt alleen dichterbij als hem dat uitkkomt..kwamik te dichtbij dan vluchtte hij weer..en weer liet hij ons in de steek..hij heeft de verantwoording voor onze dochter nooit genomen,hij liet me overal voor opdraaien..liet het vaak afweten...
Alleen als het hem uitkwam konden we opdraven..

Inmiddels werk ik zelf wat minder,ik ben aan het eind van mijn latijn nadat hij het 2 maand geleden weer verbrak..ik ben zo aan mezelf gaan twijfelen,ik kreeg overal de schuld van(naar zichzelf kijken deed hij niet,kenmerk van NPS)en brak met opmerkingen me af tot me enkels..
Dat het zolang heeft moeten duren is dat ik hoop had(wat je met iemand met NPS niet moet hebben want je bent kansloos)ik kon niet goed de vinger ergens opleggen...en dacht aan zijn jeugd die ook niet makkelijk was(van daaruit onstaat dikwijls de NPS)dus ik gedroeg me sociaal wenselijk en draaide mee met zijn regels,behoeften en dan ging het aardig goed,maar al ging er maar iets niet zoals het moest dan was hij weg...
Het is een te lang verhaal om alles van de afgelopen 7 jaar te vertellen maar ik ben zo in shock en zou graag ervaringen van anderen willen horen...
Ik start binnekort in therapie omdat ik iedergeval mezelf helemaal kwijt ben geraakt in de afgelopen  jaar...de huisarts  gaf al aan of er een grondslag in mijn jeugd ligt..in het gesprek kwam naar voren dat mijn biologische vader precies hetzelfde is(heb ik al jaren geen contact meer mee)en zo kwam ik in gesprek met mijn moeder,die verhalen vertelde van vroeger...ook haar moeder(mijn oma)had NPS...gek genoeg beland je in relaties die je kent uit je opvoeding..

Het is moelijk om uit t eleggen,voor de normale mens niet te geloven dat ik me zo 7 jaar heb laten gebruiken,mensen denken dat je naief bent maar ik zag het niet zo tot 2 dagen geleden..

Heel graag hoor ik ervaringen van mensen met dezelfde ervaringen,hoe die hun leven hadden en het weer op de rails kregen want je bent zelf totaal ontspoort en de weg wkijt omdat er langdurig op je "ingehakt"is dat IK niet deugde,nix wilde,tegenwerkte,alleen maar aan mezelf dacht(terwijl dat kenmerk is bij NPS)en zelfs zich misdroeg in de meeste situaties waarin ik achteraf vrienden ben verloren...

Voel me een beetje machteloos en advies van de therapeut en huisarts is dat ik mijn dochtertje niet in zijn buurt moet laten..hij is naar haar netals naar mij en zijn is 5 en kan zich niet verdedigen...hij kan nl ook ontploffen als ik er niet bij ben en dan??

Heel graag reacties en evt in privemail.

Groetjes

..

Beste lelyflower,
Onder hartekreet is een topic borderline-ouder misschien dat je wat aan deze ervaringen hebt.
Succes!

Met vriendelijke groeten Moderator Margriet.

Hallo allemaal,
Ik heb het een paar dagen geleden uit gemaakt met mijn vriend die lijdt aan Borderline persoonlijkheidsstoornis.
Wij hebben een relatie van 7 maanden gehad en ik ga van binnen kapot van verdriet dat het nu over is!
Ik ben over mijn oren verliefd op deze man! Maar ik kan het niet meer aan om de ene dag zijn muse te zijn en de andere dag zijn vijand lijkt het wel!
Het is zo hart verscheurend om iemand te zien waar je zo veel van houd die zichzelf geen liefde gunt.
Alles heb ik hem willen geven mijn hart mijn ziel mijn alles...
Het ging altijd een paar dagen goed.. op die dagen waren wij het koppel waar iedereen jaloers op was! Knuffelen, kletsen, stoeien, kattekwaad uithalen.
Op die dagen was ik er altijd van overtuigd dat wij bij elkaar hoorden... ( nog steeds geloof ik dat ) 
Maar op de slechte dagen de dagen waarop de bordeline mijn vriend weer in beslag nam was het een regelrechte hel voor mij!
Mij kwetsen op de meest pijnlijke manier die hij bedenken kon.. Schelden, schreeuwen, alsof hij mij letterlijk zijn huis en zijn leven uit wou jagen!!
En nu het uit is heb ik zo'n medelijden met hem! Omdat ik wel weet dat hij het niet zo wilt... maar mijn leven mijn geluk gaat voor!
Ik weet niet hoe de toekomst loopt... misschien zijn we over een tijdje weer samen maar 1 ding weet ik wel ik zet nooit meer alles in zoals ik nu heb gedaan. ik heb geen huis niks meer!
Ik kan gewoon niet op hem bouwen.
Er moet altijd een back up plan zijn.

xx

beste eeme,
het is of ik mijn eigen relatie lees/ervaar bij het lezen van je verhaal! Wat een hel! Heel goed dat je voor jezelf gekozen hebt en je dochtertje uit de wind houdt! Dat is helaas ook nodig anders wordt het nooit wat!
Ik heb je een bericht gestuurd!
Sterkte!

effe gewijzigd