Relatie
- Home
- // forum
- // Relatie
- // Partner is depressief
Dit onderwerp heeft 5 reacties, is 4326 keer bekeken, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 09-12-2011 20:24.
Partner is depressief
Hallo dames,
Hopelijk zijn er dames zie in hetzelfde vaarwater zitten. Mijn man kan heel moeilijk praten over zijn gevoelens. Kropt alles op. Hij is na een hele lange tijd eindelijk naar de huisarts gegaan en waaruit gebleken is dat hij depressief is. Heeft hier medicatie voor gekregen. En die is volgens hem wel goed. Voelt zich een stuk rustiger van binnen. Alleen merk ik er helemaal niets van, helaas. Heeft heel vaak uitspattingen. Dit uit hij dan door stemverhef te hebben. Om de kleinste dingen een heel groot probleem te maken, maar ook door dingen te zeggen die mij krenken(en dat doet hij bewust,geeft hij naderhand zelf aan).
Doordat ik met de hele situatie niet meer overweg kon heb ik zelf hulp gezocht bij een psycholoog. Dit heeft mij enigzins geholpen. Mijn man is hier alleen heel sceptisch in en wilt hier absoluut niet aan mee werken. uberhaupt een vorm van therapie. Ik ben toch niet gek.....Krijg ik dan als antwoord.
Ik ben nog geen half jaar getrouwd. En hoe erg dat het klinkt. Maar ik ben echt aan het overwegen om te gaan scheiden. Ik merk dat ik zelf ook niet meer de oude ben. En in een visuese circkel aan het leven ben.
Daarom zou ik heel graag met mensen in contact willen komen die hier ook mee te maken hebben (gehad). Hoe ben jij uit deze "ellende" gekomen? Hoe hebben jullie het samen opgelost? Maar ook tips, hoe kun je het beste reageren tegen/met iemand die depressief is.....
Groetjes,
Missey
- Hey Missey, wat een late reactie ik weet niet of je het nog leest....maar ik heb ook een depressieve partner,al jaren. de druppel kwam voor hem toen ik een tijdje in het ziekenhuis lag van onze jongste nu 10 jaar geleden. Het was net een zombie echt verschrikkelijk, hij is gelukkig direkt naar de huisarts gegaan en therapie gestart.Hij is driekwart jaar toen thuis geweest echt een nare tijd. En t kon zo mooi zijn net een derde gezonde zoon gekregen. Maar goed...we zijn 10 jaar verder en er zijn goede tijden maar bij hem leeft elke dag de depressie hij slikt antidepressiva al 10 jaar ook. We houden veel van elkaar en dat houdt je op de been,de oorzaak is zijn jeugd en daar kan hij ook niks aandoen en dat maakt het zo moeilijk.Ik zal hem hier niet voor verlaten hij kan er niks aan doen maar neemt niet weg dat het heel zwaar is voor mij er word inderdaad alleen aan de depressieve persoon gedacht en dat is ook terecht daar gaat het ook om,maar wat denk je voor de kinderen en mij tis echt zwaar,ik wens je het allerbeste toe en denk inderdaad aan jezelf. Je ziet maar weer iedere depressieve persoon is ook weer anders want mijn man is nooit gemeen naar mij toe hij weet heel goed dat het voor ons ook zwaar is.Nogmaals missey het allerbesta voor je.
- Ook mijn partner zit met zichzelf in de knoop. Na een huwelijk van 40 jaar weet hij dat hij de laatste jaren van zijn leven niet met woede en verdriet (of te wel met mij) verder wil. IK dacht altijd dat we een harmonieus huwelijk hadden.
Ik heb hulp gezocht bij een psycholoog, die me leert dat ik naar mijn eigen ik moet
en naar een ademhalingstherapeut, die me leert om alle rommel er uit te gooien.
de huilbuien daarbij zijn heftig.Tijdelijk heb ik wat spierontspanners om af en toe even wat rust in mijn hoofd te krijgen. Tevens heb ik voor mijzelf een beschermengel gekocht. als ik het moeilijk heb hou ik die even vast.
heel veel sterkte en praat er over met vrienden/vriendinnen, want iedereen heeft dit wel eens mee gemaakt, het gevoel van volstrekte eenzaamheid en verdriet.
echter gedeelde smart is halve smart. - quote:Missey schreef op 25 oktober 2011 @ 21:05:
Hallo dames,
Hopelijk zijn er dames zie in hetzelfde vaarwater zitten. Mijn man kan heel moeilijk praten over zijn gevoelens. Kropt alles op. Hij is na een hele lange tijd eindelijk naar de huisarts gegaan en waaruit gebleken is dat hij depressief is. Heeft hier medicatie voor gekregen. En die is volgens hem wel goed. Voelt zich een stuk rustiger van binnen. Alleen merk ik er helemaal niets van, helaas. Heeft heel vaak uitspattingen. Dit uit hij dan door stemverhef te hebben. Om de kleinste dingen een heel groot probleem te maken, maar ook door dingen te zeggen die mij krenken(en dat doet hij bewust,geeft hij naderhand zelf aan).
Doordat ik met de hele situatie niet meer overweg kon heb ik zelf hulp gezocht bij een psycholoog. Dit heeft mij enigzins geholpen. Mijn man is hier alleen heel sceptisch in en wilt hier absoluut niet aan mee werken. uberhaupt een vorm van therapie. Ik ben toch niet gek.....Krijg ik dan als antwoord.
Ik ben nog geen half jaar getrouwd. En hoe erg dat het klinkt. Maar ik ben echt aan het overwegen om te gaan scheiden. Ik merk dat ik zelf ook niet meer de oude ben. En in een visuese circkel aan het leven ben.
Daarom zou ik heel graag met mensen in contact willen komen die hier ook mee te maken hebben (gehad). Hoe ben jij uit deze "ellende" gekomen? Hoe hebben jullie het samen opgelost? Maar ook tips, hoe kun je het beste reageren tegen/met iemand die depressief is.....
Groetjes,
Missey
Die uitspraak van ik ben toch niet gek is heel bekend ,en heel zonde dat psychische hulp zoeken nog steeds in een verdom hoekje zit .
Als je kiespijn hebt ga je toch ook naar de tandarts !
Je bent pas gek als je geen hulp zoekt. - Speciaal voor jou heb ik me hier geregistreerd. Ik weet dat het heel moeilijk is om lotgenoten te vinden. De informatie die je krijgt over depressie gaat bijna altijd over de depresieve zelf. Als partner zit je echter ook helemaal vast. Mijn man is verleden jaar depressief geworden. In het begin had ik het niet door, dacht dat het aan mij lag. Gaandeweg kwam ik tot het inzicht dat de somberheid in hem zat. Ik had een compleet andere man, een zombie, kun je wel stellen. Contact was nauwelijks mogelijk en hulp zoeken via een arts was onbespreekbaar. Ik kan je alleen maar adviseren om goed voor jezelf te zorgen, zorg dat jij ook niet depressief wordt. Praat erover met je familie of vrienden. Bij ons heeft de depressie ongeveer een maand of 5 geduurd, echter toen waren we er nog niet.
Daarna ben ik kwaad geworden, ik voelde me zo door hem in de steek gelaten. Je kunt verstandelijk heel goed beredeneren dat het hem ook is overkomen, maar het overkomt jou net zo goed, dat je partner je laat vallen. Zo voelt het tenminste. Mijn kwaadheid heeft ook weer maanden geduurd. Op een gegeven moment moest de knop om, anders was onze relatie er aan onder doorgegaan. Op de een of andere manier is ons dat gelukt. Echter, we zijn nu een jaar verder, en mijn man valt af en toe nog wel terug. Ik ben dan ook meteen op mijn hoede en bang voor het ergste. Een echte manier om er mee om te gaan hebben we nog niet.
Ik wens je veel sterkte, een goed boek om te lezen is "Als je man, dochter, zus depressief is" van Huub Buijssen. - Hallo Missey. Lijkt me een hele moeilijke, zware, situatie waar je in zit. Heb zelf geen ervaring met een depressieve partner, maar ken wel mensen in mijn omgeving die depressief zijn. Volgens mij is het het beste om er niet te veel tegenin te gaan, dat werkt alleen maar averechts. Goed dat je zelf naar een psycholoog bent gegaan. Hopelijk kan hij /zij je een beetje wegwijs maken en je zeggen hoe je met de situatie moet omgaan. Je kunt ook even op internet kijken. Google maar iets van depressie bij partner of zo en dan krijg je ook informatie. Hoe gaat het momenteel met je?
