Hallo,
ik heb een man die nooit wil praten over onze problemen.
 ik voel me daar heel verdrietig onder. we zijn 8 jaar getrouwd en hebben allerlei problemen. hij is zijn werk kwijt en we moeten met weinig rond zien te komen. we hebben ook al 6 jaar geen sexuele relatie meer inv met zijn medicijn gebruik voor zijn bloeddruk en suiker.
ik ben 57 jaar
ik zou graag weg gaan maar wil dat ons huwelijk weer goed komt maar ik weet niet hoe ik hem moet bereiken. ruzie maken kan hij ook niet!! hij zegt gewoon niks.
heeft iemand voor mij een antwoord hoe ik wel  tot hem door kan dringen.
groetjes ellen

is het een idee om, als je man niet praten wil, dat jij dan gewoon maar es even gaat zeggen wat je dwarszit?
als hij toch niet praten wil... en jij dat wel?

zo doe ik dat nl.
als hij niet wil praten, maar ik wel, ga ik er gewoon naast zitten en praat en praat over alles wat me dwars zit.
hij reageert dan niet (of hij zegt dat ik hem met rust laten moet) maar ik ga dan gewoon door; daarna heb ik een goed gevoel en vaak blijkt dat hij echt wel wat met mijn verhaal doet.

Breaky, jij bent geen zeurende vrouw, je hebt te maken met de onmacht en schuldgevoel van je man.  Dat hij zegt dan ga je maar weg is omdat hij weet dat hij jou tekort gedaan heeft en ook weet dat je bij hem blijft.  Ik denk dat het jullie samen niet gaat lukken om elkaar op te vangen in het gevoel wat zo eenzaam maakt, want dat voelen jullie beiden.  Misschien dat een derde persoon, relatietherapie, wat kan doen?  Mannen willen dit niet want dan moeten ze praten hé...   Dan begin je er zelf mee, want dan kun jij je uiten en voel je je misschien begrepen en krijg je deskundige tips.  Uiteindelijk gaat hij misschien een keertje mee en voelt hij zich daar ook begrepen?  Tja, hij wil rust, die komt niet vanzelf, dat is hard werken, anders komt die nooit.  Jullie houden misschien van elkaar,maar de weg om elkaar terug te vinden daar is een wegwijzer voor nodig. een navigatie.
Je kunt gratis een gesprek aangaan met een maatschappelijk werkster via de gemeente.  Werk aan jezelf, je hoeft niet stil te zijn meissie.

Oh dit komt mij zo bekend voor ...
Mijn man is ook geen prater en loopt voor de problemen weg die hier nog spelen van zn verleden ..
En nu weet ik niet of ik een zeur ben is namelijk zo dat mijn man voor zo,n twintig jaar terug ..en dit hoorde ik voor drie jaar terug van zn ex ..hij heeft zo,n vier jaar een verhouding met haar gehad en later nog met twee andere vrouwen ..En hij heeft zn fouten bekend door dat de vrouwen mij het vertelden en hij had /heeft veel spijt van alles enz ...maar mag vanaf de eerste dag niet vragen van hoe en wat ...Want er zijn natuurlijk vragen van mijn  kant en hij weigerd iedere confrontatie ..we zijn 41 jaar getrouwd (waren 17 /20 jaar toen we trouwden)Zo gauw ik een gesprek wil beginnen dan is het gelijk : Waar wil je over praten ? en dan is het : Euh dat hij wil scheiden /dat ik maar moet weggaan ....dat hij de laatste jaren van zn leven rust wil en geen gezeur van mijn kant ...
Ben ik nu echt een zeur ? ik heb geen ouders meer /geen verder familie /vaak ziek ...dus moet ik me stil houden ...

Ook ik heb een partner die niet wil praten. Ook als ik een directe vraag stel geeft hij geen antwoord. Hij kan ook niet zeggen dat hij van mij houdt. Ik ben al eerder gescheiden en ik wil niet weer iemand verliezen...
Hij reageert nergens op, niet op mailtjes als hij in het buitenland zit, of idd die directe vraag... hij kijkt me niet eens aan.. hij staart of 4 m naast mij of naar het plafond. Hij heeft het moeilijk, voelt zich verantwoordelijk voor z'n moeder (weduwe) maar hij vergeet zichzelf en dat doet mij pijn. Ik weet het ook af en toe niet meer... dit alles heeft er wel toe geleidt dat ik gevoelens voor iemand anders heb gekregen en ik nu dus heen en weer geslingerd wordt...eigenlijk wil ik mijn partner niet kwijt maar nog een jaar zonder dat we praten kan ik niet aan....

Ik zie het somber voor jullie relatie in. Een man die niet wil praten, daar valt bijna niet mee te leven. Ik hoop dat je hem nog tot praten krijgt, anders zou ik hem voor de keus stellen. Dit is nl. op een gegeven moment niet meer voor je vol te houden. En v.w.b. geen seks, als je echt wilt, zijn er allerlei manieren om intiem te zijn.

Dit is inderdaad heel vervelend,bloedruk verlagers kunnen impotentie veroorzaken,ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat je ook op andere manieren intiem kunt zijn maar dat moet je man dan wel bereid zijn te doen .
Zonder werk te zijn is een van de meest afschuwelijke dingen die je kan overkomen vooral als je een lang arbeidsverleden hebt.
Je voelt je af geschreven en nutteloos en vooral als man zijnde komt dat extra hard aan het zit er nu eenmaal ingeworteld dat het mannetje voor het vrouwtje moet zorgen zeker als je van een wat oudere generatie bent.

Je man wilt er niet over praten tja mannen zijn nu eenmaal niet van die praters die denken dat alles wel goed komt ooit!

Probeer ondanks alles je man te steunen wellicht zou hij het leuk vinden om een cursus te gaan volgen dat hoeft echt niet veel te kosten hij zou ook bij een wandelclubje kunnen gaan is heel goed vanwege zijn bloedruk en diabetis.

En dat kost echt vrijwel niks!

Jij zelf kunt eens kijken of er in je omgeving iets van vrijwillergs werk te vinden is soms krijg je daar dan een kleine vrijwilligers vergoeding voor die je niet hoeft op te geven bij de uitkerings instantie.

Wees extra lief voor je partner dan krijg je ook vroeger of later liefde retour.

Ga aub geen verwijten naar elkaars hoofd smijten dat kost energie en het levert niks op.

Niet praten, ja dat is lastig. Ik heb destijds ook wel eens hele nare dingen gezegd, puur uit onmacht en frustratie in de hoop dat hem dát dan wel iets zou ontlokken. Niet dus. Denk inderdaad dat die medicatie niets te maken heeft met die zes jaren van onthouding en er meer achter zit. De enige die daarover iets kan zeggen is hij zelf. Weet hij dat je er zo over denkt, dat je het gevoel hebt niet tot hem door te dringen? Zeg hem wat je hier geschreven hebt en kijk en luister goed naar zijn reactie. Vraag hem anders er daags erna op terug te komen, als hij het nu te lastig vindt te reageren.
Enerzijds wil je weg, anderzijds ook niet. Laat hem weten dat je bereid bent er alles aan te doen (als dat tenminste zo is)om jullie relatie weer op de rit te zetten maar dat een relatie wel van beiden afhangt. Als hij er geen energie in wil of kan steken, wordt het heel lastig voor jullie. Dateren jullie problemen al van voor de tijd dat hij geen werk meer had en het financieel lastiger werd, of is het daarmee begonnen?
Ben benieuwd of je wat verder komt. Laat je nog van je horen?
sterkte en succes

Medicijnen voor suiker en bloeddruk hebben niets te maken met eventuele verlangens wat sex betreft.  Misschien is je man depressief ( voelt hij zich geen man meer nu hij alles dagen thuis zit?)  Misschien kun je ( en/of je man) met de huisarts gaan praten?  Misschien relatietherapie?
Zeg tegen je man dat je zo niet verder wilt, misschien schudt hem dit wakker?
Niet afwachten, maar iets doen.  Succes.