Ondertussen ben ik tien jaar samen met een man, op het eerste gezicht leek hij perfect alleen de laatste jaren merk ik dat hij steeds meer gaat denken van het is goed zo. Ik heb alles voor elkaar, mijn was word gedaan, eten gekookt en ga zo maar door. Alles wat ik hem vraag moet ik zo ongeveer minstens tien keer vragen en dan is het elke keer doe ik morgen. Morgen is vaak of helemaal niet of dus weken later.  Ondertussen werkt de achterpoort niet meer goed, ik krijg hem niet open of dicht dus laat ik hem maar dicht en neem ik alleen nog de voordeur, gevolg ik doe alles lopend of met de bus.
Dan nog een andere ergenis, hij is zo slordig met de hygiene. Wast zijn handen zelden na toiletgebruik of als hij dingen buiten gedaan heeft. Gevolg is dat ik daar waarschijnlijk steeds ziek van word. En ook nog eens dat het idee als hij overal aangezeten heeft zonder zijn handen een keer te wassen ik niet eens meer wil dat hij aan me komt.  Dus geen knuffels meer, geen sex meer eigenlijk alleen maar afkeer.
Heb er al zo vaak met hem geprobeert over te praten maar dat werkt ook niet dan is het stel je niet zo aan.
Ondertusen leeft hij beneden en ik boven omdat ik dus op deze manier niet eens meer in zijn buurt wil zijn, het is toch tv kijken of hij zit achter de laptop of met zijn mobiel te spelen. Vraag me vaak of hij me wel zal missen als ik er niet meer ben.
Vreemd ooit koos je voor elkaar en nu denk ik heel vaak donder op..............

Doe je toch hetzelfde terug?  gewoon zeggen op elke vraag: oh, doe ik volgende maand wel. Tenslotte doe jij toch ook doodgewoon de was, het huishouden en vice versa? Laat gewon zijn wasgoed liggen totdat de achterpoortt gemaakt is. simpel.  Het is gewoon niet eerlijk. Je bent toch samen met elkaar en voor elkaar om elkaar te helpen? dus jij wel en hij niet?  heb het hier ook meegemaakt; prcies zo, laat je niet afschepen. Heeft hij anders een goede reden voor zn luie gedrag? of een briefje van de dokter dat hij lui mag zijn?

Oh mijn god, zoals ik het lees lijkt het er inderdaad op dat de liefde over is!
Ja, als praten niet helpt moeten jullie misschien dan maar een keer samen iets heel leuks gaan doen met z'n tweeen en ja als dat dan ook niet mocht baten. Dan ben ik bang dat een scheiding helaas het enige is wat er op zit!

Hoi beestje,
Heb je intussen al met je man gesproken? Ik denk dat er niks anders op zit want dit lijkt een doodlopende weg. Als je het bespreekbaar maakt vanuit jezelf, is er wellicht nog hoop. Als hij blijft volharden dat je niet moet zeuren als je aangeeft het gevoel te hebben zijn huishoudster te zijn, vraag hem dan eens wat hij vindt van jullie relatie op dit moment en hoe hij die ziet richting de toekomst. Maak hem duidelijk dat als dít is wat hij wil, dát niet jouw idee van een fijne relatie is en jij je daarbij niet goed voelt. Dan is een scheiding waarschijnlijk het enige wat er nog op zit. Begrijp ik het goed dat julie geen kinderen hebben? Bereid je wel goed voor op je gesprek met hem en doe geen uitspraken waar je je niet aan wilt of kunt gaan houden. Anders neemt hij je niet serieus. Ga uit van je zelf, wat wil jij, en wat juist niet. Als hij daar geen respect voor heeft zul je daaruit je conclusies kunnen trekken. sterkte en laat je nog eens wat horen?

lijkt wel het begin van een scheiding als je er niets aan doet

Misschien kun je hem eens vragen of hij zich net zo eenzaam voelt als jij in deze relatie? En of hij er voor voelt energie in jullie relatie te steken?
(Misschien realtietherapie?)
Laat weer eens wat van je horen of wilde je alleen uiten?

Jeetje wat een nare toestand, heel begrijpelijk dat je soort van vies van hem bent. Heb je inmiddels weer een gesprek aangekaart? Hopelijk gaat het nu stukken beter...! 

Ik zou een goede poging doen toch te praten in dit geval. Maar je zal behoorlijk de leiding moeten nemen.

Ik zou me innerlijk voorbereiden op de scheiding, want dat kan wel volgen uit een gesprek.

Ik zou wel op mijn strepen staan.

"lieverd, geef je nog genoeg om mij, om toch een keer met me te willen praten over ons samenleven?"....

is het antwoord nee, dan vertrek ik dus vandaag nog.
Is het antwoord ja, dan wil ik direct weten wanneer het hem uitkomt, dit gesprek.
Ik zou alles op tafel leggen wat je hier ook zegt.
 "- lieverd, kun je begrijpen dat ik niet meer wil dat je me aanraakt als je je niet schoon houdt? "....
" lieverd, wil je soms liever alleen verder met je leven? als dat zo is wil ik dat graag even weten"....
Dat soort dingen. Krijg je geen antwoord en gaat ie zo door? dan geeft ie geen klap meer om je en is het tijd om weg te wezen. Je leven hoort niet te bestaan uit ergernissen alleen, en als dit aanhoudt ga je er innerlijk kapot aan.

Je zou ook kunnen proberen zijn was niet te doen en zijn prak niet te koken. Mag ie mooi zelf doen als ie geen interesse heeft om jullie leven SAMEN in orde te maken en te houden. Misschien gaat er een lampje branden als jij een heerlijk kippetje braadt en die lekker zelf opeet en niet voor hem zorgt. Of misschien moet je dingen maken die hij niet lekker vindt, en voor jou iets wat je heerlijk vindt. 

Verder, misschien zitten er bij hem ook dingen dwars die hij van jou vervelend vindt. Dat zou kunnen, maar dan moet ie dat op zijn minst wel zeggen! Anders kun je er niks aan veranderen, toch?

Kies dus hoe dan ook voor je eigen geluk. Misschien kun je intussen zelf de achterpoort repareren? Omdat dat iets is waar je echt last van hebt.
En als ie gedoucht heeft kun je eens kijken of je hem kunt aanhalen... voel je nog iets? voelt hij nog iets? Dan valt er aan te werken.

zo niet.... trek je plan! Bereid je in elk geval voor, en sta voor je keuzes en wensen. Je bent geen vaatdoek, je bent een mens met gevoelens die zijn aandacht waard zou moeten zijn! Ben je dat niet, dan is hij jouw moeite net zo min waard.

Sterkte, knuffelz!