hallo allemaal,


Ik moet voor mijn gevoel maar eens een berichtje plaatsen, zodat buienstaanders een objectief antwoord kunnen geven. Ik kom er namelijk niet meer uit.


Ik heb al zes jaar een vaste relatie. Deze relatie ging vanaf dag 1 eigenlijk niet goed. Hij deed maar waar hij zin in had en ik moest maar volgen. Had contact met andere vrouwen achter mijn rug om en liet me gewoon stikken als we samen weg gingen. Daarnaast kwam hij altijd voor zijn ex op. en loog hij veel.

Ik bleef ondanks alles steeds bij hem omdat ik gek op hem was. (liefde maakt blind) Elke keer dacht ik zal ik weg gaan maar dan kwam die twijfel weer.

Ik zal een voorbeeld noemen van dingen die hij vaak deed:


Hij ging stappen en zei dan dat hij om 2 uur thuis zou zijn dus ik wachtte dan op hem bij hem thuis. Vervolgens kwam hij de volgende dag om elf uur aankakken en deed dan net alsof hij niks verkeerd had gedaan.

Zo waren er allerlei van dit soort dingen: met me mee naar huis gaan na een avondje weg en dan ineens zeggen zo toedeloe ik ga er weer vandoor.

Ook heeft hij een kind uit zijn vorige relatie wat strubbelingen meebracht. Altijd zijn ex een hand boven het hoofd houden. Ergens begrijpelijk maar toch ook weer niet.

Daarnaast ook zijn goede kanten: veel in huis doen, erg lief en galant. Hij was echt niet alleen maar slecht.


Steeds weer stond ik in twijfel (elk jaar wel weer een keer) argumenten zoals: ik ben ook niet de makkelijkste, hij is toch ook wel lief, er is misschien niet beter voor me zijn me niet onbekend.


Nu sinds een half jaar lijkt het alsof hij een beetje omgeslagen is. Hij gaat bijna niet meer weg en houdt zich beter aan zijn afspraken. Echter, mijn gevoelens werken niet meer mee.

Ik hou wel van hem en het doet me pijn om hem verdrietig te zien. Maar voor mijn gevoel zit ik 'vast'. Het verstikt me en ik hoop haast dat hij weer een misstap begaat. Hij is echt veranderd in vergelijking met hoe het was maar al die keren blijven maar in mijn hoofd spoken. Ik voel zoveel woede en voel aan mezelf dat ik er eigenlijk niet meer voor wil vechten omdat ik dat voor mijn gevoel al jaren doe. Ik heb veel meegemaakt qua gezondheid het afgelopen jaar en zeg ook eerlijk dat als ik alles van tevoren wist ik er niet meer aan was begonnen.


Voel me heel slecht.


Enerzijds: ja hij is wel voor mij veranderd, is dit dan ware liefde?

anderszijds: het zijn altijd problemen geweest en het verstikt me. Is er meer op de wereld?

Ik heb heel sterk het gevoel dat ik door mijn gezondheidsproblemen ineens wakker geworden ben. Alsof ik al die tijd onder een steen geleefd heb en nu mezelf een beetje begin te worden.

Het is een beetje een lang onsamenhangend verhaal geworden en zo voelt het ook. Die verliefdheid maakt alles extra lastig zeg maar..Daarnaast zegt mijn familie dat ik dom ben als ik weg ga omdat ik nooit meer zoiets tegen kom. Dat maakt het ook niet makkelijker.


echt hij is niet de slechtste maar heeft me wel als een stuk vuil behandeld. Ik weet niet meer wat mijn hart en mijn hoofd zeggen, wordt er gek van. Ik wilde dit: vastigheid, een kindje etc.. en nu heb ik het en twijfel ik...


Iemand tips?


liefs

Hallo allemaal,

Na jullie adviezen op mijn bericht heb ik besloten om toch door te gaan met mijn relatie. Ik zag in dat het misschien een soort van fase was voor mezelf.
Heb mijn vriend verteld dat ik eerst twijfelde maar dat het weer oke voelde en ben ervoor gegaan.

Maar..onlangs ben ik erachter gekomen dat mijn vriend aangemeld was op een datingsite en contact had met een vrouw. Hij zei bijv. dat hij wilde afspreken alleen is dat er niet van gekomen. Heb hem ermee geconfronteerd en hij is zei dat het voor de leuk was en uiteindelijk niet zijn bedoeling om af te spreken. Ik heb met hem gepraat en ben een paar dagen bij mijn ouders geweest. hij is compleet overstuur en wil me niet kwijt e.d. heb hem nog nooit zo gezien. Maar ja, bij mij slaan te twijfels om m'n oren...

quote:

eva2011 schreef op 03 oktober 2011 @ 16:46:
ik denk ook dat rosanne ook bedoeld dat je niet moet wachten op een misstap. Het is niet logisch om te denken ... als die nog een misstap begaat dan ben ik weg! dat is natuurlijk onzin...

Helemaal mee eens! :-)

beste do,

ik denk ook dat rosanne ook bedoeld dat je niet moet wachten op een misstap. Het is niet logisch om te denken ... als die nog een misstap begaat dan ben ik weg! dat is natuurlijk onzin... je wil of in een relatie blijven of je wil ermee stoppen.. je bent of gelukkig of niet. Je zoekt dus eigenlijk een reden om weg te gaan maar je verlegd die reden steeds weer. je vriend heeft dit misschien in de gaten en zal zich daarom beter gedragen. Je moet proberen het verband te zien. wat was de reden om bij hem te blijven toen hij je slecht behandeld.. dat je van hem hield. en nu dat hij je goed behandeld hou je niet van hem maar is de reden bij hem te blijven omdat hij je goed behandeld of het veilig is. Ik denk dat het altijd om veiligheid is gegaan en dat is normaal. maar laat je hoofd je niet gek maken door er maar over te malen.
Je vraag of het goed zit of niet klopt deels. een goede relatie zit vanaf het begin goed... of is iig ooit geweest zonder maren etc. tuurlijk je zou misschien dingen anders willen (dat je partner) wat meer thuis is maar dat neem je op de koop toe. Is deze relatie ooit geweest zoals je wilde? nee en hoe kwam dat, kwam dat om je altijd problemen maakt was het niet dit dan datm, of omdat het gewoon nooit goed is geweest wat je wilde. ennuuhhh je bent 24! dus dat moet het probleem echt niet zijn. Geef jezelf anders een termijn en zet het van je af. Probeer je vriend met een positieve blik te benaderen. Is het gevoel er toch niet na een paar maanden maak dan een keuze en sta achter die keuze. Je bent jong ! alles kan!
good luck

He rosanne,

Inderdaad het is ook nooit goed en voel me er ook slecht over, echt waar.
En als hij weer een misstap zou maken vertrek ik, zover ben ik wel.
Ik laat nooit meer iemand doen wat hij me aangedaan heeft. Mede daardoor ligt mijn gezondheid overhoop op het moment.
Er is geen vent meer door wie ik me zo onder de voet laat lopen en dat voelt heerlijk.
Ik zie eindelijk in dat ik niet alles onder controle kan hebben. Mensen hebben hun eigen verantwoordelijkheid. Vroeger wrong ik me in allerlei bochten om te zorgen dat hij zich gedroeg, nou die dagen zijn voorbij. Ik ben geen oppas voor een volwassen vent.

Ik denk dat ik eens zonder alle vooroordelen moet kijken waar mn gevoelens nog liggen..

 Nu kun je boos zijn omdat je hem hebt waar je hem hebben wilde, nl. dat hij voor jou gaat. Daarvoor minder, want toen moest je hem nog zover zien te krijgen.
En nu je hem zover hebt, verstikt hij je weer.
Het is ook nooit goed 
Je hoopt bijna dat hij weer een misstap begaat, is dat om gegronde redenen te hebben hem te verlaten of is hij dan weer de oude waar je op viel?
Wil je echt alleen zijn, alleen wonen, je eigen boontjes doppen zonder iemand anders in huis? Het echte alleen zijn? Met alle vrijheid van dien?

hai rosanne,

Dat is toch ook wel een goed punt..
Maarja wat als dat inderdaad het geval is, en dan?

Ik voel me gewoon heel boos, ook op mezelf omdat ik dit telkens door de vingers heb gezien.
Hij weet hoe ik erover denk en loopt nu letterlijk en figuurlijk zn benen uit zn lijf voor me.
En ik denk: ja dat kennen we nu wel, heb je vaker gedaan. Hou alsjeblieft op want zo ben je normaal ook niet.
Ik wil mn hoofd niet laten vertroebelen door verliefdheid en daarom ga ik ookl niet over 1 nacht ijs. Als ik ervoor kies om te stoppen dan doe ik dat omdat alleen wil zijn. Mijn nieuwe ik wil ontdekken. ik ben qua vertrouwen ook niet geschikt om een nieuw iets te beginnen.
Kan ook niet helder zien doordat hij extra zn best doet. Ik wil het best een kans geven maar zie er elke dag tegenop om hem te zien.
Ben ik dan psychisch zo'n wrak?

Ik weet het gewoon echt niet meer en vertrouw mezelf niet..

Ik ben 24 en woon al vier jaar samen.

 Ben het met de 2 vorige spreeksters eens, maar ik wil er nog aan toevoegen. 

Laat je niet teveel beïnvloeden door je familie. Het is jouw even en jouw gevoel.

Wens je wijsheid en sterkte.

 Onbewust, Do, je hebt 5 jaar lang gevochten en tenslotte gewonnen, dan zou je eigenlijk tevreden moeten zijn.
Het feit dat je al die jaren bij hem gebleven bent zou kunnen betekenen dat het vechten je wel ligt.
Nu hoeft dat niet meer, dus ga je je horizon verbreden.
Verder kan ik me voorstellen dat je nu weer een beetje blind door de nieuwe verliefdheid bent, waardoor daartegen afgezet de daden van je vriend in het verleden extra erg lijken.
Hoe oud ben je, en wonen jullie samen? 

Dat er nu opeens ruimte is voor een nieuwe liefde zegt al genoeg.
En dat je man nu opeens is veranderd....is dat goed????Ik denk altijd maar zo,dat relaties enkel maar werken als de ander een toevoeging is,niet dat de ander of jijzelf totaal moet veranderen,want dat hou je nooit vol.
Je zegt dat het van begin af aan al niet goedging....je bent dus ws vanaf begin af aan stekeblind geweest.Een relatie is het fijnst als alles gewoon lekker hobbelt,met af en toe uitspattingen op welk gebied dan ook(kan ook es even een stevige ruzie zijn,als ie maar snel weer bijgelegd wordt),dan blijft ie het levendigst.
Leugens en bedrog,daar zou ik ook niet mee kunnen leven.
Dus....weet niet wat je wilt dat we zeggen,ik denk dat je zelf heus wel weet wat je het beste zou doen......zonder bang te zijn alleen te zijn.Geluk zit echt niet in een relatie hoor,maar het meest in jezelf!

Succes,met wat voor beslissing er ook moge komen!

@ rosanne,

een nieuwe uitdaging?
dat is niet het punt in dit verhaal. Ik heb nog nooit gevoelens voor een andere man gehad tot dit moment.
vijf jaar lang heb ik gevochten en de koek is een beetje op. natuurlijk heeft hij zijn leven gebeterd het afgelopen halfjaar. Maar het vertrouwen is goed beschadigd.
ik ben niet op zoek naar een nieuwe uitdaging, juist niet.
ik begrijp dus het punt in je verhaal niet echt.

Voor hem hoef je niet meer te vechten, hij heeft zijn leven gebeterd.
Een nieuwe uitdaging in de vorm van een andere man lonkt aan de horizon.

 

de vraag waarom heb ik het toen niet gedaan is  angst..angst om alleen achter te blijven..om nog slechter te treffen..

hai Eva,

Je slaat de spijker op zijn kop met..gewoon geen beslissing willen nemen.
Ik vind gewoon dat ik genoeg gevochten heb. en ook al doet het pijn om hem verdrietig te zien (hij weet dit ook) toch zegt mijn gevoel dat ik gewoon ff echt alleen wil zijn. Geen idee waar ik heen moet.
Ik zit nu inderdaad op het punt dat ik een gezin wil..dus die veiligheid en zekerheid is het punt.
het blijft zo moeilijk. Anderzijds heb ik altijd getwijfeld dat is ook niet goed toch?
als het goed zit , zit het goed?

liefs

hallo do,

moeilijk zijn dit soort dingen. maar ik denk dat het belangrijk is om goed naar jezelf te kijken. wat ik eigenlijk herken is het niet tevreden zijn aspect. eerst zit je in een relatie die niet zo goed is maar denk je, ja ik geef om hem dus ga niet bij hem weg. en als hij dan doet wat je wil denk je nog steeds is dit het helemaal. dit kan betekeken dat er gewoon echt iets gebroken is bij je omdat hij zo gedaan heeft maar ik denk eigenlijk dat je gewoon ervoor kiest om niet te kiezen. er is altijd een reden om bij iemand te blijven en je hebt dan het gevoel ja.. nu kan het niet meer. en was het paar jaar eerder.. en nu wil ik ook een gezin.. ik moet weer alles opbouwen. Het lijkt nooit het goede moment, er zijn altijd tig zaken om het niet te doen.meestal is het toch de veiligheid en zekerheid die je zoekt en je verzint altijd wel een excuses of iets om de twijfel te houden. eigen verantwoordelijkheid is hierin belangrijk; waarom twijfel je zo, waarom heb je het toen niet gedaan. het ''liefde maakt blind'' aspect daar zitten ook andere dingen achter, iemand met genoeg eigenwaarde laat zich namelijk niet zo behandelen. Nu is je man eindelijk veranderd en dan is het nog niet wat je wil. begrijp me goed ik bedoel dit niet onaardig ik herken hier veel in. Bijna iedereen heeft dit wel in enige mate continue blijven nadenken over hetzelfde aspect maar toch niks doen. altijd wel reden hebben om de beslissing uit te weg te gaan. er is niet echt een goede of slechte keuze hier. maar belangrijk is dat je je realiseerd dat er geen antwoord komt. Je kunt hier eindeloos over nadenken maar je krijgt echt geen ingeving dat je denkt ja.. dat moet ik doen... ik weet het zeker dit is het goede, overal zitten voor en nadelen aan, op deze manier blijf je op hetzelde punt staan, dit deed je een paar jaar geleden ook, zal ik wel of niet wel of niet. belangrijk is wel dat je eerlijk bent naar jezelf. Je blijft of bij hem, werkt aan je relatie, bent tevreden en neemt verantwoordelijkheid voor je keuze,..dus niet uit angst en dan 10 jaar later ik wist het toen wel maja nu ben ik getrouwd en hebt een kind. als jij in deze relatie blijft voor veiligheid en liefde dan is daar niks mis mee. waar wel iets mis mee is, is bij iemand blijven maar wel de rest van je leven denken ja dit is het ook allemaal niet. dat is te makkelijk.
andere mogelijkheid misschien weet je, wellicht ergens diep van binnen, dat dit je niet gelukkig maakt, dus je maakt de keuze om er mee te stoppen, hoe moeilijk die ook is en aanvaard de consequenties. Hoe dan ook op dat moment is elke keuze de juiste ! het is nooit te laat voor iets. Uit je hoofd en in het leven :)
Succes!