Gezondheid
Dit onderwerp heeft 680 reacties, is 116882 keer bekeken, en bestaat uit 28 pagina's. U bent momenteel op pagina 15 van 28.
De laatste reactie is geplaatst op 15-06-2011 18:32.
reacties
- Hallo iedereen en Jolanda !
Vind het wat moeilijk reageren Jolanda, want ik ken je thuis situatie totaal niet. Weet wel, dat toen ik nog gezin en honden had, ik zelf een bloedhekel aan stofzuigen had, omdat het regelmatig nodig was. Maar ik deed het niet iedere dag. Vond twee maal in de week voldoende. Waarnaast het prettige aan tijd is, dat deze continu doorgaat. Dus lukt het vandaag minder, dan kan het morgen ook nog! Ben je inderdaad zo'n perfectioniste? Mijn ruiten van mijn woonkamertje ogen vreselijk. De glazenwasser is dit jaar nog niet langs geweest. En zelf bak ik er weinig van. Maar wanneer er incidenteel iemand eens langs waait, vindt men het hier toch ondanks streperige en beslagen glas voor het raam, gezellig en dat vind ik veel belangrijker! Men komt toch voor jou langs en niet voor je huis!
Nu ja, fijn dat je de volgende dag je weer prettiger voelde. Alleen begrijp ik je opmerking over wandelen niet helemaal, ik moest met mijn honden iedere dag van twee tot driemaal daags eruit. En altijd tenminste 1 wandeling van minstens een uur doen.
Hoe doe jij dat dan met je honden? Ben ik wel benieuwd naar! Laat eens weten. En hoeveel vogels heb je te verzorgen en wat voor vogels? Leuk om te lezen!
In ieder geval hoop ik dat we allen vandaag weer een aangename dag zullen beleven en jij ook Jolanda. En ik ben het wel met Cecil eens, wat dingen los laten kan bijdragen tot je prettiger voelen. Liefs, Mensje.![[:^)]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-18.gif)
![[:)]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-1.gif)
- Hallo Jolanda,
Fijn zulke goede berichten! Hoop dat ze stabiel blijven doorzetten. Tja, ik had dat vroeger ook, dat intense perfectionisme. Het gevolg, was er door mijn kinderen een feest gegeven, lag iedereen om zes/zeven uur 's ochtends te maffen, stond moe, de boel verder weer in daagse orde te herstellen. Had ik dikwijls ook nog wel een tijdje mee genoten hoor. Want ik mocht altijd graag met jonge mensen spreken en vooral ook luisteren. En effe wild rocken was ik ook dol op!
Wat fijn, dat Abby met snuitje toch te handhaven blijft. Hoop, dat jij nog eens serieus en juist advies krijgt i.v.m. haar toch wat merkwaardige gedrag naar de anderen toe. Zelf vermoed ik, dat dit een vorm van onzekerheid en wellicht lichte jalouzie betreft. Ik meen eigenlijk, dat dieren, dikwijls gevoelsmatig niet heel erg anders zijn, dan wij mensen. Hooguit iets rechtstreekser en eerlijker op hun wijze.
Mijn dochter werd onlangs gebeten door een Mechelaar, die zij overigen waardeert en de hond dito. De baas van deze hond was uiterst bezorgd, dat zij dit zou aanrekenen. Maar zij wist zelf, dat het haar eigen fout betrof.
Die hond is erg speels en wil constant dat iemand hem laat apporteren. Dochter en de baas waren in gesprek en zij duwde derhalve de kop met grote tak weg en hap, door natuurlijk, want scherp gebitje! Kon die hond weinig aan doen, was haar eigen onoplettendheid.
Sommige mensen (ik zelf bijvoorbeeld) stralen zoveel kracht uit, dat zij dikwijls als dominant worden ervaren. Soortgelijk bestaat in dieren verkeer natuurlijk ook. Daarom heeft die baas van de Mechelaar nogal wat problemen en was blij, dat iemand eens onbezorgd een praatje met hem deed, want door de meeste overige hondenbaasjes en bazinnetjes worden hij en de hond gemeden, alsof ze levensgroot gevaar zijn. Zoiets is tekenend voor persoonlijke onzekerheid en draagt m.i. bij tot juist escalaties bij dieren die hun baasjes toegenegen zijn. Zelf vroeger met mijn honden ook aldus ondervonden. Ik ben namelijk dikwijls ook helemaal geen held naar mijn onbekende honden toe. En zulke onzekerheid vertaalt zich nog wel eens in het gedrag van het dier. Naarmate ik zekerder werd, had ik zelf daarom ook steeds minder problemen met dieren. Mijn dochter is er zo eentje, die alle leven boeiend vond toen zij jong was, van mestkevers en pissebedden tot en met de meest vervaarlijk bulderende honden toe.
Zij doet dan op het moment ook een studie tot dierenarts assistente, wat goed bij haar past. Een volwassenen studie van slechts 1 jaar, dus stevig aanpoten. Maar tot op heden met goede en krachtige motivatie en dus prima resultaat. Zij is net met een nieuwe stage begonnen en deze lijkt haar zeer prettig en functioneel.
Misschien kun jij gewoon eens Martin Gaus mailen en vragen wat hij zou aanraden m.b.t. Abby. Het is echt niet altijd de baas spelen, maar juist ook gevoelsmatig zekerheid en duidelijkheid bieden aan zo'n trouwe viervoeter.
Hoop, dat jij weer zo'n prettige dag zult hebben, fijn dat je samen met je moeder toch weer lekker hebt genoten, liefs, Mensje.![[;)]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-5.gif)
- Hallo Jolanda,
Hoe gaat ie vandaag? Een beetje prettige dag gehad? Dat hoop ik oprecht.
De kleine tien jaren, dat ik zo goed als continu depressief was, zijn veroorzaakt door een minder deskundige huisarts door mij aan de prikpil te zetten. Ik wilde mijn baarmoeder kwijt, vanwege overmatige last met de maandelijkse menstruatie en hij gaf mij inplaats daarvan de prikpil. Deze bevat de stof, waardoor vrouwen na bevalling post nataal depressief kunnen worden. En zo werd ik zonder nataal te zijn geweest, post nataal depressief. Omdat ik geen functionele hulp kon vinden, heeft deze periode met veel vallen en weinig opstaan een kleine tien jaren geduurd. Een enkele maal was er een korte opleving en dan zakte ik weer in elkaar. Wanneer je een vrij druk sociaal leven hebt, een gezin, intensieve werkzaamheden, laat naar bed en op tijd weer op, raak je al snel totaal uitgeput door continu (be)leven in diepe en zware depressiviteit. Zodoende kwamen er in deze periode op termijn vele dagen, dat ik mijn bed niet eens meer uitkwam. Soms lag ik wel vijf dagen alleen maar in bed, zo nu en dan kreunend en jankend, dat ik liever maar dood wilde. Met uiteraard ook nog eens ladingen schuldgevoel naar de gezinsleden toe, die veelvuldig moesten inspringen. Voornamelijk dochter, die toen de middelbare school bezocht en de ex, die voor het avondeten moest zorgen als hij vrij laat 's avonds (tussen zeven en acht) thuiskwam.
Aan het eind van deze jaren was ik zo aan het stuiteren, dat er ook nog eens een lading straatfobie bij kwam. Met het gevolg, dat dochter onze honden uit moest laten en boodschappen doen na school. Zijn momenten waaraan zij nu nog steeds niet graag herinnerd wordt. Logisch!
Uiteindelijk heb ik helemaal per ongeluk mij door de telefoongids tot een ziels- en zenuwspecialist gewend. Zo'n specialist had ik veel eerder moeten vinden. Dit zijn niet direct psychiaters, maar specialisten die zich intensief verdiepen in medicatie voor dergelijke aandoeningen. Van hem heb ik mijn huidig ad voorgeschreven gekregen. En binnen veertien dagen sloeg het aan en was ik als herboren. Maar het heeft heel wat aan het gezin gekost uiteraard. Het zijn bijna de zwaarste jaren uit mijn leven geweest. Alleen omdat mijn verstand wist, dat ik juist heel erg van leven houd, heb ik er in deze tijd geen eind aan gemaakt. Zo was dat dus. Is gelukkig al weer dertig jaren terug begonnen en een ruime twintig jaren terug verbeterd dus.
Nogmaals, ik hoop, dat jij een prettige dag hebt genoten. En dat jij op termijn ook deze stabiele balans zult hervinden. Wens je een fijne avond, groetjes, Mensje.![[W]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-52.gif)
- Ha die Cecil,
Aanvaringen? Niets van te vinden op het forum, joh! Kan mij er geen moot van herinneren.
Heerlijk is dat toch, als je eindelijk de juiste medicatie treft. Heb dus soortgelijk ervaren. Reken maar, dat zoiets gelukkig maakt!
Tof dus, dat het met jou nu ook stabiel goed gaat! Nu nog het weer!
Blauwe lucht, zon, hebben wij in het Haagje trouwens vanmiddag gehad hoor! En minder nat. Ik heb voor de gezelligheid alvast wat kleurtjes in de border gezet. Voor als het toch weer grijs en nat wordt!
Cecil, tot schrijfs en genieten maar weer!
Hartelijke groeten, Mensje.![[8-|]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-15.gif)
- Ah maar het hangt toch niet van mij af???
Maar...waarom zouden we stoppen?? Wie weet komen er nog mensen..die er steun aan hebben..we zijn tenslotte ervaren....
Ja hoor alles okidoki...zal voortaan even wat vaker langs komen....
fijne avond allemaal..... - Hoi Jolanda, Bladel ligt dat in Brabant? Ik ben meen ik ooit eens op vakantie in Bladel geweest. Een rustig dorp. Toen met nog geharkte tuinpaden voor de zondag. Kan dat kloppen?
Ik ben Mensje, 62 op een maandje na 63. Ik woon alleen in een heerlijk huisje in Den Haag. Heb twee kinderen, een zoon van bijna veertig, a.s. begin maart, die in het buitenland woont, en een dochter van dertig, samenwonend met haar vrind alweer 10 jaren samen, die gelukkig ook in het Haagje wonen! Net gezellig gevierd 2 weken terug met een etentje buiten de deur. Was feestelijk.
Ik heb vanaf zeg maar mijn veertiende/vijftiende jaar vele malen aan intense deperssiviteit geleden, kortere, maar soms ook lange periodes. Toen ik jonger was, was hier maar moeilijk adequate hulp voor te vinden.
Ik heb anafranil gehad, dat hielp wel iets, maar gaf erg veel storende bijverschijnselen, seroxat, naar ik meen dat het heette, daarvan raakte ik nog veel depressiever, prozac, dat deed helemaal geen barst en nog wel eens andere middelen, waarvan ik de naam niet meer weet. In de periode, dat ik manisch-depressief was moest ik hierbij ook nog lithium gebruiken. Tegenwoordig al een tijd ben ik klachten vrij en steek weer stabiel in elkaar. Juist omdat ik zelf depressiviteit tot en met pogen tot zelfdoding aan den lijve ken, geef ik graag wanneer mogelijk een steuntje in de rug.
Omdat onder het topic alleen nog maar een samenspraak tussen jou en Noordzee te lezen was, dacht ik dat het wellicht onvoldoende aandacht genoot. Vandaar mijn vraag. Want je snapt, ik vind depressiviteit en al wat daarmee samenhangt uiterst belangrijk om juist rustig in gesprek te blijven met elkaar en anderen en voldoende aandacht te hebben, wanneer nodig.
Wat ik zelf als heel erg heb ervaren is de uitputting die je vaak door depressieve stemming ervaart. Toen ik niet meer wilde, was dat in de eerste plaats omdat ik intens oververmoeid was van het knokken om toch enigszins door te blijven functioneren. Vandaar dat ik diepe en ernstige depressiviteit eigenlijk net als sommige fysieke aandoeningen zo nu en dan bijna levensbedreigend acht. Waarnaast het een aandoening is, waarbij een ander dikwijls zo slecht wezenlijk kan helpen. Hoe goed bedoeld ook, ik weet dat het juist iets is, waarbij je zelf de drempels moet nemen.
Daarom vind ik het zo beroerd voor je, dat jij je op het moment zo gestresst gaat voelen door angst, die wellicht totaal nog geen grond heeft. Omdat ik weet, dat je van zulke stemming juist energie tekort kan krijgen, waardoor alles dikwijls nog zwarter lijkt, dan het natuurlijk is. Zoiets wekt mijn bezorgdheid. Wilde maar dat ik je werkelijk in de daad zou kunnen helpen.
Vandaar dat ik mij dus ook afvroeg of je ad nog wel voldoende baat geeft. Toen ik mijn huidige ad efexor retard ging gebruiken en het al in twee weken effectief werkzaam werd, was ik de koning te rijk en leek het wel of ik opgestaan was uit een 'graf'.
Maar zelf weet ik ook uit ondervinding dus, hoe lastig het kan zijn het juiste middel te verkrijgen tot werkelijk effectieve medicatie. Zeker wanneer je reeds een ander ad gebruikt, want dat moet dan eerst weer afgebouwd en na een rustperiode meestal, kun je dan een ander middel toepassen en dan neemt het vaak dus nog even (enige weekjes) voordat je met zekerheid kan vaststellen of het effectiever is, of juist het tegendeel. Vandaar dat je in dergelijk geval weldegelijk een professioneel hulpverlener nodig hebt. In feite niet om weer diepgravend te (be)spreken, wat al achter je ligt, maar juist vermoedelijk een arts, die zich vooral met medicatie op dit vlak bezig houdt. Ik heb rond mijn vijftigste uit pure wanhoop een ziels- en zenuwarts benaderd en deze bleek dus meer op medicatie gespecialiseerd te zijn, dan op psychische therapie vlak. Hierdoor heb ik de voor mij juiste medicatie eindelijk ontvangen.
Natuurlijk ook vele andere hulp circuits langs gehad, maar was blij dat ik uiteindelijk bij deze dokter belandde. Juist omdat ik zelf altijd het gevoel had, hoe kan dat nu? Ik ben zo dol op leven en ook op diegenen die ik liefheb, hoe is het in vredesnaam mogelijk, dat ik zo in grauwe, donkere hopeloosheid en zinloosheid kom te verkeren, telkens opnieuw. Volgens mij zou dit met een doeltreffend middel toch af te remmen moeten zijn of zelfs hierdoor verdwijnen. En daar ben ik dus tijden lang met tussenpozen naar op zoek geweest. Tot ik dus vond.
Binnen de Riagg heb ik ook hulp gehad, maar deze was dwingend en niet werkelijk voldoende wat echte aandacht betrof. Nu ja, leidde tot heel wat akelige toestanden. Hoewel ik weet, dat velen daar ook hulpverlening treffen, die stukken functioneler is, vooral binnen gesprekstherapie. Maar zelf zocht ik geen gesprek, maar gewoon juiste middel om weer stevig overeind te komen en mijn levenslust stabiel te ervaren.
Moet inderdaad behoorlijk beroerd zijn om je vader zo te zien veranderen. Zeker als ook jouw moeder daar dusdanig mee te maken had. Maar is toch in de eerste plaats iets tussen hen beiden. Zij hebben ooit voor elkaar gekozen. En kennelijk is er voldoende in die keuze overeind gebleven, want ik begrijp, dat desondanks je ouders samen zijn gebleven. Dat is dan ook keuze van jouw moeder en dat is eigenlijk iets om blij over te zijn, Want dat houdt behoorlijk wat positieve inhoud in. En wijst toch op een echte band.
Kan me voorstellen, dat je nu erg naar je moeder trekt, bij wijze van spreken. En ik hoop maar, dat jullie nog lang samen van elkaar zullen genieten. Mag ik vragen of je nog broers en zussen hebt wellicht?
Wens je in ieder geval wijsheid en kracht toe. En zoveel mogelijk vreugde als je kunt ervaren. Prettige zondag, Mensje.
P.S. Je kunt ook rustig mijn profiel bekijken, want daar heb ik hobby's e.d. vermeld. - Hallo Jolanda,
Ben dus noch psychologe, noch maatschappelijk werkster hoor! Maar ik vind internet en forum zo doeltreffend om aandacht te geven als dit steun kan betekenen.
Kennelijk maak jij je erg bezorgd over het verliezen van je moeder, na het verlies van je vader. Beiden zijn kennelijk zeer belangrijk voor jou. Kan ik natuurlijk zeggen, joh, je moet nu genieten, maar ik weet als je last hebt van labiele stemming, dat dit op momenten dat je in een dip zit, niet echt werkt.
Kun jij voor jezelf ook vaststellen, waarom jij zo'n moeite hebt met afscheid van die jou lief zijn? Ik bedoel eigenlijk, ik heb ook geen ouders meer. En vooral toen mijn vader, altijd een praktische en kiene kerel stierf, na al een tijd te dementeren, vond ik dat voor hem in feite heerlijk. Was hij nog bewust helemaal dezelfde geweest, als toen ik nog jonger was en thuis woonde en zelfs natuurlijk daarna nog een tijd lang, dan was het hem waarschijnlijk zwaar gevallen afscheid te nemen. In die zin ervaar ik zelf afscheid van die mij lief zijn als hun heerlijke rust toewensen.
En juist door boeiende en levendige herinneringen blijven ze ten dele altijd in mijn leven aanwezig en hoef ik ze niet totaal te missen.
Daarom vraag ik jou, waarom word jij zo bezorgd en gespannen, dat zo'n situatie zich kan voordoen (hopelijk nog lang niet). Want als jij daarop zelf doorvoelt en doordenkt, wijst dat misschien een nieuw gezichtspunt voor jezelf uit. En wordt het wellicht iets eenvoudiger om wat stabieler te blijven en ook nu nog mooie momenten voor en in jezelf vast te leggen.
Ook kan de ad die je gebruikt niet voldoende effectief zijn. Je zou hier eens contact over kunnen opnemen met je begeleider/hulpverlener. Mij is het opgevallen, hoe heel verschillend ik zelf op deze medicaties heb gereageerd. En pas met mijn huidige ad vielen stukjes echt effectief op de plaats en raakte ik blijvend verlost van dikwijls uitzichtloze en hopeloze zwaarmoedigheid.
Leuk trouwens dat je zoveel honden hebt. Waar ik tegenwoordig woon mag ik geen huisdieren, geen hond, geen kat. Vind ik bedonderd jammer! Vroeger en ook in Griekenland had ik altijd tenminste drie honden tegelijk en soms ook vier. En ik mis zulke kameraden vooral als ik wandel. Ik wens je succes met Abby en ik hoop dat ze zich alsnog leert aanpassen, of dat zich een andere positieve oplossing zal voordoen.
Heel veel sterkte joh, en vandaag scheen hier in de ochtend de zon even! En vriezen doet het niet meer, dus wellicht komt de tijd er aan, dat wij weer bloemen in de aarde kunnen poten! Fijn weekend gewenst, Mensje v.h. Hof. ![[H]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-11.gif)
- Goedemorgen Noordzee en Ike,
Tja Noordzee, ik gebruik zelf 150 mg Efexor retard. Na heel wat getob kreeg ik dit ad rond mijn 50ste. Wat was ik opgelucht toen het eindelijk aansloeg. Alle voorgaande middelen hadden altijd heel erg bijwerkingen en hielpen op den duur niet echt effectief.
Ik heb gelukkig mede dankzij dit ad geen last meer van depressiviteit. Maar blijf het gewoon preventief gebruiken, zo lang ik niet zeker ben, dat ik dit allerakeligste voelen zelf helemaal kan overwinnen.
Ik neem aan, dat het ruimste deel onder dit topic eigen ervaringen heeft op dit gebied.
Dank voor jullie reacties, prettige dag, Mensje. - Neen Ike, zoiets heet levenservaring m.b.t. artikel waar je naar verwijst. En betreft gewoon herkenbaar (in/mee)voelen. Kijk maar op mijn profiel, heb geen maatschappelijk werk, noch psychologie in mijn pakketje.
Ik was benieuwd naar deze topic, omdat ik zelf heb ervaren hoe lastig het is, om het juiste ad te vinden. Heb ik nu gelukkig alweer een tijdje en is het enige dat ik beslist voorlopig nog moet blijven gebruiken.
Maar vermoed, dat iedereen onder dit topic dat al lang weet, bedoel hoe lastig het juiste ad vinden kan zijn!
Fijne dag, groetjes, Mensje van het Hof.![[8-)]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-43.gif)
![[C]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-44.gif)
