Voeding/Eten
Dit onderwerp heeft 396 reacties, is 75878 keer bekeken, en bestaat uit 16 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 16.
De laatste reactie is geplaatst op 05-01-2012 13:22.
reacties
- Jullie zitten beiden in de lappenmand, wat een pech.
Blijf in ieder geval van de poeders en pillen af, zou mijn advies zijn. Dat kost handenvol geld en ik ken in ieder geval niemand bij wie het een blijvertje was. Het enigste wat uiteindelijk lichter werd, was hun portomonnee.
En 55 euro per week weinig? Ook ik vind van niet, Dais. Ik haal per week voor ons vieren gemiddeld voor 110 euro aan boodschappen. De ene keer wat meer, de andere keer wat minder.
Vanwege een opnieuw werkeloze echtgenoot, onze maandinkomsten zijn hierdoor sinds december fiks gekort, ben ik de uitgaven aan eten, drinken en verzorging sinds januari aan het bijhouden. Ouderwets noteren in een kasboekje wat er gekocht wordt. Want daar lette ik eerst niet zo op, met het in de winkels pinnen hield ik niet echt bij wat ik uitgaf. Dat blijkt zo'n 110 euro per week te zijn. Helemaal reëel is dit bedrag niet, want ik koop nu bewuster dan voorheen. Maar ik heb niet het idee dat ik echt zuinig ben, het zou wel minder kunnen. Nu vind ik het een sport om dat bedrag de komende maanden omlaag te krijgen. Ben ik toch nog ergens sportief![[:)]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-1.gif)
Wat we eten is kwalitatief goed. Want ik vind wél belangrijk dat het smaakt, anders is het ook weggegooid geld. Van het ene product is dat een A-merk, het andere product is een B- of C-merk. Het ene vlees- of broodproduct is van de vakman, het andere komt uit de supermarkt. Ik probeer nu wat meer uit. Verse groente vind ik erg belangrijk (ik eet , i.t.t. jullie?, graag groente), maar als ik oplet waar en wat ik koop kost me dat niet meer.
Ik ben benieuwd wat het wordt, Dais. Mijn WWmaatje laat niets van zich horen. Mijn vriendin daarentegen wel. Zij staat stil, dat heeft een dubbele oorzaak. Aan de ene kant omdat ze in een relatief korte tijd veel afgevallen is en haar lichaam nu de balans zoekt. Aan de andere kant omdat ze psychisch (ze had een hele zware burn-out) herstellende is en daarmee de energie en de zin in snoepgoed toe neemt. Ze is dol op candyrepen, die doen mij dan weer helemaal niets. Ik ben van de afdeling zoutjes en daar geeft zij niets om. Zij gaat wel trouw 3x per week sporten. Ik heb het al honderd keer gezegd, dat zou ik wat tijd en wat zin betreft, niet kunnen.
Heb je altijd een hoge suikerspiegel gehad, Dais? Of is dit het gevolg van (sorrie, niet beledigd raken, ik weeg tenslotte bijna evenveel als jij) te veel kilo's? Merk je zelf dat die te hoog is?
En Lauren, fijn om te lezen dat je gewicht omlaag gaat. Ik zou het verschrikkelijk moeilijk vinden als ik lees wat je eet. Ik blijf het maar houden bij eten en snoepen met mate, al zet dit geen spectaculaire zoden aan de dijk. Maar wie weet werkt het bij jou wel, jij hebt al vaker minder koolhydraten gegeten. Ieder zijn plan.
Over een weekje zie ik jullie weer. Ik heb afgelopen week erg hard gewerkt, dat betekent dat de rapporten bijvoorbeeld een week voor uitgave kant en klaar zijn. Heerlijk! Maar ik loop nog achter met het uitwerken van de gesprekken die ik afgelopen maand gevoerd heb en de komende week ben ik 's avonds weinig thuis.
Succes alle 2! - Het was stevig aanpoten zaterdagmiddag en -avond. Ik heb van 4 tot bijna 8 aan het fornuis gestaan, maar het resultaat was meer dan bevredigend. De laatste warme maaltijd (aardappels, broccoli en biefstuk) was om kwart voor 8 klaar, waarmee ik de verleiding weerstaan had frites te halen - de kinderen vroegen erom. Vond dat wel knap van mezelf. Tussendoor 'gemultitasked', zoals dat tegenwoordig heet: opgeruimd, de was is opgehangen, gevouwen enz. Mijn man werd er tureluurs van.
De andere 2 goed gevulde (eindeloos groentes gesneden) gerechten waren ondertussen klaar. Gisteren is daar met smaak véél van gegeten, en toch was er nog voldoende over om beide ouders een schaaltje mee te geven plus zelf hebben we nog voor 2 personen. Dat eten we vanavond op. Ook de zelfgemaakte taarten zijn op 3 punten na op. Als ik nou wéér verstandig ben, zet ik die vanavond voor mijn gezin neer en neem ik zelf een koekje.
Ik eet in gezelschap evenmin erg veel. Op feestjes wisselt dat. Bij een schoonzusje bijvoorbeeld (niet die van de stevige zwager) zitten we altijd samen aan de keukentafel. Dan staat het lekkers zo dichtbij, ik hoef zelfs niet (drempel) op te staan. Iedereen doet zich bij haar altijd te goed, dus je valt niet op. Bij anderen eet ik minder, zeker als het een feestje is waar mijn moeder ook is :) . Thuis heb ik eveneens de neiging de restjes van het feest al opruimend, of na afloop, of de volgende dag op te eten, maar ik heb dit weekend bewust inkopen gedaan en de gasten hadden wat er op tafel stond (en dat was toch niet weinig) opgegeten. Er was vrijwel niets over.
Op mijn werk is niets extra's te verkrijgen, ik moet zeggen dat ik daar wel blij om ben. Ten eerste is er geen verleiding en ten tweede is een eigen lunchpakket een stuk goedkoper. Er staat alleen een zeer uitgebreid koffieassortiment, maar dat lust ik niet en van warme chocomel (= geen grapje) word ik misselijk. Als ik dat nou van chips werd![[+o(]](http://forum.margriet.nl/smileys/emotion-41.gif)
. Helaas......
Dochterlief mag bij haar nieuwe baan, tegen 70% korting, tussen de middag een broodje (of wat anders) kopen, ik snap dat ze daar geen nee tegen zegt. Als ze vrijdags werkt krijgt ze een bon van tien eurog. Ze is dol op die harde broodjes, dus voorlopig neemt dat dametje niets van thuis mee.
Ik stuur mijn oude WWmaatje dadelijk een mailtje om een afspraak te plannen want een week thuis met te weinig beweging en te veel lekkers heeft me een kilo extra opgeleverd. Ik wil niet terugvallen en moet onder de 80 blijven. Beter gezegd: ik wil naar de 75 (of lager).
Ik heb met mijn moeder een moeder-dochterband. We zijn geen vriendinnen, zou ik ook niet willen, eerlijk gezegd. Maar we kunnen goed met elkaar overweg. Gezellig prietpraat, soms meer diepgang, maar als ik werkelijk ergens mee zit klop ik, merk ik, eerder bij mijn vriendinnen aan. Mijn zus vertelt meer tegen haar. Dat zijn altijd twee handen op één buik geweest. Ik heb dat nooit vervelend gevonden, ze sloten me niet buiten, en ik had die behoefte niet om alles met mijn moeder te delen.
Met mijn eigen dochter heb ik eveneens een moeder-dochterband. Ik vond het leuk te horen dat ze op school gezegd had dat ze het goed met haar ouders kon vinden en vrijwel alles tegen ons vertelt. Onze avondmaaltijden zijn daarvoor de rustmomenten, we nemen er de tijd voor en ik sta erop dat er gezamenlijk (m.u.v. sporttraining) én aan tafel gegeten wordt. Dan komt er veel, niet alleen eten, op tafel. Over school, over klasgenoten, over leraren, etc. Het vervangt bij ons 'de pot thee met een koekje als de school uit is'. Op dat tijdstip werk(t)en we en de dagen dat we wel thuis waren hadden zij het drukker met kameraadjes dan dat ze graag bij pa of ma voor een kletspraatje aan de keukentafel schoven.
Dat zoonlief (soms) naar de avondetenraad van zijn moeder luistert, blijkt uit het volgende voorval, helaas pakte de praktijk toch wat anders uit. In zijn klas was er door leerlingen luidkeels commentaar gekomen op de puntentelling van een proefwerk, er zou met 2 maten gemeten zijn. "Waar slaat dat op" hadden ze steeds gezegd, maar de leraar werd boos en wilde niet luisteren. Zoonlief was 's avonds nog altijd hevig verontwaardigd en als zijn argumenten klopten, had hij gelijk. Volgende keer moet je zeggen: "Kunt u me uitleggen..." want dan schiet een docent niet onmiddellijk in de verdediging en gaan zijn stekels niet direct overeind staan, was mijn advies. Nou moest mijn zoon onlangs voetballen en de scheidsrechter keurde een actie af. "Kunt u me uitleggen...." vraagt zoonlief beleefd. Reactie scheidsrechter: "Als je commentaar hebt, kun je er nu af!"
Morgen weer naar het werk en er ligt opnieuw erg veel te wachten (ik heb deze vakantie écht vakantie gehouden), dus ik ben pas in het weekend weer on-line. Groetjes!!!
