Hallo,

Ik wil graag het onderstaande met jullie delen en hopelijk komen er wat reacties los die mij misschien kunnen helpen het een en ander helder te krijgen voor mezelf

Alweer 4 jaar geleden ben ik 10 weken zwanger geweest, maar helaas bleek het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn
Met spoed ben ik geopereerd geworden, maar er werd mij verteld dat ik wel nog kinderen kon krijgen
Ik dacht nog: de een krijgt een miskraam en ik krijg dit maar niets aan de hand verder
Paar maanden later verbrak ik mijn relatie omdat ik dacht verliefd te zijn op mijn eerste serieze ex-vriend (met wie ik ook heb samengewoond destijds)
Deze ex-vriend was inmiddels vader van 2 kinderen (en gescheiden van zijn vrouw)
Ik heb genoten van de warmte en gezelligheid en huiselijke sfeer die daar in dat huis heerste, maar al snel realiseerde ik me dat ik niet echt verliefd was op hem dus ook die relatie verbrak ik

Nu ben ik alweer bijna 2 jaar samen met een lieve man (lat relatie) die geen kinderen wilt en dat geeft mij een rustig gevoel,  met andere woorden: ik weet waar ik aan toe ben
We gaan lekker de weekenden erop uit, meerder keren per jaar op vakantie, kortom: genieten van het leven

Ik hoop dat ik nooit spijt zal krijgen van mijn beslissing voor deze man te kiezen en daardoor dus niet voor kinderen te kiezen
Als we samen zijn, leuke dingen ondernemen en lekker erop uit gaan voel ik me gelukkig
Maar de avonden die ik alleen thuis kom (mede vanwege zijn werk en de afstand) brengen me soms (over het algemeen geniet ik ook van die avonden alleen) een onrustig gevoel en ik weet niet goed wat dit zou kunnen betekenen

Wil ik onbewust toch kinderen ?
Mensen om mij heen krijgen nu kleine kinderen en dat gun ik ze. Het is niet zo dat mij dat verdriet doet. Vind het vaker fijn dat ik die drukte zelf niet heb

Misschien ook wel laf dat ik het niet meer durf.
Destijds was ik zo blij met dat leventje in mijn lichaam en zo verdrietig toen het er niet meer was............................ dat gevoel wil ik niet nog eens meemaken !!

Ik ben iemand die gekozen heeft om geen kinderen te krijgen, ondanks de aanwezige wens. Puur wegens chronische ziekte van ons allebei als ouder.
Toch, ik geniet nu vrijelijk van andermans kinderen mee, en dat is ook heel veel waard!  T was even  wennen, maar het kan heel vervullend zijn! 

Hoi Tanja

Danke voor jouw reactie
Nee ik heb dat sterke gevoel zoals jij het omschrijft inderdaad niet.

Hoi Sufferdje,

Hoe het bij jou zit weet ik natuurlijk niet maar het is heel normaal dat je na een levensbedreigende situatie eens goed gaat nadenken over wat je nu eigenlijk wil in het leven. Door zo iets kun je inderdaad veranderen.
Wat betreft je vraag of je wellicht uit angst je kinderwens onderdrukt. Daar twijfel ik aan. Na mijn eerste zwangerschap en bevalling (wel een gezond kind maar verder niet zo heel soepel verlopen) was ik heel erg bang voor een tweede keer. Dat heeft heel lang geduurd tot er op een gegeven moment toch weer iets begon te kriebelen. En niet vaag van zou ik misschien wat wegstoppen. Nee.. het was heel duidelijk het gevoel dat het niet meer uitmaakte hoe de zwangerschap en bevalling zouden gaan. Ik wilde heel graag nog een kind. Dat gevoel was heel sterk en voor mij ook niet te ontkennen of weg te stoppen. Als jij dat gevoel niet zo hebt dan denk ik niet dat je je dat aan moet laten praten.
Als je, los van de behoefte aan een kind, het gevoel hebt dat er nog wat onverwerkt is waar je last van hebt. Dan zou ik wel actie ondernemen. Gewoon, voor je zelf.

Sterkte

Tanja